Δημοτικό Σχολείο Αγνάντων

Ανακοίνωση στους επισκέπτες του σχολικού ιστολογίου μας

2010-11-09T22:37:00.005+02:00

Αγαπητοί επισκέπτες του dim-agnant Δημοτικό Σχολείο Αγνάντων,

με χαρά σας ενημερώνω, ως διαχειρίστρια του ιστολογίου του Δημοτικού Σχολείου Αγνάντων (που βρίσκεται σε αναστολή λειτουργίας), ότι η προσπάθεια συνεχίζεται σε νέα διεύθυνση- στη νέα σελίδα του Δημοτικού Σχολείου Αυλώνας Μεσσηνίας με τους καινούριους μαθητές μου.

Σας περιμένουμε εκεί, όπου θα μαθαίνετε νέα από της εκδηλώσεις του σχολείου και θα διαβάζετε τις μελέτες της συντακτικής ομάδας.

Με εκτίμηση,
Ευτυχία Τούλιου

"Το μικρό σχολειό μας"- Καλό καλοκαίρι! ! !

2010-06-15T20:50:00.024+03:00

Καλοί μας αναγνώστες,
Eυχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας αυτούς που μας στήριξαν, μας διάβαζαν, μας χάρηκαν! Ήμασταν τρία παιδάκια και μία δασκάλα σε ένα μονοθέσιο σχολείο, μόνοι μας. Κάναμε ό,τι κάναμε από αγάπη, αυτοί είναι οι κόποι μας. Τόσες βόλτες, τόσες κουβέντες, τόσα πολλά που μάθαμε τα οφείλουμε στο ιστολόγιο αυτό! Ήταν το κίνητρο να μάθουμε! Να πιεστούμε να μελετήσουμε και να σας παρουσιάσουμε τις δουλειές μας!

Το Μικρό Σχολειό μας (τραγούδι)
Αφιερώνεται στους μαθητες μου. Το τραγούδι αυτό βρίσκεται γραμμένο στην πρώτη σελίδα από το φωτογραφικο άλμπουμ που χάρισα στο καθένα. Μέσα εκεί θα βρίσκονται πάντα φωτογραφίες από όλη τη σχολική χρονιά, από όλες μας τις στιγμές. Τα παιδιά χάρηκαν ιδιαίτερα, αλλά κι εγώ η ίδια όταν με περισσή αγάπη επέλεγα τις πιο όμορφες να εκτυπώσω. Πόσο σας αγάπησα, παιδιά μου. Εύχομαι να γραφτεί και στην ψυχή σας η αγάπη της δασκάλας σας.

Ημέρα Τρίτη, 15 Ιουνίου, η τελευταία μέρα που είμαστε μαζί σε αυτή την αίθουσα.

Ημέρα Δευτέρα, 14 Ιουνίου. Το μικρό μαύρο αλογάκι και η λευκή μανούλα του. Ο φωτογράφος είναι ο μικρός Παναγιώτης.

Μπορεί να μην κάναμε γιορτή λήξης με τραγούδια και χορούς, με σκετσάκια και γυμναστικές επιδείξεις όπως γινόταν άλλοτε στα πολύβουα σχολεία της επαρχίας, αλλά και όπως γίνεται σήμερα στα πολυθέσια σχολεία στην Ελλάδα, αλλά την Παρασκευή 11 Ιουνίου μας επισκέφτηκαν παλιοί μαθητές και χαρήκαμε παίζοντας και γελώντας! Η Νικολίτσα Ντέλη, η Βάσω Φράγκου και ο Αντώνης Βγενόπουλος, μαθητές τώρα γυμνασίου και λυκείου μας έκαναν συντροφιά και βγάλαμε τις τελευταίες μας αναμνηστικές φωτογραφίες.

Ιαματικά Λουτρά Καϊάφα - Το ΚΠΕ Κρεστένων η αφορμή για το ταξίδι από την αρχαιότητα και τη μυθολογία μέχρι σήμερα

2010-06-09T04:14:00.030+03:00

Στις 27 Μαΐου επισκεφτήκαμε τα Κρέστενα και συμμετείχαμε σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης των Κρεστένων. Το πρόγραμμα είχε θέμα «Μια λίμνη, χίλιες λέξεις» και αφορούσε τη λίμνη Καϊάφα και τα ιαματικά λουτρά. Η μεταφορά των μαθητών έγινε με ΤΑΞΙ από το γειτονικό Πανόπουλο, κάτι το οποίο έκανε εντύπωση στους υπεύθυνους του προγράμματος και ξεναγούς μας. Στο κτίριο της Μαθητικής Εστίας συναντήσαμε και μια άλλη ομάδα, το τμήμα της Δ’ Τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ζαχάρως. Ξεκινήσαμε με γνωριμία με τους υπόλοιπους μαθητές και συνεχίσαμε στην παρουσίαση σημαντικών στοιχείων για τη λίμνη Καϊάφα με power point από την υπεύθυνη κυρία Τσούρα Αγγελική, αποσπασμένη εκπαιδευτικό στο ΚΠΕ. Στο θεωρητικό μέρος πληροφορηθήκαμε για τη χλωρίδα και πανίδα της περιοχής, για γεωγραφικά στοιχεία και για ιστορικές αναφορές.
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ- ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: Η περιοχή του Καϊάφα και της ομωνύμου Λουτροπόλεως βρίσκεται στα όρια του Δήμου Ζαχάρως. Περιλαμβάνει τη θάλασσα του Ιονίου πελάγους με την εκτεταμένη και καθαρή αμμώδη ακτή, το θαυμάσιο πευκόδασος της Στροφυλιάς, την πεδινή περιοχή με το συνεχόμενο κάμπο Ξηροχωρίου - Ζαχάρως και την οροσειρά του μυθικού όρους Λαπίθα στους πρόποδες του οποίου βρίσκεται από δυτικά η πηγή των Ανιγρίδων Νυμφών και ανατολικά η πηγή του Γερανίου αύλακα. Το κλίμα είναι απαλλαγμένο από ισχυρούς ανέμους, ατμοσφαιρικές μεταβολές και θερμικές διακυμάνσεις. Η θερμοκρασία παραμένει καθ' όλη τη λουτρική περίοδο από Μάιο - Οκτώβριο μεταξύ 20ο - 30ο C. Η λίμνη αποτελούσε σπουδαίο και πλούσιο κυνηγότοπο υδροβίων πουλιών. Με τον αστείρευτο θησαυρό του κυνηγιού και των ψαριών η λίμνη υπήρξε θαυμάσιο ιχθυοτροφείο και τόπος επιβίωσης των κατοίκων της περιοχής. Το κυνήγι της μπάλιζας γινόταν συστηματικά μέσα στη λίμνη με μονόξυλα λόγω της χαμηλής πτήσεως των πουλιών αυτών
ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ: Οι ιαματικές πηγές έχουν την αρχή τους, στους μυθικούς χρόνους. Ο Παυσανίας δεν αναφέρει τίποτα για την ύπαρξη της λίμνης παρά μόνο κάνει νύξεις για τον ποταμό Όναγρο, ο οποίος πήρε την ονομασία του από το σπήλαιο των Ανιγρίδων Νυμφών. Οι Ηλείοι πίστευαν πως μέσα στο μεγάλο σπήλαιο προς τα δυτικά κατοικούσαν νύμφες. Η μία ήταν η Καλλιάφεια από την οποία προήλθε και η σημερινή ονομασία "Καϊάφας" η δεύτερη η Πηγαία και η τρίτη η Ίασις στην οποία απέδιδαν και την ιαματικότητα των νερών. Μερικοί αναφέρουν την ύπαρξη και μιας τέταρτης νύμφης με το όνομα Συνάλλαξις. Την ιαματική τους ιδιότητα οι αρχαίοι την απέδωσαν στις νύμφες που κατοικούσαν στα δάση της περιοχής, για αυτό και τα είχαν στολίσει με ναούς και ιερά μνημεία προς τιμή τους. Στο σπήλαιο, επίσης, σύμφωνα με τη μυθολογία γεννήθηκε ο Δάρδανος, πρόγονος των Τρώων. Άλλη παράδοση όσον αφορά τη δυσοσμία των νερών αναφέρει ότι εκεί κατέφυγε να πλύνει και να καθαρίσει την πληγή του ο Κένταυρος Νέσσος που χτυπήθηκε από τα βέλη του Ηρακλή. Στον Κένταυρο αυτό ανέθεσε ο Ηρακλής να περάσει την γυναίκα του Δηιάνειρα στον Αχελώο ποταμό. Στη μέση του ποταμού ο Κένταυρος θέλησε να βιάσει τη Δηιάνειρα. Στις φωνές της δε ο Ηρακλής από την απέναντι όχθη, τόξευσε τον Κένταυρο και εκείνος τότε κατέφυγε στις σπηλιές να πλύνει το τραύμα του. Τα ιαματικά νερά είναι πλούσια σε υδρόθειο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΗΣ ΜΑΘΗΤΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ

Παιχνίδι γνωριμίας σε κύκλο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΙΑΜΑΤΙΚΑ ΛΟΥΤΡΑ

Το όρος Λαπίθα

Τώρα πια τα λουτρά δε γίνονται μέσα στο σπήλαιο, λόγω κινδύνου κατολισθήσεων, αλλά σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους: λουτήρες στο εσωτερικό του κτιρίου και πισίνα στο εξωτερικό.
Η παράσυρση και απόθεση λιπασμάτων από την γεωργία, προκαλεί την υπερανάπτυξη φυτικών οργανισμών και κυρίως των καλαμιώνων. Το φαινόμενο αυτό λέγεται υπερτροφισμός και έχει ως αποτέλεσμα να καταναλώνεται όλο το διαθέσιμο οξυγόνο του νερού από τα φυτά. Άμεση συνέπεια είναι ο θάνατος των ζωικών οργανισμών της λίμνης.

ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΑΚΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

Κάποτε το νησάκι της Αγίας Αικατερίνης έσφυζε από τουρίστες. Τα κτίρια είναι τώρα πια εγκαταλελειμμένα. Τα πολυτελέστατα ξενοδοχεία του παρελθόντος αποτελούσαν κίνητρο για την επίσκεψη και παραμονή στο μέρος. Στις αρχές του 20ου αιώνα το μέρος, και ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1920, η εκμετάλλευση των ιαματικών λουτρών επέφερε σημαντικά οφέλη στην περιοχή. Είναι χαρακτηριστικές οι παρακάτω αναφορές:
Από την εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Πύργου, αρ. 518, (28-05-1904) αποδελτιώνουμε το άρθρο που αναφέρεται στα Ιαματικά Λουτρά Καϊάφα:
«ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Π. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Τα δικαίως επικληθέντα υπό των αρχαίων και νεωτέρων ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΑ λουτρά Καϊάφα, άρχονται λειτουργούντα από της 10ης Μαΐου υπό νέαν διεύθυνσιν του γνωστού εκ Κυπαρισσίας εμπόρου κ. ΠΑΝ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Η νέα διεύθυνσις εμερίμνησε περί της πληρώσεως όλων των τω παρελθόντι ελλείψεων, ούτως ώστε και υπό την άποψιν της υπηρεσίας των λουτρών να είναι αυτή εφάμιλλος προς την θαυματουργόν δύναμιν αυτών. Οικήματα νέα, λιθόκτιστα και καθαρότατα, ξενοδοχεία και καφενεία απαράμιλλα, τρόφιμα εκλεκτότατα και ευθηνότατα, συστηθέντος παντοπωλείου προς απαλλαγήν των λουομένων από τον σχετικών φροντίδων, υπηρεσία οικογενειακή, καθεστώντας μοναδική απόλαυσιν την διαμονήν, εν τω μαγευτικώ χωρώ όστις απλούται εντός πρασινοχρόου ορίζοντος. Συγκοινωνία ευκολωτάτη του σιδηροδρόμου Καϊάφα όντως εγγύτατα της λίμνης. Τα θαυματουργά ταύτα λουτρά ωφελούσι σημαντικώς και ενδείκνυνται κατά των εξής παθήσεων ως άλλωστε αναφέρουσιν αρχαίοι συγγραφείς και αι εκθέσεις προς το υπουργείον των εκάστοτε ιατρών των λουτρών. Εις τας αρθριτικάς παθήσεις και χρονίους ρευματισμούς των άρθρων και εν γένει τας ρευματολογίας, τας ισχιαλγίας, υστερικάς νευραλγίας κλπ. Εις πάντα τα δερματικά νοσήματα ως λ.χ. εις εκζέματα ξηρά και υγρά, εις λειχήνας, έρπητας, ψωριάσεις, ιχθύωσιν εις τας εξ ερπητικής ή συφιλιδικής δε σαρκείας παντοειδείς εξανθήσεις -Εις παρέσεις των άκρων και ψευδαγκυλώσεις εν γένει. Ειδικά επίσης θεωρούνται δια τας παθήσεις των γεννητικών οργάνων και ιδίως τας μητρικάς και λευκορροίας, δυσμηναρροίας, τας μητρίτιδας εν γένει και την εξ αυτών επερχομένην στείρωσιν. Εις πάσχοντας από ημικρανίας και νευρικάς κεφαλγίας, εκ στομαχικών παθήσεων και των του ήπατος, εις τους χρονίους γαστρικούς κυττάρους την αθ’ έξου δυσκοιλιότητα και την χολολιθίασιν κλπ. Εις τας παθήσεις των αναπνευστικών οργάνων, τους χρονίους βρογχικούς κυττάρους και το βρογχικόν άσθμα εις τας οποίας ωφελούσι περισσότερον οι εκ του σπηλαίου αναδιδόμενοι υδρατμοί και τα διάφορα αέρια. Εις τας παθήσεις των ουροποιητικών οργάνων, ψωρίασιν, λιθίασιν των νεφρών, τας κυστίτιδας τας εκ διαφόρων αφορμών και ιδία αφορμών τας βλεννορροιακάς. Διάρκεια μέχρι 31 Σεπτεμβρίου.»

Το θέμα της λειτουργίας των λουτρών- περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Στην παρούσα ανακοίνωση η έναρξη της λειτουργίας των λουτρών είναι η 15η Μαΐου. Σχεδόν καθημερινά την περίοδο του χρόνου που λειτουργούσαν τα λουτρά, γινόταν η σχετική διαφήμιση στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΠΑΤΡΙΣ Πύργου. Η συγκεκριμένη είναι από την ίδια εφημερίδα, αρ. 5416 , (01-07-1913).

Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Τέλος, επισκεφτήκαμε και την παραλία με τις αμμοθίνες (λόφους από άμμο) και είδαμε και το υπό εξαφάνιση λουλουδάκι ανθισμένο. Στη συνέχεια αποχωρήσαμε ευχαριστημένοι.

Γιορτές και Εκδηλώσεις των Αγνάντων πριν από χρόνια

2010-06-07T21:45:00.007+03:00

Η Αλεξάνδρα Φράγκου, μαθήτρια της Β' Γυμνασίου στις 17 Μαίου 2001, έγραψε για τα ήθη και έθιμα των Αγνάντων στα πλαίσια σχολικής εργασίας. Το υλικό της προέρχεται από προφορικές μαρτυρίες κατοίκων του χωριού:
ΕΘΙΜΑ ΑΠΟΚΡΙΩΝ: Τις αποκριές μαζεύονταν παρέες- παρέες, έσφαζαν, έψηναν χοίρους και γλεντούσαν. Ένα άλλο έθιμο ήταν να μαζεύονται 4- 5 οικογένειες μαζί και να περνούν μαζί την Κυριακή της Αποκριάς. Την Καθαρά Δευτέρα οι γυναίκες έφτιαχναν νηστίσιμα φαγητά, τα έπαιρναν και τα πήγαιναν στην πλατεία του χωριού όπου εκεί όλοι μαζί τραγουδούσαν και χόρευαν.
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ: Τα ανύπαντρα αγόρια και κορίτσια πήγαιναν στην πλατεία του χωριού κρατώντας ο καθένας ένα αντικείμενο. Εκεί υπήρχε ένα δοχείο με νερό. Τα αγόρια και τα κορίτσια έριχναν μέσα στο δοχείο τα πράγματα που είχαν φέρει μαζί τους. Στο τέλος έβαζαν ένα μικρό παιδί να τραβήξει μέσα από το δοχείο ένα αντικείμενο. Ο κάτοχος του αντικειμένου αυτού που θα τραβούσε το παιδί πίστευαν ότι θα παντρευόταν πρώτος από τους υπόλοιπους. Δηλαδή, έριχναν τα "ριζικά". Την ίδια μέρα το βράδυ έτρωγαν μια κουλούρα με αρκετό αλάτι. Αν έβλεπαν όνειρο ότι έπιναν νερό από κάποια πηγή, από αυτό το χωριό που βρισκόταν η πηγή θα καταγόταν ο ή η σύζυγος του κάθε κοριτσιού ή αγοριού αντίστοιχα.
ΓΑΜΟΣ: Παλιότερα όλοι παντρεύονταν με συνοικέσιο. Ο γαμπρός με τους γονείς του πήγαινε στο σπίτι της νύφης και την "ασήμωναν", δηλαδή της έδιναν λύρες ή άλλα νομίσματα. Ακολουθούσαν οι αρραβώνες και στη συνέχεια ο γάμος. Την Παρασκευή έβγαζαν την προίκα της νύφης έξω από το σπίτι, την τοποθετούσαν μέσα σε σεντόνια για να πάρει το σεντόνι σχήμα μπάλας, την κάρφωναν με καρφίτσες. Γι' αυτό άλλωστε αυτή η διαδικασία ονομάστηκε "καρφώματα". Το Σάββατο το μεσημέρι ο πατέρας του γαμπρού πήγαινε στο σπίτι της νύφης να πάρει την προίκα. Την ημέρα του γάμου, δηλαδή την Κυριακή, ο γαμπρός μαζί με άλλους πήγαιναν με τα άλογά τους να πάρουν τη νύφη από το χωριό της και να την οδηγήσουν στην εκκλησία. Η νύφη έπρεπε να ανέβει σε άσπρο άλογο, που συμβόλιζε την αγνότητά της. Την επόμενη μέρα του γάμου οι νεόνυμφοι πήγαιναν σε κάποια πηγή κι έριχναν ο ένας στον άλλο νερό. Μετά από οκτώ ημέρες η νύφη έφτιαχνε κουλούρια και πήγαινε στο χωριό της για να τα μοιράσει στα παιδιά που υπήρχαν εκεί. Το ίδιο έκανε και από το χωριό της, δηλαδή έφτιαχνε κι εκεί κουλούρια για να τα μοιράσει στα παιδιά που υπήρχαν στο χωριό του άντρα της.

ΣΥΝΕΔΡΙΟ "ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ" ΣΤΗ ΔΙΒΡΗ

2010-06-04T12:55:00.008+03:00

Απόστολοι Πέτρος και Παύλος. (Ναός Αγίας Τριάδος Δίβρης)

Το Β’ Επιστημονικό Συνέδριο Ιστορίας και Πολιτισμού της Ηλείας θα πραγματοποιηθεί στην ορεινή Ηλεία το Σεπτέμβριο του 2010 με θέμα «ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ». Αποτελεί τιμή για τον τόπο να φιλοξενεί τέτοιου είδους εκδηλώσεις, δείκτης πνευματικότητας ορισμένων σύγχρονων Ηλείων. Το όμορφο και ιστορικό χωριό Δίβρη (Λαμπεία) θα είναι ο τόπος συνάντησης ερευνητών επιστημόνων οι οποίοι με τις μελέτες τους θα αναδείξουν στοιχεία πολιτισμικά της ευρύτερης περιοχής. Τιμή αποτελεί και για το σχολείο μας, αλλά και για μένα προσωπικά, η πρόσκληση από τον καθηγητή Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας κύριο Φωτόπουλο Αθανάσιο για μια εισήγηση στο εν λόγω συνέδριο.

Για να ενημερωθείτε το πρόγραμμα του συνεδρίου πατήστε εδώ!

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: Πνευματικό Κέντρο Δίβρης Ηλείας

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ:
Αθανάσιος Θ. Φωτόπουλος, Επίκ. Καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο
Πανεπιστήμιο Πατρών

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ: Σωτήρης Χ. Σωτηρόπουλος, ιατρός, Πρόεδρος
Πνευματικού Κέντρου Δίβρης

Πανόπουλο - Σιμόπουλο 3 - 0

2010-06-01T10:30:00.014+03:00

Ο τίτλος θα σας παραξενέψει και θα αναρωτηθείτε εάν πρόκειται η σελίδα μας να ασχολείται πλέον με την τοπική αθλητική επικαιρότητα. Στην πραγματικότητα παίχτηκε τον τελευταίο καιρό ένα "ντέρμπι" με τους μαθητές μας. Η επιλογή του επόμενου δημοτικού σχολείου θα ήταν ανάμεσα σε αυτό του Πανόπουλου και σε αυτό το Σιμόπουλου. Αλλά και ο Γιώργος έπρεπε να αποφασίσει για το αντίστοιχο γυμνάσιο.
Τα παιδιά δίσταζαν να αποφασίσουν, γιατί θα εξαρτιόταν από κάποιους παράγοντες, λιγάκι μπερδεμένους.
6/θ Δημοτικό Σχολείο Σιμόπουλου: Βρίσκεται στην έδρα του Δήμου Πηνείας. Σύγχρονες εγκαταστάσεις, πολλοί οι μαθητές. Εκεί λειτουργούν και το γυμνάσιο και λύκειο του Δήμου. Κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι βάζει λεωφορείο για τη μεταφορά των μαθητών από τα χωριά του. Το λεωφορείο περνάει από τα Άγναντα στις 07.30 για τις 2 μαθήτριες Λυκείου - Γυμνασίου και τον 1 μαθητή Λυκείου στο συνοικισμό Αμπελάκια, και αφήνει κατά την επιστροφή τους μαθητές στις 14.30. Η απόσταση είναι 15 χμ αλλά ο δρόμος έχει όλο στροφές, είναι πολύ κακής κατασκευής και περνάει μέσα από χωριά. Το ωράριο δε θα βόλευε τους μικρούς μαθητές του Δημοτικού μας.
6/θ Δημοτικό Σχολείο Πανόπουλου: Το χωριό βρίσκεται πλησίον του χωριού Άγναντα, 6,5 χμ. Είναι το πρώτο χωριό που συναντάμε ανατολικά. Βρίσκεται βέβαια στο διπλανό Δήμο, Δήμο Λασιώνος. Άλλος δήμος αλλά με πολλά κοινά χαρακτηριστικά, γιατί τα Άγναντα είναι το πιο ορεινό σημείο του δήμου Πηνείας. Η αλήθεια είναι ότι οι κάτοικοι των Αγνάντων εξυπηρετούνται καθημερινώς από την αγορά του Πανόπουλου. Φούρνος, Φαρμακείο, Σούπερ Μάρκετ, Βενζινάδικα. Το Δημοτικό Σχολείο είναι πιο οικείο σε εμάς γιατί είχαμε διοργανώσει από κοινού εκδρομή στην Πάτρα και οι μαθητές γνωρίστηκαν και έπαιξαν μαζί. Ο διευθυντής, κος Κλεάνθης Παπαδόπουλος, προσωπικά με βοήθησε με τον οικονομικό απολογισμό της Σχολικής Επιτροπής, κάτι για το οποίο τον ευχαριστώ μιας και ήταν η πρώτη μου εμπειρία σε 1/θ σχολείο. Το μειονέκτημα είναι ότι το Πανόπουλο δε διαθέτει Λύκειο κι έτσι θα αναγκαστούν ούτως ή άλλως κάποια στιγμή να πάνε στο Σιμόπουλο.
Οι γονείς ύστερα από πολλές συζητήσεις κατέληξαν ότι θα ήταν καλύτερα τα παιδιά τους να φοιτήσουν στο Δημοτικό Σχολείο Πανόπουλου, και στο Γυμνάσιο Πανόπουλου ο Γιώργης, γιατί ίσως βάλουν δρομολόγιο για ταξί για τη μεταφορά τους από το επόμενο σχολείο. Τη νέα χρονιά θα πάει και στο νηπιαγωγείο και ένα άλλο παιδάκι από το χωριό μας.
Όπως και να έχει, εύχομαι σε εσάς, μαθητές μου, καλή σας πρόοδο! Ελπίζω να σας μείνει κάτι από εμένα σαν τελευταία δασκάλα του πολυαγαπημένου σας σχολείου να θυμάστε. Εσείς θα μου αφήσετε πολλές ευχάριστες εντυπώσεις.
Κι εσείς, φίλοι αναγνώστες, για να τους γνωρίσετε έχω γράψει δυο λόγια για τον καθέναν. Καμαρώστε τους νεαρούς Σινουζαίους και απολαύστε τις περιγραφές!

Ο Γιώργος, μαθητής της ΣΤ Τάξης. Παιδί που προσπαθεί, κάνει ασκησούλες και γενικά αγαπάει να διαβάζει γενικού ενδιαφέροντος κείμενα. Στο Γιώργο οφείλω ό,τι έμαθα για τα κοινωνικά του χωριού. Αυτό το παιδί είναι εκπληκτικό! Ξέρει απέξω και ανακατωτά καθετί που συμβαίνει στο χωριό αυτό αλλά και στα πέριξ. Κάναμε πολύωρες συζητήσεις για τα υπόλοιπα χωριά κι έτσι γνώρισα και εγώ τον τόπο. Και όταν έκανα βόλτες με το αυτοκίνητο ύστερα έλεγα τις εντυπώσεις μου στο Γιώργο και μιλάγαμε. Μάθαινε κι από μένα για τα μέρη που δεν έχει πάει, αλλά κυρίως για τα αξιοθέατα που δεν έχει επισκεφτεί. Για παράδειγμα, ποτέ δεν είχε διαβάσει ή επισκεφτεί τη Δρακότρυπα στην ορεινή Ηλεία ούτε γνώριζε για τους μύθους που ακούγονταν γι’ αυτή. Τα μάτια του κάθε φορά έλαμπαν και ξέρω πως αυτό το παιδί αγαπά την Ηλεία και τον τόπο του. Εύχομαι να την τιμήσει μεγαλώνοντας.
Ο Δημήτρης, μαθητής της Δ Τάξης. Το παιδί αυτό δε μοιάζει καθόλου με τον αδερφό του. Είναι πολύ χαλαρός γενικά. Δεν έχει ποτέ μα ποτέ άγχος. Ικανός να τρελάνει οποιονδήποτε αλλά τον αγαπάμε και το δεχόμαστε, γιατί έχει κι αυτό τα μοναδικά χαρακτηριστικά του.. Κάποια ημέρα, τρομερά θυμωμένη και απελπισμένη, γυρίζω, τον κοιτάζω και χαμογελώντας του λέω: «Ρε Μήτσο, άνθρωπο σαν κι εσένα δε γνώρισα ποτέ στη ζωή μου. Είσαι μοναδικός! Θα με σκάσεις μωρέ παιδάκι μου.. Αν κάνεις αυτή τη διαίρεση, θα σου δώσω ένα… λουκούμι!» Όλοι έβαλαν τα γέλια και ο Μήτσος μου απάντησε ότι δε θα την κάνει γιατί δεν του αρέσουν τα λουκούμια. Υπομονή έκανα και κάνω… Του αρέσει, όμως, η τάξη..Ήθελε πάντα να είναι όλα τα τακτοποιημένα, κάθε φορά πριν τελειώσουμε το μάθημα κοίταζε αν όλα είναι εντάξει στα θρανία. Είναι το παιδί που με βοήθησε πιο πολύ σε όλες τις κατασκευές. Ό,τι του έλεγα έκανε, αλλά και έδινε ωραίες ιδέες. Για παράδειγμα, το πέτρινο μονοπάτι μέσα στο δάσος της μακετας ήταν έμπνευση του Μήτσου μου.
Ο Παναγιώτης, μαθητής της Β τάξης. Επιμελής μαθητής, με ευαισθησίες. Πάντα ήθελε να μάθει, έχει απορίες και ευχαριστήθηκα τις κουβέντες μαζί του. Το 8ο παιδί της οικογένειας έχει τα δικά του χαρίσματα. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η υπευθυνότητά του, και αυτό οφείλεται στο ότι το παιδί βοηθάει τον πατέρα του στη δουλειά. Φυλάει και αυτός τα πρόβατα για κάποιες ώρες από το μεσημέρι και μετά. Σε αυτόν οφείλω ό,τι έμαθα από την ορολογία των τσοπάνηδων. Η μεγάλη του αγάπη για τα ζώα και το ενδιαφέρον του δείχνουν έναν άνθρωπο συνειδητοποιημένο και παιδί με δυνατότητες. Ένα απόγευμα πήγαμε βόλτα στο δάσος της Φολόης, πλησίον του Κούμανι. Το παιδί δεν είχε πάει μέχρι εκεί και δεν ήξερε ότι υπάρχει και αλλού Κάπελη εκτός από τη γειτονική σε εμάς. Τον ξεναγούσα και αυτό έκανε συνεχώς ερωτήσεις. Το χάρηκε τόσο πολύ! Κι εγώ έκανα ερωτήσεις. Μου έμαθε ότι δεν πρέπει να με ξεγελάει ο αριθμός των ζώων που έχει ένας βοσκός, γιατί μπορεί ακόμα κι αν είναι πολλά να μην "κατεβάζουν γάλα". "Κυρία, μου λέει, αυτές δεν είναι γαλάρες. Δεν έχουν γάλα." Με λίγα λόγια, ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Ύστερα, περάσαμε και από τη Λαμπεία και είδε τον όμορφο παραδοσιακό οικισμό και τα πανύψηλα πλατάνια δεξιά και αριστερά. Εκείνο το απόγευμα είχα κανονίσει και με τους τρεις να πάμε στο δάσος για να συζητήσουμε και να κάνουμε κάτι με το ντοκιμαντέρ που επρόκειτο να φτιάξουμε.. Οι άλλοι δύο είχαν δουλειές, κι έτσι και το βίντεο πήγε περίπατο. Ο Παναγιωτάκος πιστεύω πως στη ζωή του θα προκόψει και με ό,τι κι αν ασχοληθεί θα γίνει ένας άνθρωπος τίμιος. Στον Παναγιώτη αφιερώνω το τραγούδι "Το τσοπανόπουλο", είναι σαν να γράφτηκε για το παιδί αυτό.

Ανοιχτή επιστολή σε Ηλείους από Δημοτικό Σχολείο

2010-05-26T23:28:00.003+03:00

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: Πού είναι αυτοί όλοι που θα συμβάλλουν στην ανάδειξη του τόπου τους; Πού πήγε η διάθεση για ενθάρρυνση ενός ξένου που αγωνιά να προβάλει ανιδιοτελώς έναν ξένο τόπο; Τον τόπο της Ηλείας; Τα χώματα που πάτησαν, κατοίκησαν και κάποτε τίμησαν οι Ηλείοι; Ποιοι είναι οι σύγχρονοι Ηλείοι;
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟΚΟΜΙΣΑ: Με λύπη, αγαπητοί μου, τονίζω: με λύπη και πόνο κάθε μέρα διαπιστώνω την εγκατάλειψη τούτου του τόπου από τα παιδιά του. Θέλησα από την πρώτη στιγμή να γνωρίσω, να μελετήσω, να ερευνήσω από τη θέση της εκπαιδευτικού πρώτα το χωριό που υπηρετώ κι ύστερα όλη την περιοχή. Μέσα από βιβλιογραφία, τονίζω: βιβλιογραφία, ανακάλυψα πράγματα που ούτε οι ντόπιοι γνωρίζουν ούτε θέλουν να μάθουν. Ρώτησα επανειλημμένως, μου απάντησαν μια δυο φορές. Αλλά τίποτα ουσιαστικό για την έρευνα του τόπου. Το μόνο που έλαβα από κάποιους (ελάχιστους) από εσάς ήταν «μπράβο». Αλλά δε θέλω να μου λέτε «μπράβο», βοήθεια θα ήθελα. Αλλά, πάλι, πέρασε μια ολόκληρη χρονιά. Και το έργο μου κάπου εδώ τελειώνει. Λίγες οι μικρές μελέτες μου αλλά για το μόνο που χαίρομαι και μου δίνει ελπίδα είναι ότι αυτές οι ατελείωτες ώρες μελέτης και έρευνας μπορεί να συγκινήσουν έστω κι έναν. Πόσο θα ήθελα να με ξεναγούσατε στον τόπο σας! Να με βοηθήσετε στο έργο μου! Να φανείτε εσείς μέσα από αυτό, να αγαπήσουν εσάς μέσα από αυτό! Πόσες ώρες, αγαπητοί μου, δεν κάθισα να διαβάζω και να γράφω για εσάς! Να σας εξυμνώ!
Ένα τελευταίο (ρητορικό) ερώτημα: Ποιο θα είναι το μέλλον των χωριών σας αν δεν ενδιαφερθείτε για την ιερότητα του τόπου σας;; Φυσικά και θα το εγκαταλείψουν όσοι λίγοι νέοι παρέμειναν. Δε θα έχουν αγάπη γι’ αυτά τα χώματα αν δεν τους διδάξετε εσείς. Αγαπητοί Ηλείοι, δε φταίει ο Καλλικράτης. Ο καθένας χωριστά φταίει. Που δεν αγαπά την Ηλεία του. Με πόνο το λέω.

Οδοιπορικό στην Πηνεία και ορεινή Ηλεία του 1993, Α' Μέρος

2010-05-23T22:41:00.013+03:00

ΓΕΝΙΚΑ

Στην ανάρτηση αυτή επιχειρείται η επιλεκτική απομαγνητοφώνηση των λεγομένων και ανάλυση του περιεχομένου των συνεντεύξεων του δημοσιογράφου από το πατρινό κανάλι ACHAIA channel. Παράλληλα παρουσιάζεται η σειρά από τα δώδεκα βίντεο, όπως τα έχει αναρτήσει στο you tube ο Αποστολόπουλος Παναγιώτης το Φθινόπωρο του 2009.
Το ρεπορτάζ που πραγματοποιήθηκε είχε τίτλο "Οδοιπορικό στην Πηνεία" και περιλαμβάνει έξι σταθμούς. Στην πραγματικότητα επισκέφτηκε και χωριά που ανήκουν μέχρι τώρα διοικητικά στο Δήμο Λασιώνος, τα οποία είναι στους πρόποδες του οροπεδίου της Φολόης. Αγία Τριάδα- Κακοτάρι- Πανόπουλο- Άγναντα- Σιμόπουλο, ως κεφαλοχώρι και έδρα του πολυσυζητημένου Κέντρου Υγείας- και τέλος στο χωριό Οινόη.

Τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα μετά από επεξεργασία των συνεντεύξεων είναι τα παρακάτω:

ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ

Κυρίως είναι η κτηνοτροφία. Όσοι παραμένουν στα χωριά ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Στον τομέα της γεωργίας δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάπτυξη, καλλιεργούνται μόνο σιτηρά. Ο λόγος είναι η μη εκμετάλλευση των πηγών που διαθέτει η ορεινή Ηλεία.
Τα οικονομικά των αγροτών είναι πενιχρά. Υπάρχει πρόβλημα με τη χορήγηση συντάξεων. Ο μπάρμπα Ντίνος από τα Άγναντα δουλεύει ακόμα, αν και συνταξιούχος, για να βοηθήσει το γιο του πουλώντας ντομάτα με το γαϊδουράκι του.

ΚΟΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ

α) Το κακό οδικό δίκτυο: Οι δρόμοι την περίοδο αυτή δεν είναι ασφαλτοστρωμένοι και όλοι οι κάτοικοι διαμαρτύρονται έντονα για την εγκατάλειψη από τη Νομαρχία Ηλείας, που είναι η αρμόδια. Χαρακτηριστικά τίθεται άμεσης προτεραιότητας το ζήτημα ασφαλτόστρωσης στο δρόμο που οδηγεί από τα Άγναντα στο Πανόπουλο γιατί κινδυνεύει η ζωή των ανθρώπων που μετακινούνται
β) Το νερό: Ενώ οι κάτοικοι "έχουν νεράκι να πιούνε", όπως λέει ένας ηλικιωμένος από το Πανόπουλο, κάνουν παράπονα για την άρδευση Δεν είναι ποτιστικές οι καλλιέργειες, όταν η φύση τους διαθέτει τόσο πλούσιες πηγές. Οι πηγές της ορεινής Ηλείας υδρεύουν την Αμαλιάδα και επιχειρούν την ύδρευση της ευρύτερης περιοχής της Πηνείας. Για το ζήτημα της άρδευσης, ο καθηγητής γεωλογίας τονίζει ότι πρέπει η περιοχή να ποτιστεί και επιχειρούνται γεωτρήσεις στην Κάπελη. Εκτιμά ότι θα λυθεί το πρόβλημα της Κοινότητας Αγνάντων και του συνοικισμού Αμπελακίων. Δημιουργούνται προϋποθέσεις να έχει το χωριό τα δικά του νερά.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν τα Άγναντα. Στα δύο βίντεο που παρουσιάζεται η συνέντευξη και συζήτηση με τον τότε πρόεδρο της κοινότητας Αγνάντων κο Ντέλη δημοσιοποιείται το εξής γεγονός: Η γειτονική κοινότητα Ανθώνα αγόρασε από κάποιον ιδιώτη, όχι κάτοικο Αγνάντων, το νερό από το οποίο αρδευόταν το μεγαλύτερο κομμάτι αρδρευόμενης γης των Αγνάντων. Το νερό αυτό το είχαν εναλλακτική πηγή, "ρεζέρβα" όπως λένε, και για πόσιμο. Η διαδικασία αυτή έγινε παράνομα. "Ούτε να το στερνιάσουν δεν έπρεπε" λένει οι κάτοικοι. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος κίνησε διαδικασίες ο κύριος Ντέλης να πάει η υπόθεση στα δικαστήρια. Τώρα που το δικό τους νερό στερεύει η απογοήτευση των κατοίκων της κοινότητας Αγνάντων είναι τεράστια και φαίνεται έκδηλη στα πρόσωπα των συνεντευξιαζόμενων. Απειλούνται οι καλλιέργειές τους να γίνουν "ξερικά". Ελπίζουν στις πηγές της Κερέσοβας.
γ) Το τηλέφωνο: Η επικοινωνία πραγματοποιούνταν από το τηλέφωνο που υπήρχε κοινό σε όλη την κοινότητα. Όλες, όμως, οι οικογένειες ήταν αδύνατο να εξυπηρετηθούν Στα Άγναντα λειτουργεί μόνο λίγες ώρες την ημέρα το μοναδικό τηλέφωνο της κοινότητας.
δ) Η συγκοινωνία: "Μόνο επί χούντας είδαμε λεωφορείο. Ακούσαμε μια μέρα κόρνα και πεταχτήκαμε έξω περίεργοι! Από τότε τίποτες άλλο, βοήθεια θέλουμε μόνο. Δεν είμαστε χουντικοί αλλά μας έχουν ξεχάσει όλοι", λέει ο μπάρμπα Ντίνος. Ο κύριος Ντέλης συμφωνεί και επαυξάνει. Και οι υπόλοιποι πρόεδροι παραπονιούνται για αυτό.
ε) Ιατρική περίθαλψη δεν υπάρχει. Γιατρός έχει σταματήσει να επισκέπτεται εδώ και χρόνια τα χωριά. Δεν μπορούν να γράψουν συνταγές οι κάτοικοι και πληρώνουν αρκετά χρήματα με το ΤΑΞΙ για να πάνε στο Κέντρο Υγείας στο Σιμόπουλο. Όλοι τους προτιμούν να κατέβουν στην Πάτρα γιατί όχι μόνο είναι πιο οικονομικό αλλά έχει και τους κατάλληλους γιατρούς. Φαρμακείο υπήρχε στο Σιμόπουλο.
Σημειώνουμε ότι σε κάθε χωριό ο δημοσιογράφος ρωτούσε αν υπάρχει σχολείο και πόσοι είναι οι μαθητές. Σε όλα τα χωριά λειτουργούσε 1/θ ή 2/θ δημοτικό σχολείο, ενώ στο Σιμόπουλο υπήρχε γυμνάσιο- λύκειο και στο Πανόπουλο μόνο γυμνάσιο.
Διαβάστε εδώ το Β' Μέρος του άρθρου!

Ο προστάτης των Αγνάντων- Άγιος Νικόλαος

2010-05-22T23:58:00.008+03:00

Στις 10 Μαίου 2010, ημέρα Δευτέρα, το χωριό μας είχε την τιμητική του. Τη μέρα αυτή εορτάζεται πανηγυρικά σε πολλά χωριά, αλλά κυρίως στη Ζάκυνθο, η πάροδος του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού το 1087 προς στο Μπάρι της Ιταλίας. Ο παλιός ναός των Αγνάντων είναι αφιερωμένος στον Άγιο αυτό, αλλά μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2008 η εκκλησία έπαθε σοβαρές ζημιές. Έτσι, στο παλιό προκατασκευασμένο κτίριο του σχολείου βρήκε το χώρο της η νέα εκκλησία. Μετατράπηκε σε ιερό ναό όπου πια λειτουργούνται οι πιστοί.
Την ημέρα αυτή από παλιά γινόταν το πανηγύρι του χωριού. Μαζεύονταν και από τα γειτονικά χωριά και γλεντάγανε με ψήσιμο γουρουνοπούλων. Φέτος, λόγω οικονομικής κρίσης μάλλον.., δεν έγιναν σχετικές εκδηλώσεις. Πραγματοποιήθηκε, όμως, η παρακολούθηση της Θείας Λειτουργίας με αρτοκλασία και η περιφορά της εικόνας στους δρόμους του χωριού από αρκετό κόσμο. Η εκκλησία γέμισε από κατοίκους και από συγγενείς των γερόντων κάθε ηλικίας. Όλες οι γυναίκες είχαν φτιάξει τα γλυκά τους και ο κόσμος στο καφενείο της κυρά Τασίας κράτησε μέχρι αργά..
Μαζί με το δικό μας χωριό γιορτάζουν και άλλα χωριά της Πηνείας, όπως Ανθώνας και Σιμόπουλο. Η μέρα αυτή θεωρείται τοπική αργία και εμείς, σαν σχολείο, παρακολουθήσαμε τη Λειτουργία και δεν κάναμε μάθημα. Ευχόμαστε ο Άγιος να είναι πάντα βοηθός σε αυτούς που τον τιμούν ιδιαιτέρως και να εορτάζεται πάντα με λαμπρότητα!

Η μακέτα μας αφιερώνεται στη μνήμη του παλιού μαθητή Δημήτρη..

2010-05-21T12:53:00.008+03:00

Η κατασκευή αυτή έχει θέμα "Το δικό μας πάρκο". Ξεκίνησε με αφορμή το χώρο αναψυχής του Δήμου Λασιώνος επί της 111 αλλά κατέληξε να μοιάζει με το περιβάλλον στην καρδιά της Φολόης, πλησίον του χωριού Κούμανι. Η μακέτα μάς πήρε πολλές ώρες να την ολοκληρώσουμε. Δουλεύαμε σταδιακά μετά το πάσχα. Κάναμε πρώτα τη συλλογή από τα υλικά κι ύστερα με πειραματισμούς δειλά δειλά ξεκινήσαμε. Στην εικόνα απεικονίζεται το πάρκο με τις βελανιδιές του και το σκοτεινό δάσος να αχνοφαίνεται πίσω, την πέτρινη βρύση του, το ξύλινο τραπέζι και παγκάκι που κάθεται η... δασκάλα, τα παιδιά μας να παίζουν μπάλα χαρούμενα, ξύλινα σπιτάκια και το μονοπάτι μας στο δάσος...

ΥΛΙΚΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΜΕ

Ξύλινη επιφάνεια, πηλός, τεχνητό φύλλωμα δέντρων, ακρυλλικά χρώματα, πινέλα, καλαμάκια ξύλινα, λιανά ξυλαράκια, κουκουνάρια, μικρές πέτρες, κόλλα για χειροτεχία, λεπτό σύρμα και γκοφρέ χαρτόνι.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ

Αρχικά στην ξύλινη επιφάνεια απλώσαμε το πράσινο γκοφρέ χαρτί να μοιάζει με γρασίδι. Με πηλό φτιάξαμε τους κορμούς δέντρων και την πέτρινη βρύση. Όταν ήταν ακόμη νωποί οι πηλοί τοποθετήσαμε λιανά ξυλάκια στους κορμούς να γίνουν κλαδιά και τις πετρούλες αντίστοιχα στη βρύση. Στους γυμνούς κορμούς κολλήσαμε, όταν στέγνωξαν καλά, το τεχνητό φύλλωμα δέντρων. Φτιάξαμε επίσης και το τραπέζι με το παγκάκι με πηλό. Σε αυτά στερεώσαμε τα κομμάτια από το κουκουνάρι όταν ήδη είχαν στεγνώξει. Με πηλό έγινε και ο φράκτης με την είσοδο αυτού. Στερεώθηκε με τα καλαμάκια που μεταξύ τους δέθηκαν με λεπτό σύρμα. Ο φράκτης μάς θυμίζει πολύ το πάρκο του Δήμου Λασιώνος. Για να φαίνεται πιο φυσικός κολλήσαμε επάνω του κουκουνάρια. Μικρές πετρούλες ρίξαμε με προσοχή στη μακέτα ώστε να σχηματιστεί ένα δρομάκι που προχωράει στο δάσος. Με πηλό ετοιμάσαμε και τις μινιατούρες μας. Τα τρία παιδιά (Γιώργης, Μήτσος, Παναγιώτης) και η δασκάλα ήταν το πιο δύσκολο μέρος της κατασκευής. Και αυτό γιατί ήταν δύσκολο να πετύχουμε ακριβώς τις αναλογίες στα μέλη του σώματος, το οποίο παρεμπιπτόντως έπρεπε να είναι ενιαίο και όχι να είναι αποτέλεσμα συναρμολόγησης κομματιών. Αφήσαμε να στεγνώξουν οι μικροκατασκευές από πηλό και σταδιακά χρωματίζαμε με τα πινέλα. Η βρύση έγινε γκριζωπή, το τραπέζι, το παγκάκι, τα δέντρα και ο φράκτης καφετιά, οι μινιατούρες μας έγιναν πολύχρωμες και η... μπάλα ασπρόμαυρη! Το μαύρο γκοφρέ χαρτί πίσω από τη μακέτα δεν είναι για λόγους πένθους, αλλά επιχειρήσαμε- μάλλον με αποτυχία- να απεικονίσουμε το βάθος του δάσους με τα πολλά δέντρα. Είχαμε βάλει και μερικά χρώματα με πινελιές αλλά όταν στέγνωξαν χάθηκαν...

Σκόπιμα αφήσαμε τα ξύλινα σπιτάκια για το τέλος. Τα σπιτάκια αυτά θυμίζουν Δήμο Φολόης πετυχημένα, όμως, δεν τα φτιάξαμε εμείς. Αυτά ήταν μόνα τους και καμάρωναν εδώ και χρόνια σε κάποια μεριά της αίθουσας. Αυτά τα είχε με αγάπη φτιάξει ένας παλιός μαθητής και τα χάρισε στα παιδιά του σχολείου του όταν είχε ήδη αποφοιτήσει, από ό,τι λένε οι τωρινοί μαθητές. Ο συγχωρεμένος Δημήτρης Φράγκος απεβιώσε το 2004 σε ηλικία 24 ετών. Προς έκπληξή μας, χωρίς να το έχουμε σχεδιάσει, τα σπιτάκια αυτά ταίριαζαν απόλυτα μέσα στη δική μας μακέτα. Και όλοι μαζί απορήσαμε με το αποτέλεσμα. Λες και ήξερε ο Δημήτρης ότι την τελευταια χρονιά λειτουργίας του αγαπημένου του σχολείου θα χρησιμοποιούσαμε τις δικές του κατασκευές που είχε κάνει με τα χεράκια του και θα μας συμπλήρωναν. Λες και τις είχε φτιάξει για αυτό το λόγο, λες και το γνώριζε! Να είσαι αναπαυμένος Δημήτρη εκεί που βρίσκεσαι ψηλά.. Η μοναδική κατασκευή-μακέτα που θα στολίζει το, υποψήφιο προς κατάργηση, Δημοτικό Σχολείο μας θα θυμίζει και εσένα.

Το παλιό Σινούζι από τα πέτρινα σπίτια του

2010-05-19T23:23:00.019+03:00

Τα παλιά πέτρινα σπίτια στο χωριό δηλώνουν εκ πρώτης την ιστορικότητα του χωριού. Λίγα από αυτά είναι εγκαταλελειμμένα, κυρίως από το μεγάλο σεισμό του 2008. Αυτά που παρέμειναν όρθια μέχρι και σήμερα έχουν επισκευαστεί ή ακόμα επισκευάζονται με σκοπό τη λειτουργικότητά τους. Για να κατοικούνται ακόμη έχουν ανακαινιστεί και εξωτερικά ασβεστωθεί.
Είναι εντυπωσιακό που οι γέροντες κάτοικοι το θεωρούν φυσιολογικό να μένουν σε πέτρινα σπίτια. Κάτι το οποίο εμάς τους πολιτισμένους μας ξενίζει, έχοντας στο μυαλό ότι "τα παλιά είναι και μουσειακά- μνημειακά και δεν αγγίζονται".
Όλα τα χαρακτηριστικά των παλιών πέτρινων σπιτιών είναι ορατά και προσεγγίσιμα. Ξύλινες πόρτες και παράθυρα, παλιά κεραμίδια και μια καμινάδα πολύ γραφική να στέκει περήφανα πάνω από το κάθε σπίτι. Σε μικρά ορεινά χωριά, όπως τα Άγναντα, δεν φοβόμαστε μήπως ο τουρισμός ή η ανάπτυξη της περιοχής είναι η αιτία να χάσουμε πολύτιμα ιστορικής σημασίας τεκμήρια.. Επιγραμματικά αναφέρουμε ότι μετά την Απελευθέρωση αρχίζουν να χτίζονται στα ορεινά χωριά δίπατα σπίτια στον τύπο του μακρυναριού και αισθητά ευρύτερα και ψηλότερα και με απομόνωση στο κατώι των ζώων.

Το αρχαιότερο σπίτι ευρίσκεται στο μέσο του χωριού, δίπλα στο καφενείο της κυρά Τασίας. Στην ουσία είναι δύο σπίτια και δεν έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη. Είναι δίπατο και υπό κατάρρευση.

Το ίδιο σπίτι στο κέντρο του χωριού από διαφορετικές γωνίες.

Η χαλασμένη στέγη με τα παλιά κεραμίδια παραμένει. Το σπίτι δεν κατοικείται.

Το πιο όμορφο πέτρινο σπίτι των Αγνάντων, πλήρως ανακαινισμένο βρίσκεται στο νότιο μέρους του χωριού και έχει θέα όλη την Πηνεία.

Ένα από τα κατοικίσιμα παλιά σπίτια.

Πριν από μερικές μέρες ξεκίνησε η επισκευή ενός πέτρινου σπιτιού.

Η βόλτα στο μικρό χωριό μας με τη φωτογραφική μηχανή αποδείχθηκε ευχάριστη. Εκεί με ένα τρόπο μαγευτικό ταξιδέψαμε στο χτες, μιλήσαμε σιωπηλά με τους κατοίκους που άλλοτε κατοίκησαν στα κτίσματα αυτά. Ερευνήσαμε τα εναπομείναντα πέτρινα κτίσματα από κοινωνική άποψη, κομμάτι της ιστορίας της περιοχής. Και αυτό γιατί δεν είμαστε σχετικοί και ειδήμονες στην αρχιτεκτονική των πέτρινων σπιτιών. Ούτε πιστεύουμε ότι τα συγκεκριμένα τα έφτιαξαν ξακουστοί μαστόροι της Πελοποννήσου. Αλήθεια πάντως, το παλιό Σινούζι δεν πιστεύουμε ότι είχε την πολιτιστική δραστηριότητα που είχαν άλλα χωριά αλλά αν μη τι άλλο έχει κι αυτό τη δικιά του θέση στην ιστορία της περιοχής.

Έληξε το διεθνές επιστημονικό συνέδριο "Η Νεοελληνική Λογοτεχνία στο Μεσοπόλεμο" στον Πύργο

2010-05-17T23:59:00.009+03:00

Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το 3ημερο διεθνές επιστημονικό συνέδριο "Η Νεοελληνική Λογοτεχνία στο Μεσοπόλεμο. Ιστορική και Φιλολογική Προσέγγιση" στην πρωτεύουσα της Ηλείας στις 14- 16 Μαίου 2010. Διοργανώθηκε από το Κέντρο Φιλοσοφίας και Παιδείας του Δήμου Πύργου με την ενίσχυση του Δήμου Πύργου και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ηλείας. Εμπνευστής και οργανωτής του συνεδρίου είναι ο κος Αθανάσιος Φωτόπουλος με καταγωγή από τον Πύργο, Επίκουρος Καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο Π.Τ.Δ.Ε. Πατρών. Ο ίδιος τόνισε ότι ο Πύργος δεν είναι τυχαία πόλη. Αυτό φαίνεται και από παρόμοιες πολιτιστικές δραστηριότητες που οργανώνει και υλοποιεί. Η προσφορά της Ηλείας στα γράμματα και στον πολιτισμό είναι εύκολα αντιληπτή από τις προσωπικότητες Ηλείων λογοτεχνών που έχει αναδείξει, όπως ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, ο Διονύσιος Κόκκινος, ο Φώτος Πασχαλινός, ο Τάκης Σινόπουλος, ο Τάκης Δόξας, ο Νίκος Καχτίτσης, ο Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, ο Γ. Παυλόπουλος, ο Παύλος Μάτεσις.
Στο συνέδριο παρευρέθησαν ο Δήμαρχος Πύργου, ο Νομάρχης Ηλείας, ο Μητροπολίτης Ηλείας και άλλοι επίσημοι οι οποίοι έκαναν προσφωνήσεις. Το πανεπιστήμιο Πατρών εκπροσωπήθηκε αντί του πρυτάνεως, από τον Κοσμήτορα της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών, κο Ιωάννη Δελλή. Ο καθηγητής Φιλοσοφίας κος Ιωάννης Δελλής με καταγωγή και αυτός από την Ηλεία μίλησε ιδιαίτερα συγκινημένος για την πατρίδα του. Οι σύνεδροι εκπροσώπησαν επάξια πανεπιστήμια από όλη την Ελλάδα αλλά και από πανεπιστήμια του εξωτερικού. Συνολικά εισηγήθηκαν 53 σύνεδροι. Ιστορικοί, φιλόλογοι, γλωσσολόγοι, θεατρολόγοι, οικονομολόγοι ερευνητές συναντήθηκαν και αντάλλαξαν απόψεις για τη λογοτεχνία στο Μεσοπόλεμο. Η συνάντηση αυτή είχε και παιδαγωγικό χαρακτήρα, όταν μέσα από νέα πορίσματα ερευνών στις ανθρωπιστικές επιστήμες μπορούν να διαφωτίσουν τους εκπαιδευτικούς και αυτοί με τη σειρά τους να μεταλαμπαδεύσουν νέες γνώσεις στους Ηλείους μαθητές. Τα πρακτικά του συνεδρίου θα εκδοθούν σύντομα.

Δείτε εδώ το πρόγραμμα και των τριών ημερών του συνεδρίου!

Οι δάσκαλοι που υπηρέτησαν στο σχολείο από το σχολικό έτος 1963- 64 έως και σήμερα 2009- 10

2010-05-13T21:43:00.001+03:00

Το έμψυχο δυναμικό ενός σχολείου είναι αυτό που καθορίζει τη μοίρα του. Το όνομά του, τη θέση του στην κοινωνία, την ιστορία του. Το Δημοτικό Σχολείο Αγνάντων (τέος Σινούζι) ιδρύεται τέλη του 19ου αιώνα και τους χρηματικούς πόρους τους αναλαμβάνει ο Δήμος. Στην περίοδο που θα αναφερθούμε τα έξοδα πλέον συντήρησης του σχολείου τα έχει αναλάβει το συγκεντρωτικό κράτος. Αυτό διορίζει δασκάλους και πληρώνει για τις αίθουσες διδασκαλίας. Αλλά σε αυτό θα αναφερθούμε σε άλλη ανάρτηση.

ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΕΣ

Από το αρχείο του σχολείου (όσο επέζησε με το πέρας του χρόνου αλλά και από τα χέρια των υπεύθυνων) αντλούμε στοιχεία ταυτότητας των εκπαιδευτικών. Τα βιβλία που μελετήσαμε είναι το Βιβλίο Πράξεων Προσωπικού κα το Βιβλίο Πιστοποιητικών Σπουδής. Από το σχολικό έτος 1963- 64 ανάληψη υπηρεσίας στο γραφείο του τότε 2/θ Δημοτικού Σχολείου Αγνάντων κάνουν 46 δάσκαλοι και δασκάλες. Παρατηρούμε ότι μια κάποια σταθερότητα υπήρξε τη δεκαετία του 1970. Από κει και ύστερα, ειδικά όταν υποβαθμίστηκε σε 1/θ, σχεδόν κάθε χρονιά αναλάμβανε τα διδακτικά καθήκοντα νέος δάσκαλος. Συνήθως αναπληρωτές υπηρετούσαν στο σχολείο αυτό. Χαρακτηριστικό είναι ότι πριν το 1970 το γραφείο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ηλείας (Αμαλιάδα) δεν υποχρέωνε την παραμονή του μόνιμου εκπαιδευτικού 3 χρόνια (όπως γινόταν σε όλες τις περιπτώσεις των νεοδιόριστων) αλλά 2 χρόνια λόγω δυσμενών συνθηκών! Οι συνθήκες, λοιπόν, ήταν αυτές που πολύ αργότερα με το ΦΕΚ 802/29-05-2003 όρισαν το Δημοτικό μας Σχολείο δυσπρόσιτο.
Οι δάσκαλοι που κάθισαν τα περισσότερα χρόνια ήταν:
α) η Βαΐα Γκουνταροπούλου με 4 χρόνια διδασκαλίας, από το 1973 έως το 1977,
β) ο Τσιάκανος Χρήστος με 3 χρόνια διδασκαλίας, από το 1974 μέχρι το 1977,
γ) ο Σκουλής Ευάγγελος από τα Τρίκαλα με 3 χρόνια διδασκαλίας, από το 2004 μέχρι το 2007. Το δάσκαλο αυτό τον θυμούνται με νοσταλγία οι κάτοικοι και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο χωριό.

ΜΑΘΗΤΕΣ

Οι μαθητές από του έτους 1963- 64 κυμαίνονταν στους 50. Και αυτό γιατί ο αριθμός των μαθητών του σχολείου εξαρτιόταν από τον πληθυσμό των κατοίκων του χωριού. Έτσι, μεχρι το σχολικό έτος 1978- 79 το σχολείο λειτούργησε για τελευταία φορά ως διθέσιο, με αριθμό μαθητών 43. Από κει κι ύστερα το μονοθέσιο πια σχολείο δεχόταν κάθε φθινόπωρο τον ένα δάσκαλο μετά τον άλλο. Οι μαθητές λιγόστεψαν και για αρκετά χρόνια ήταν περίπου στους 10. Από το σχολικό έτος 2002- 03 ο αριθμός των μαθητών γίνεται μονοψήφιος, φοιτούν μόλις 7 μαθητές. Και φτάνουμε το σχολικό έτος 2009- 2010 να έχουμε 3 μαθητές, με τον έναν να αποφοιτεί και τους υπόλοιπους δύο να συζητούν για το επόμενο σχολείο που θα φοιτήσουν. Στο 6/θ Δημοτικό Σχολείο Σιμόπουλου, στην έδρα Δήμου που μισθώνει λεωφορείο κάθε μέρα για τη μεταφορά των μαθητών, ή στο 6/θ Δημοτικό Σχολείο Πανόπουλου που είναι πιο κοντά στα Άγναντα και ο δρόμος καλύτερος.
Όσο για την προέλευση των μαθητών, στο σχολείο δε φοίτησαν αλλοδαποί μαθητές παρά μόνο τη χρονιά 2007- 08 με δύο μαθήτριες από τη Βουλγαρία, οι οποίες έφυγαν την επόμενη χρονιά για τη χώρα τους. Οι υπόλοιποι ήταν πάππου προς πάππου Αγναντιώτες και Αγναντιώτισσες.
Η παρακάτω συγκεντρωτική κατάσταση δίνει όλα τα διαθέσιμα στοιχεία.

Α' ΜΕΡΟΣ: Από τα Βιβλία Πιστοποιητικών Σπουδής λαμβάνουμε τις εξής πληροφορίες:

ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ	ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ	ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ	ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΑΘΗΤΩΝ
1963- 64	2/Θ	Ελλιπές στοιχείο	47
1964- 65	2/Θ	Ελλιπές στοιχείο	52
1965- 66	2/Θ	Ελλιπές στοιχείο	52
1966- 67	2/Θ	Ελλιπές στοιχείο	49
1967- 68	2/Θ	Ελλιπές στοιχείο	47
1968- 69	2/Θ	Ελλιπές στοιχείο	39
1969- 70	2/Θ	Ελλιπές στοιχείο	54

Β' ΜΕΡΟΣ: Από τα Βιβλία Πράξεων Προσωπικού έχουμε τα εξής στοιχεία:
(Επισημαίνουμε ότι κάθε χρονιά μπορεί να έκανε ανάληψη καθηκόντων ένας δάσκαλος αλλά να μην αναλάμβανε διδακτικά καθήκοντα μέχρι να έρθει αυτός που θα τον αναπληρώσει. Έτσι, για να φανεί αυτός που διδάσκει έχουμε αναγράψει πριν το όνομα την ένδειξη "Πρ." που δηλώνει ότι διετέλεσε Προιστάμενος εν τέλει αυτός.)

1970- 71	2/Θ	Δ/ντής ΚΡΑΠΠΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΘΛΙΒΕΡΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑ	59
1971- 72	2/Θ	Δ/ντής ΚΡΑΠΠΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΘΛΙΒΕΡΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑ	54
1972- 73	2/Θ	Δ/ντρια ΛΟΞΑ ΑΣΠΑΣΙΑ, ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ ΣΠΑΝΟΣ	64
1973- 74	2/Θ	Δ/ντής ΖΜΑΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ, ΓΚΟΥΝΤΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΒΑΙΑ	Ελλιπές στοιχείο
1974- 75	2/Θ	Δ/ντρια ΒΑΙΑ ΓΚΟΥΝΤΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΤΣΙΑΚΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ	Ελλιπές στοιχείο
1975- 76	2/Θ	Δ/ντρια ΒΑΙΑ ΓΚΟΥΝΤΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΤΣΙΑΚΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, Ανέλαβε υπηρεσία Μάιο ΑΝΑΓΝΩΠΟΥΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ	Ελλιπές στοιχείο
1976- 77	2/Θ	Δ/ντρια μέχρι τον Ιανουάριο ΒΑΙΑ ΓΚΟΥΝΤΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, Δ/ντής από τον Ιανουάριο ΤΣΙΑΚΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΤΡΙΑΝΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ	Ελλιπές στοιχείο
1977- 78	2/Θ	Δ/ντής ΤΡΙΑΝΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ, ΑΝΑΓΝΩΠΟΥΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ	50
1978- 79	2/Θ	Δ/ντρια ΑΝΑΓΝΩΠΟΥΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΤΣΙΟΜΗΤΑΣ ΚΛΕΑΡΧΟΣ	43
1979- 80	1/Θ	Πρ. ΠΛΑΣΤΑΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ	38
1980- 81	1/Θ	Πρ. ΤΡΑΚΑΣ ΑΝΕΣΤΗΣ	30
1981- 82	1/Θ	Πρ. ΧΑΝΤΖΙΟΥ (;)	31
1982- 83	1/Θ	Πρ. ΧΑΡΜΠΑΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ	25
1983- 84	1/Θ	Ελλιπές στοιχείο	25
1984- 85	1/Θ	Ελλιπές στοιχείο	21
1985- 86	1/Θ	Πρ. ΓΚΟΣΙΜΙΔΑ ΑΣΗΜΩ	13
1986- 87	1/Θ	Πρ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	16
1987- 88	1/Θ	Μέχρι τον Οκτώβριο ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ, Από τον Οκτώβριο Πρ. ΡΑΖΗ ΚΑΛΛΙΟΠΗ	13
1988- 89	1/Θ	Ανέλαβε υπηρεσία ΜΑΚΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, Από το Σεπτέμβριο Πρ. ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ	16
1989- 90	1/Θ	Πρ. ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ	11
1990- 91	1/Θ	Πρ. ΒΕΡΜΕΣ ΗΛΙΑΣ	12
1991- 92	1/Θ	Πρ. ΜΗΤΡΑΚΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	13
1992- 93	1/Θ	Πρ. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ	12
1993- 94	1/Θ	Μέχρι τον Οκτώβριο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΙΔΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, Από τα μέσα Οκτωβρίου Πρ. ΜΑΝΕΣΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	13
1994- 95	1/Θ	Πρ. ΚΕΙΜΑΛΗ ΜΑΡΙΑ	12
1995- 96	1/Θ	Πρ. ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑ	12
1996- 97	1/Θ	Ανέλαβε υπηρεσία ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ, Από Σεπτέμβριο Πρ. ΠΑΠΑΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ- ΠΑΠΑΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ	12
1997- 98	1/Θ	Ανέλαβε υπηρεσία ΑΛΕΞΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, Από μέσα Οκτωβρίου Πρ. ΨΥΛΛΑΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ	12
1998- 99	1/Θ	Πρ. ΝΤΟΥΖΑ ΔΗΜΗΤΡΑ	12
1999- 2000	1/Θ	Πρ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ	11
2000- 01	1/Θ	Ανέλαβε υπηρεσία ΜΥΤΟΥΛΑ ΘΩΜΑΗ, Από Σεπτέμβριο ΜΠΟΖΙΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑ, Από Οκτώβριο Πρ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	11
2001- 02	1/Θ	Πρ. ΒΑΣΙΛΟΓΛΟΥ ΑΝΕΣΤΗΣ, Ανέλαβε υπηρεσία ΦΩΣΚΟΛΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ	12
2002- 03	1/Θ	Ανέλαβε υπηρεσία ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ, Από Σεπτέμβριο Πρ. ΑΒΡΑΜΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ	7
2003- 04	1/Θ	Ανέλαβε υπηρεσία ΤΡΙΜΠΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, Πρ. ΑΒΡΑΜΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ	8
2004- 05	1/Θ	Πρ. ΣΚΟΥΛΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ	8
2005- 06	1/Θ	Πρ. ΣΚΟΥΛΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ	5
2006- 07	1/Θ	Πρ. ΣΚΟΥΛΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ	5
2007- 08	1/Θ	Πρ. ΧΡΥΣΙΚΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ	6
2008- 09	1/Θ	Πρ. ΧΡΥΣΙΚΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ, Ανέλαβε υπηρεσια Ιούνιο ΑΒΡΑΜΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ	4
2009- 10	1/Θ	Πρ. ΤΟΥΛΙΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ, Ανέλαβε υπηρεσία Σεπτέμβριο ΓΚΟΥΡΒΕΛΟΥ ΜΑΡΙΑ	3

Ηλιοβασίλεμα από τα Άγναντα, με αγάπη!

2010-05-12T23:13:00.006+03:00

Το χωριό Άγναντα μετονομάστηκε έτσι γιατί από τη θέση στην οποία βρίσκεται μπορούμε να απολαύσουμε τη θέα της δυτικής Ηλείας. Από εκεί διακρίνεται το φράγμα του Πηνειού και παραπέρα η Ζάκυνθος. Μεγάλο κομμάτι του κάμπου της Ηλείας είναι ορατό. Το χωριό αυτό είναι χτισμένο σε ύψωμα, με υψόμετρο 500 μέτρων. Είναι το πιο ορεινό σημείο της Πηνείας. Για να διαβούμε από την Αμαλιάδα στα Άγναντα, περνάμε τα καταπράσινα λιβάδια και ο δρόμος που τα διασχίζει κάνει ένα ζικ ζακ πολύ ευχάριστο στους οδηγούς! Περνάμε και την τεχνητή λίμνη του Πηνειού, της οποίας το νερό χρησιμοποιείται για την άρδευση των πεδινών εκτάσεων κατά μήκος του άξονα Λάππα-Αμαλιάδα-Καρδαμά.
Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε τις παραπάνω φωτογραφίες. Αν και ο φακός μας αδικεί τη μαγευτική θέα, παρά ταύτα μπορεί να υποψιάσει τους αναγνώστες για το απαράμιλλης ομορφιάς τοπίο που διακρίνεται από το χωριό.

Ένα τραγούδι για τη γιορτή της μανούλας στις 9 Μαίου 2010

2010-05-08T20:07:00.011+03:00

Κάθε χρόνο, τη 2η Κυριακή του Μάη, τιμάμε τη μητέρα. Όλες οι μανούλες του κόσμου δέχονται ευχές και καρτούλες από τα παιδιά τους. Το σχολείο δε θα μπορούσε παρά να στηρίξει αυτό το "θεσμό" της παγκόσμιας ημέρας της μητέρας και είναι άγραφος κανόνας πια όλες οι δασκάλες να προετοιμάζουν σχετικές δραστηριότητες για τους μαθητές τους. Πλέον έχουμε κάρτες σχεδιασμένες από τα παιδιά που έχουν συμπληρωθεί με διάφορα έξυπνα στιχάκια από τις δασκάλες. Ζωγραφιές δίνουν και παίρνουν για το στολισμό των καρτών. Δε θα μπορούσαν να λείπουν και τα σχολικά τραγούδια με θέμα τη μάνα από φιλόμουσες εκπαιδευτικούς.

Η ΜΑΝΟΥΛΑ

Κι αν μου χτίστε και παλάτια
και μου πείτε "κάτσε δω",
δε γυρνώ τα δυο μου μάτια
μια στιγμούλα να τα ιδώ.

Κι αν μου χτίστε κι ένα θρόνο
με χρυσάφι πλουμιστό,
μητε αυτόν σας βεβαιώνω
δε θα τονε λιμπιστώ.

Καθενού πουλιού τ' αρέσει
μόνο η ίδια του φωλιά,
μένα μονάχα μ' αρέσει
της μανούλας μου η αγκαλιά!

Μόνιμοι Κάτοικοι Αγνάντων

2010-05-08T19:45:00.002+03:00

Η ζωή στο χωριό είναι ήσυχη. Κι αυτό γιατί η κοινότητα αποτελείται από τους λιγοστούς κατοίκους, γέροντες και γερόντισσες στην πλειονότητα. Είναι όμορφα όταν κάθεσαι και χαζεύεις τους ηλικιωμένους να κάθονται στα πεζουλάκια τους τα ανοιξιάτικα μεσημέρια και απογεύματα. Τώρα που ο καιρός έχει ανοίξει, οι παπούδες και οι γιαγιάδες κάθονται και λιάζονται οι καημένοι και χάνονται στην ηρεμία και γαλήνη τους. Ενίοτε πιάνουν και την κουβέντα στις παρεούλες.. Φέρνει ο καθένας την καρέκλα από την αυλή του να καθήσει και αυτός. Άλλοι κάνουν βόλτες πέρα δώθε στο δρόμο και πιάνουν την κουβεντούλα όταν βρίσκουνε κάποιο χωριανό. Άλλοι προτιμούν να πάνε στα δύο καφενεία του χωριού να πιούνε το καφεδάκι τους. Όπως και να 'χει, ακούς και γέλια και αναστεναγμούς. Χαίρονται γιατί νιώθουν ασφάλεια και συμπαράσταση όταν είναι όλοι μαζί. Αναστενάζουν και στενοχωριούνται όταν η σκέψη τους πάει στα παιδιά τους και τα εγγόνια τους που είναι στην πόλη. Είτε στην Αθήνα είτε στην Πάτρα είτε στην Αμαλιάδα ή στον Πύργο.
"Τι να κάνουμε, παιδάκι μου, έχουν δουλειές..", λέει η κυρά Θοδώρα που βλέπει το γιο της τρεις φορές το χρόνο. Κρυφός πόνος πάντα υπάρχει, αλλά το έχουν πάρει απόφαση ότι μόνοι τους θα φύγουν από τη ζωή.
Αγναντιώτες και Αγναντιώτισσες εγκατέλειψαν το χωριό πριν από πολλά χρόνια. Φτιάξαν τις οικογένειές τους αλλού και νοσταλγούν τις στιγμές στο χωριό, γι αυτό κι έρχονται όποτε τους το επιτρέπουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις. Τότε είναι που σφύζει από ζωή το χωριό. Τότε είναι που οι γέροντες όλοι γελάνε με την καρδιά τους όταν βλέπουν τα εγγόνια να τρέχουν πάνω κάτω στους δρόμους του χωριού! Κάπως έτσι θα ήταν το χωριό μας όταν είχε στο δυναμικό του σαράντα και πενήντα μαθητές.. Ένα χωριό γεμάτο ζωή.
Τώρα πια, όμως, μετρημένες στα δάκτυλα ενός χεριού είναι οι οικογένειες που έχουν παιδιά που πάνε σχολείο. Η Λίτσα, μαθήτρια Β' Λυκείου, αγωνίζεται κι αυτή περισσότερο από τα παιδιά των πόλεων να ανταπεξέλθει στις δοκιμασίες των εξετάσεων με επιτυχία. Για μαθήματα δεν πηγαίνει στο ανύπαρκτο φροντιστήριο του χωριού αλλά... στην Πάτρα!
Αυτοί που καλά στέκουν είναι οι Βούλγαροι. Έχουν νοικιάσει σπίτια αρκετοί στο χωριό. Μερικά ζευγάρια έχουν και μικρά παιδάκια, που όμως δε φτάνουν σε αριθμό να κρατήσουν το σχολείο μας ανοιχτό μετά από μερικά χρόνια. Τα φέρνουν στην παιδική χαρά του προαυλίου μας τα απογεύματα να παίξουν. Εκεί κάποιο παιδάκι μας χάλασε και την τριανταφυλλιά που φυτέψαμε πρόσφατα.. Φαίνεται του άρεσε τόσο πολύ όπως διακοσμούμε το χώρο μας που είπε να βάλει κι αυτό το χεράκι του!
Το ενδιαφέρον μας για τα Άγναντα, ένα ελληνικότατο χωριό, δε σταματάει μόνο στο "άλλοτε" και στο "σήμερα". Προχωράει και στο "μετά". Υπάρχει, λοιπόν, "μετά" για τα Άγναντα μετά από μερικά χρόνια ή δεκαετίες; Μπορεί κάποιος να απαντήσει αυτή την πονεμένη ερώτηση, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι περισσότεροι κάτοικοι είναι ηλικιωμένοι; Όταν φύγουν ποιος άραγε θα μείνει να φυλάει πίσω..

Η περιφορά της εικόνας του Αγίου Γεωργίου στα Άγναντα

2010-04-29T00:49:00.010+03:00

Στις 23 Απριλίου, εορτή του Αγίου Γεωργίου, εκκλησιαστήκαμε στο ναό του χωριού. Ακόμα κι αν δεν είναι προστάτης μας, τον τιμάμε με μεγάλη ευλάβεια. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού μαζεύτηκαν στην εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία. Πριν την απόλυση, ο ιερέας μαζί με τους επιτρόπους ξεκίνησαν για την περιφορά της εικόνας του Αγίου Γεωργίου στους δρόμους του χωριού. Σε όλη τη διαδρομή ψάλλονταν το απολυτίκιο του Αγίου. Οι επίτροποι βαστάζοντας την εικόνα σταματούσαν έξω από κάθε σπίτι και η νοικοκυρά αφού προσκυνούσε έλεγε στον παπά τα ονόματα της οικογένειας για να διαβαστούν υπερ υγείας. Ο παπάς έδινε ευχή, ευλογούσε και συνέχιζε μέχρι την επόμενη αυλή. Ο μαθητής της ΣΤ' Τάξης, Γιώργης, κρατούσε το δίσκο για να μαζεύει ό,τι έδιναν οι πιστοί. Όλες οι νοικοκυρές είχαν βγάλει ένα χαλάκι στο δρόμο για την περιφορά, όπως και στον Επιτάφιο.
Αυτό αποτελεί μια μικρή εθιμική παράδοση, που την έχουν στο χωριό από παλιά. Το να έρθει η εικόνα του Αγίου Γεωργίου έξω από το σπίτι το θεωρούσαν και το θεωρούν μεγάλη ευλογία. Χαρακτηριστικά μου είπε ένας μεσήλικας Αγναντιώτης: "Εμείς έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τ' αφήσουμε". Μετά την περιφορά επιστρέψαμε στο ναό για την απόλυση και το αντίδωρο.

Ο επίτροπος κι αυτός με τη σειρά του ρίχνει τον όβολο στο δίσκο.

Η κυρά Θοδώρα (χήρα) και η κυρία Αρετή με το σύζυγο.

Όταν επιστρέφοντας κοντοσταθήκαμε στην πόρτα πριν μπουμε μέσα για την απόλυση.

Οι 7 νέοι Δήμοι της Ηλείας- το μέλλον της Πηνείας

2010-04-28T21:20:00.004+03:00

Δε θα μπορούσε να μας αφήσει αδιάφορους η νέα διοικητική διαίρεση Καλλικράτης στην Ηλεία. Στο χάρτη φαίνονται τα νέα όρια τα οποία περικλείουν τους νυν Δήμους.
Γενικά, την Ηλεία με 7 Δήμους προβλέπει το τελικό σχέδιο «Καλλικράτης», σύμφωνα με πληροφορίες από τη χθεσινή σύσκεψη στο υπουργείο Εσωτερικών υπό την προεδρία του Γιαν. Ραγκούση και τη συμμετοχή των τεσσάρων Ηλείων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ.
Τόσο στην περιοχή του Κάμπου όσο και στη Νότια Ηλεία δημιουργούνται από δύο Δήμοι.
1)Ο πρώτος απαρτίζεται από τους Δήμους Βουπρασίας, Κάστρου – Κυλλήνης, Λεχαινών και Ανδραβίδας. (Δήμος Κυλλήνης με έδρα τα Λεχαινά)
2)Ο δεύτερος απαρτίζεται από τους Δήμους Γαστούνης, Βαρθολομιού και Τραγανού. (Δήμος Πηνειού με έδρα τη Γαστούνη)
3) Ο Δήμος Πηνείας θα προσκολληθεί στο Δήμο Αμαλιάδας και θα έχει έδρα την Αμαλιάδα. Ένα σύντομο σχόλιο: Ο νυν Δήμος Πηνείας χάνεται. Ούτε το όνομα δε θα θυμίζει κάτι. Ακόμα κι αν η τεχνητή λίμνη Πηνειού είναι σήμα κατατεθέν, πλέον θα αναφερόμαστε σε Δήμο Πηνειού με κριτήριο τις εκβολές του στην παραθαλάσσια περιοχή της Ηλείας.
Στη Νότια πλευρά του Νομού θα συγκροτηθούν δύο Δήμοι:
4) Ο πρώτος απαρτίζεται από τους Δήμους Σκιλούντος, Αλιφείρας, Ανδρίτσαινας. (Δήμος Ανδρίτσαινας με έδρα τα Κρέστενα)
5) Ο δεύτερος απαρτίζεται από τους Δήμους Ζαχάρως και Φιγαλείας. (Δήμος Ζαχάρως με έδρα τη Ζαχάρω)
6)Ο Δήμος Πύργου με έδρα τον Πύργο φέρεται να συνενώνεται με τους Δήμους Ιάρδανου, Βώλακος και Ωλένης.
7)Ο Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας με έδρα την Αρχαία Ολυμπία απαρτίζεται από τους Δήμους της ορεινής Ηλείας (Φολόη, Λαμπεία και Λασιώνα) και το Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας.

Όλα τα άρθρα μας ανά κατηγορία εδώ!

2010-04-27T23:03:00.024+03:00

Περιηγηθείτε στο ιστολόγιό μας!

Η Διαδρομή μας προς την Αγία Παρασκευή, το μοναστήρι της ορεινής Πηνείας

2010-04-27T23:03:00.020+03:00

Στολίδι του τόπου μας είναι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής. Ευρίσκεται νοτιοδυτικά από το χωριό Άγναντα, κάτω από την περιοχή Αμπελάκια. Με το αυτοκίνητο κατεβαίνουμε από ένα δρομάκι στο αγρόκτημα που έχει κτιστεί το μοναστήρι. Αλλά εμείς προχωρήσαμε από τους χωματόδρομους πίσω από το χωριό με τα πόδια. Περπατήσαμε αρκετά το δρόμο που άλλοτε ήταν γεμάτος από λάσπη (εκεί έχουν κολλήσει τρία αυτοκίνητα φέτος κι έχουν έρθει ενισχύσεις με 4επί4 από το χωριό), άλλοτε πολλή ανηφόρα- κατηφόρα κι άλλοτε γεμάτος από χορτάρια μιας και είναι άνοιξη. Περάσαμε κι από την πέτρινη βρύση, ξεκουραστήκαμε και προχωρήσαμε. Στη ρεματιά και στο Καλντερίμι υπάρχουν πολλοί γέρικοι πλάτανοι. Άλλοι στέκουν περήφανοι δίπλα στο ποταμάκι, άλλοι έχουν πέσει και άλλοι είναι καμμένοι. Τα παιδιά ξεναγούν τη δασκάλα στα βοσκοτόπια. Τίνος είναι ποιο και πότε έρχονται με τα πρόβατα. Ευτυχώς που είχαμε φορέσει τα αθλητικά μας και οι τέσσερις και περπατούσαμε άνετα.
Ο ναός κτίστηκε με έξοδα του Βασιλείου Ντέλη, κατοίκου Αγνάντων. Χαρακτηριστικό είναι ότι το μνήμα του βρίσκεται στο χώρο του μοναστηριού και όχι στο κοιμητήριο του χωριού. Αυτό αποδεικνύει πόσο πολύ αγαπούσε το μοναστήρι και ότι είχε δώσει όχι μόνο χρήματα για την ανέγερσή του αλλά και όλη του την ψυχή για να στηθεί και να λειτουργήσει. Ο θεοσεβής αυτός κύριος απεβίωσε το 1974 σε ηλικία 57 ετών.

Το μοναστήρι τώρα δεν κατοικείται μόνιμα από τις λίγες μοναχές για άγνωστο σε εμάς λόγο. Έρχονται την καλοκαιρινή περίοδο και κάθονται μερικές μέρες μπρος πίσω στη μνήμη της Αγίας. Τότε είναι που όλα τα ετοιμάζουν για τη γιορτή και το πανηγύρι. Έρχονται πιστοί όχι μόνο από τα Άγναντα να προσκυνήσουν αλλά και κάτοικοι από τα γύρω χωριά: τον Ανθώνα, το Καλό Παιδί, τη Βουλιαγμένη, το Σιμόπουλο, το Πανόπουλο..
Φτάνοντας στο μοναστήρι περιηγηθήκαμε στο χώρο μόνοι μας. Το κτίριο στο οποίο μένουν οι καλόγριες φαίνεται καθαρό και περιποιημένο. Έξω φρόντιζαν και τον κηπάκο τους με τα διάφορα λουλούδια. Υπάρχει και βρυσούλα που φέρνει νερό κατευθείαν από το βουνό. Η εκκλησία μέσα λάμπει. Προσκυνήσαμε και την παλιά εικόνα της Αγίας Παρασκευής, φτιαγμένη το 1937.
Ο χώρος της κουζίνας δίπλα από το ναό. Ο φούρνος του μοναστηριού.

Στη ρεματιά πάνω από το ποτάμι.

Η όψη του χωριού όπως φαίνεται από το μοναστήρι.Η δασκάλα στη βρύση ξαποσταίνει.

Επίσκεψη στα ξωκλήσσια των Αγνάντων

2010-04-16T23:45:00.015+03:00

Ημέρα Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010: Σήμερα το τελευταίο δίωρο πραγματοποίησαμε ολιγόωρη επίσκεψη σε δύο ξωκκλήσια του δ.δ. Αγνάντων.

ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΓΝΑΝΤΩΝ

Ξωκλήσσι που βρίσκεται δυτικά από το χωριό, επάνω σε σταυροδρόμι του δήμου Πηνείας. Λέγεται ότι στην τοποθεσία αυτή έγινε μια μικρή μάχη μεταξύ των κατοίκων των γύρω οικισμών και κάποιου τούρκικου αποσπάσματος, που είχε βγει για πλιάτσικο. Η τοποθεσία είναι πέρασμα και ιδανικός τόπος για στήσιμο ενέδρας. Αφού νίκησαν τους Τούρκους, τους σκότωσαν όλους και τους έθαψαν σε ομαδικό τάφο. Δεν ανέφεραν τίποτα, ώστε να μη μάθουν οι Τούρκοι πως εξαφανίστηκε το απόσπασμα αυτό. Λέγεται, επίσης, ότι τους έθαψαν στα γαλάρια κάτω από τα φουσκιά (κοπριές) για να μη φαίνεται το σκάψιμο. Σε ένδειξη ευχαριστίας προς την Αγία Βαρβάρα που τους βοήθησε να νικήσουν τον εχθρό και που γλίτωσαν το πλιατσικολόγημα, έφτιαξαν ένα εικονοστάσι που υπάρχει ακόμη και σήμερα. Τελευταία, οι κάτοικοι ανήγειραν ναΐσκο στη μνήμη της αγίας. Πριν από λίγα χρόνια, σύμφωνα πάλι με μαρτυρίες των κατοίκων, βρίσκανε και κόκκαλα εκεί όπου υπετίθετο ότι ήταν ο ομαδικός τάφος. (Τουτούνης Ηλ., 2008)
Εδώ παραθέτουμε κι ένα δημοτικό τραγούδι που έχει γραφτεί και διασωθεί για την Αγιά Βαρβάρα.

ΚΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ

Κάτου στην Αγιά Βαρβάρα- γεια σας, παιδιά- κάτου στην Αγιά Βαρβάρα
ακούγεται βουή κι αντάρα.
Πολεμάν- γεια σας, παιδιά- πολεμάν οι Σινουζαίοι,
πολεμάν κ' οι Ταταραλαίοι.
Πολεμάν- γεια σας, παιδιά- πολεμάν τους Αρβανίτες
και μαζί τους Καπελίτες.
Στην Παλιό- γεια σας, παιδιά- στην Παλιόστρουγκα από κά'
κι ένας παπάς πάει μπροστά.
Κι ο Νικολός- γεια σας, παιδιά- κι ο Νικολός φωνάζει,
τα παλληκάρια του συνάζει.
Κι ο Παπαστά- γεια σας, παιδιά- κι ο Παπαστάθης τα μετράει
και τα διπλοβλογάει.
Δεν τους λεί- γεια σας, παιδιά- δεν τους λείπεται κανένα,
μόνο δυο είναι λαβωμένα.
Οι Καπελίτες ήταν οι κάτοικοι των χωριών του δρυοδάσους μεταξύ των ορίων των δήμων Πηνείας και Λασιώνος. Παλιόστουγκα απολετεί τοπωνύμιο, βρίσκεται ανατολικά της Αγιά Βαρβάρας. Ο Νικολός ήταν πρόκριτος και καπετάνιος από τα Άγναντα. Όπως έχουμε ξαναδεί, υπογράφει ως Νικολός από το Σινούζι στην επιστολή προς τον Ανδρ. Ζαΐμη για τον Γεώργιο Σισίνη. Ο Παπαστάθης ήταν παπάς και μπρόκριτος του Ανθώνα (Τατάραλη). Το τραγούδι αυτό ιστορικά χρησιμοποιείται ως απόδειξη ότι Τούρκοι και Αρβανίτες ζούσαν στις παρυφές της Κάπελης. (Τουτούνης Ηλ., 2008)

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΓΝΑΝΤΩΝ
Ο Άγιος Δημήτριος από ψηλά.

Εικόνες ντροπής.

Όταν φεύγοντας κλείσαμε την πόρτα.

Τα παιδιά σας χαιρετούν από τον Άγιο Δημήτριο. Ψηλά φαίνεται ο παλιός ενοριακός ναός του χωριού, Άγιος Νικόλαος. Αρχίζουμε να ανηφορίζουμε.

Ο Άγιος Δημήτριος ευρίσκεται χαμηλότερα από την Αγιά Βαρβάρα, ακολουθώντας τον χωματόδρομο πίσω από ττο χωριό που οδηγεί στο Λουκά και Ροδιά. Είναι κι αυτό ξωκλήσσι του χωριού το οποίο άνοιγε μία φορά το χρόνο, στη μνήμη του Αγίου, για να λειτουργηθούν οι χωριανοί. Μόνο φέτος δεν εκκλησιαστήκαμε σε αυτό το εκκλησάκι. Όταν κατεβήκαμε το λόφο και πλησιάσαμε προς την είσοδο, είδαμε την πόρτα διάπλατα ανοιγμένη. Με λύπη καθώς μπήκαμε μέσα είδαμε τις κοπριές των προβάτων σε όλο το χώρο. Ακόμα και στο ιερό είχαν μπει τα ζώα. Κάποιος ασυνείδητος τσοπάνης άνοιξε την πόρτα του ναού που ήταν καλά κλειστή και χρησιμοποίησε την εκκλησία ως στάβλο! Ντροπή νιώσαμε και φύγαμε απογοητευμένοι. Αναρωτιώμασταν πού μπορεί να φτάσει η ιεροσυλία κάποιων ανθρώπων. Απλά προσκυνήσαμε την εικόνα του Αγίου Δημητρίου που βρισκόταν χάμω, κάναμε το σταυρό μας και φεύγοντας κλείσαμε την πόρτα. Αποχαιρετώντας τον εγκαταλελειμμένο αυτό ναΐσκο ανηφορίσαμε για το χωριό.

Χρησιμοποιησαμε ως πηγή για την Αγία Βαρβάρα: Τουτούνης, Ηλ. "Η Ηλεία στο Δημοτικό Τραγούδι", Εκδόσεις Βιβλιοπανόραμα 2008

Οι Σχολικοί Κήποι

2010-04-10T22:36:00.007+03:00

Στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Πύργου, στο φύλλο 5362 στις 02/05/1915 εντοπίσαμε ένα άρθρο αφιερωμένο στο φαινόμενο «Σχολικοί κήποι», η δημιουργία των οποίων ήταν υποχρεωτική και αποσκοπούσε στη διδασκαλία μαθημάτων Φυσικής Ιστορίας και Φυτολογίας. Η πρακτική εξάσκηση των μαθητών στην καλλιέργεια του κήπου ήταν αυτό που λέμε σήμερα βιωματική διδασκαλία, έρευνα στο πεδίο, ή και, περιβαλλοντική εκπαίδευση. Το ωρολόγιο πρόγραμμα μαθημάτων ξεκινούσε από το πρωί μέχρι το απόγευμα. Οι μαθητές και ο δάσκαλος έκαναν μόνο ένα διάλειμμα τις μεσημεριανές ώρες για το φαγητό και την ξεκούραση και μετά επιστρέφοντας στο σχολείο συνέχιζαν τα μαθήματα. Με αυτό το πρόγραμμα υπήρχε ο χρόνος για να αναπτυχθεί ο σχολικός κήπος που ομόρφαινε συνάμα το σχολείο. Επιπλέον, ένα ακόμη σοβαρό κίνητρο αποτελούσε ο φόβος για τον επιθεωρητή. Όταν θα ερχόταν στο σχολείο έπρεπε, εκτός από την καθαριότητα του σχολικού χώρου και των μαθητών, να λάμπει το σχολείο. Ο κήπος πέρα από υποχρέωση των δασκάλων για τη συντήρησή του ήταν το στολίδι τους! Έπαιρναν το «Εύγε!» όταν είχε γίνει αξιόλογη δουλειά και οι μικροί μαθητές αλλά και ο δάσκαλος που τον είχε υπό την εποπτεία του. Στο παρακάτω άρθρο θα απολαύσουμε μαζί την- κατά κάποιο τρόπο- παράκληση του δημοσιογράφου όλα τα σχολεία της επαρχίας να βάλουν μπροστά στη δημιουργία του σχολικού κήπου. Αποτελούσε την περίοδο αυτή κάτι καινοτόμο για το εκπαιδευτικά δεδομένα της Ελλάδας. Μας αναφέρει ότι αυτό δανείστηκε από τα αμερικανικά σχολεία τα οποία ήταν υπόδειγμα στην οργάνωση. Αναλύεται ο σκοπός δημιουργίας κήπου για τον οποίο κι εμείς το εντάσσουμε δικαίως στα πλαίσια περιβαλλοντικού προγράμματος.. είναι η αγάπη για τη φύση. Πρακτικές της γεωπονίας συνδυάζονται όμορφα με το φυσιολατρικό στοιχείο. Ο δάσκαλος μυεί τα παιδιά στην καλλιέργεια της γης και στη φροντίδα κήπου. Το σχολείο εργασίας του Ντιούι είχε παγκόσμια εξάπλωση. Το σχολείο της τοπικής κοινωνίας, το οποίο εξυπηρετούσε τις ανάγκες του κάθε τόπου. Έτσι, και το σχολείο του χωριού ήθελε να βγάλει άτομα συνειδητοποιημένα για την αγροτική δουλειά. Άτομα που θα αγαπούσαν τη γη και δε θα το έκαναν αναγκαστικά γιατί δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τα στενά όρια της κοινότητας. Ο ρόλος των σχολικών κήπων είναι κοινωνικός: καλλιεργείται η οικολογική συνείδηση και μεταλαμπαδεύονται αξίες όπως η φιλεργατικότητα.
Εγράφη εις τας ολίγας γραμμάς της Πατρίδος ότι εις μερικά σχολεία της Επαρχίας μας ιδρύθησαν σχολικοί κήποι τη πρωτοβουλία του διδασκάλου, ή της διδασκαλίσσης των περιφερειών εκείνων. Το γεγονός τούτο δεν δύναται η να προκαλέση ζωηράν χαράν και συγχαρητήρια προς τους διδασκάλους, εις χείρας των οποίων η Πολιτεία αφενός και η κοινωνία και η οικογένεια αφετέρου ενεπιστεύθη την πνευματικήν και σωματικήν διάπλασιν και διαπαιδαγώγησιν της τρυφεράς και σφριγώσης νεολαίας, εις ην η Πατρίς στηρίζει πάσας αυτής τας ελπίδας.
Η ίδρυσις των σχολικών κήπων εις τα διάφορα χωρία πρέπει να λάβη ευρυτέραν εξάπλωσιν, πρέπει κάθε χωρίον, ή κοινότης, να παραχωρήση το ανάλογον οικόπεδον δια την ίδρυσιν του κήπου. Και τότε παραλλήλως προς την διδασκαλίαν των γραμμάτων θα διδάσκεται και η αγάπη προς τα φυτά, η ζωή εις το ύπαιθρον, εις τον ελεύθερον αέρα, το φως, τον ήλιον. Τότε οι μικραί υπάρξεις δεν θα εξέρχωνται εις τας κοινωνίας και δεν θα ρίπτωνται εις τον αγώνα της ζωής ασθενικαί μαρασμώδεις την σωματικήν διασκευήν και τετυφλωμέναι το πλείστον την διάνοιαν.
Εις την πέραν του Ωκεανού χώραν, εις την ονειρευτήν και σφύζουσαν από την εργασίαν και την ζωήν γην, εις την Αμερικήν, όπου όλα λειτουργούσι μετά ζηλευτής ευρυθμίας και ομαλό ήθος, όπου οι πάντες άρχοντες και αρχόμενοι ένα σκοπόν έχουσι χαράξει εις την σταδιοδρομίαν του βίου των, πώς να δράσουν, πώς να εκπληρώσουν τον προορισμόν των, τον οποίον του κατεπλήρωσεν η Πολιτεία, οι νόμοι και η κοινωνία, οι σχολικοί κήποι έχουσι φθάσει εις περιωπήν. Εις τα διάφορα χωρία, όπου σφυρηλατείται η διάπλασις του σώματος και της ψυχής του νεαρού μαθητού υπάρχουσιν οι κήποι, διηρημένοι εις τμήματα των κηπουρικών εργασιών και εις τμήματα των φυτών, των ανθέων και των οπωροφόρων δένδρων.
Κάθε τμήμα των σχολικών τούτων κήπων υποδιαιρείται εις μικρά, πλείστα μέρη, τα οποία παραδίδονται εις την μαθητιώσαν νεολαίαν, εκάστου μαθητούαναλαμβάνοντος να εργάζηται και να καλλιεργή το ανήκον αυτώ τεμάχιον της γης, εντός του οποίου επί πλακώς έχει αναγραφή και το ονοματεπώνυμον του μαθητού. Η Αμερικανή Μι. Πάρσον είνε εκείνη,ή ις ανετέτασσε την σημαίαν της ιδρύσεως των σχολικών κήπων εις τα εκπαιδευτήρια της Νέας Γης και έθεσεν ως γνώμονα του σπουδάζοντος μικροκόσμου την μεγάλην ρήσιν: "Η εργασία είνε το ωραιότερον πράγμα εις το στερέωμα της δημιουργίας και η αγάπη και ο έρως προς τα φυτά, τα δένδρα, το ύπαιθρον, τον ελεύθερον αέρα και τον ζωογόνον ήλιον είνε τα βάθρα εφ’ ων εδραζόμενος ο μικρός μαθητικός κόσμος διαμορφούται εις πολίτας υγιείς το σώμα και τον νουν, δυνάμενους εν πάση στιγμή να φανώσι χρήσιμοι και ικανοί προς την μεγάλην οικογένειαν, την φιλτάτην πατρίδα, η ις τους εγαλούχησε με τα δροσερά νάματα της στοργής της."
Η ίδρυσις των σχολικών κήπων από την Αμερικήν μετεδόθη και εις πλείστας πόλεις της Ευρώπης, σήμερον δε ότε υπό την υψηλήν αιγίδα της λατρευτής μας Βασιλίσσης η Φιλοδασική Ένωσις κυρήσσει το ωραίον κύρηγμα της αναδασώσεως και της αποδόσεως του πράσινου ενδύματος εις τας παρθένους και θελγούσας Ελληνικάς γαίας, θα ηυχόμεθα όπως το παράδειγμα των ολίγων διδασκάλων της επαρχίας μας μιμηθούν και οι πολλοί δια της ιδρύσεως απανταχού των σχολικών κήπων, ίνα μαζί με τα γράμματα διδάσκεται η ζωή του υπαίθρου και ο έρως προς την εξοχήν, τα δένδρα, την εργασίαν.

Επιλέξαμε το συγκεκριμένο τεκμήριο που είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Όταν η χώρα μας κάθε καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια χάνει τα ζωογόνα δάση της από τις φωτιές, όταν με τη σειρά τους δημιουργούνται μια σειρά από άλλες φυσικές καταστροφές όπως οι πλημμύρες, όταν τα παιδιά των μεγαλουπόλεων δεν έρχονται σε επαφή με τη φύση. Τώρα αποδεικνύονται σοφοί κάποιοι σχεδιασμοί αναλυτικών προγραμμάτων, που επιδιώκουμε σήμερα να εφαρμόσουμε στοιχεία αυτών δίνοντάς τους άλλη ονομασία: Περιβαλλοντική Εκπαίδευση. Προγράμματα εθελοντικά που σχεδιάζονται και υλοποιούνται με την ευθύνη ορισμένων φυσιολατρών εκπαιδευτικών. Για το σκοπό αυτό θεσμοθετήθηκαν και τα ΚΠΕ της χώρας μας που προσφέρονται για μελέτη και έρευνα στο πεδίο.

Πηγή: Μουσείο Τύπου Πατρών

Δυο λόγια περί ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

2010-04-04T01:55:00.004+03:00

Δεν υπάρχουν λόγια. Δεν υπάρχουν εικόνες να περιγράψουμε τι αισθανόμαστε όταν ζούμε την Ανάσταση. Πληθώρα κόσμου στις εκκλησίες, συνωστισμός..
Άραγε να νιώθουν όλοι τόσο υπέροχα όσο νιώθει ένας πιστός που κάθεται σε μια γωνιά, ακουμπισμένος σε μια κολόνα του ναού; Άραγε να μπορούν να τον καταλάβουν όταν δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του και κρύβεται να τα σκουπίσει μια τέτοια λαμπρή ημέρα; Ποιος είναι αυτός που μπορεί να πλησιάσει την ψυχή ενός τέτοιου; Και ως δια θαύματος, την ώρα που ανάβει η λαμπάδα του με το Άγιο Φως, εκείνη την ώρα να σταματάει να κλαίει. Και να μην κλαίει ξανά. Σε όλη τη Λειτουργία.
Αυτό πώς λέγεται; Αυτό διδάσκεται;
Μιλάμε για την κατάνυξη που νιώθει κάθε πιστός από μας σε κάποια στιγμή της ζωής του. Ω πόσο θαυμάσιο συναίσθημα! Ω πόσο απερίγραπτο! Οποιοσδήποτε μπορεί να το νιώσει, ένας πλούσιος ή ένας φτωχός, ένας γέρος ή ένας νέος, ένας Έλληνας ή ένας ξένος, ένας μαύρος ή ένας άσπρος.. ένας χριστιανός. Ένας πιστός και ομολογητής του Θεού.
Αυτό πώς λέγεται;
Αυτό διδάσκεται;
Μαθαίνεται στα σχολεία;
Καλλιεργείται στην ψυχή από ποιον;
Τι είναι ο Θεός μας;
Ο Θεός μας είναι αυτό που έχουμε μέσα μας. Είναι δικό μας. Μας μιλάει και του μιλούμε. Το νιώθουμε. Κλαίμε. Ευχαριστούμε.
Κατοικεί μέσα μας.
Αναστήθηκε λοιπόν ο Χριστός για να ζει πάντα μέσα μας.
Αυτό πώς λέγεται;
Αυτό διδάσκεται;
Τα έθιμα διδάσκονται. Ο πολιτισμός διδάσκεται. Η ιστορία διδάσκεται. Ο Θεός όχι. Είναι μέσα μας. Απλά πάντα κάποιος βοηθάει να βρούμε το δρόμο. Ύστερα, αυτή η σχέση Θεού και ανθρώπου είναι αποκομμένη από όλα τα άλλα. Δεν υπάρχουν εκεί παρεμβολές και μεσάζοντες. Ο Θεός ανακαλύπτεται σιγά σιγά. Και χτίζεται μια σχέση προσωπική που κρατάει αιώνια.

Παλαιοί χάρτες

2010-03-31T13:20:00.026+03:00

Σε αυτή την ανάρτηση θα παρουσιάσουμε μερικούς παλαιούς χάρτες σχεδιασμένους από ξένους περιηγητές από το 19ο αιώνα κυρίως. Αποτελούσε συχνό φαινόμενο ξένοι λόγιοι που αγαπούσαν τη χώρα μας να την επισκέπτονται και να γράφουν τις εντυπώσεις τους σαν σε ημερολόγιο. Τις σελίδες αυτές τις κοσμούσαν οι χάρτες ή οι γκραβούρες που οι ίδιοι σχεδίαζαν. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν την ακρίβεια και την ευκρίνεια που έχουν οι σύγχρονοι χάρτες- που πλέον έχουμε βοήθεια δορυφόρων- αλλά για την εποχή τους αποτελούσαν χρήσιμα εργαλεία στη γεωγραφία και στην ιστορία. Τώρα αποτελούν μνημειακό υλικό το οποίο συλλέκτες αρέσκονται να εντοπίζουν και να κρατούν στη συλλογή τους. Μαθαίνουμε από πρωτογενές υλικό (απευθείας μελέτη χαρτών) για το οδικό δίκτυο που υπήρχε, για τους κύριους οικισμούς, για τα παλαιά ονόματα χωριών, για τις πρώτες διοικητικές διαιρέσεις της χώρας.

ΗΛΙΔΑ- ΤΡΙΦΥΛΛΙΑ- ΟΛΥΜΠΙΑ

Ξεκινώντας, παρουσιάζουμε το χάρτη όπου απεικονίζεται η Ήλιδα και η Τριφυλλία. Χαραγμένος από τον T. Cook το 1793.

Τοπογραφικός χάρτης της Ολυμπίας το 1825. Σχεδιασμένος από το Γάλλο A.Tardieu και δημοσιευμένος μαζί με τον προηγούμενο στο έργο "Περιήγηση του Ανάχαρσις του νέου στην Ελλάδα".

Χάρτης από τις περιοχές της σύγχρονης Αχαίας και Κορινθίας. Σχεδιάστηκε από τον ίδιο Γάλλο περιηγητή το 1825.

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Χάρτες για το Μοριά. Είναι ιδιαίτερα αναλυτικοί και διακρίνονται πολλά από τα ονόματα των οικισμών. Ο σχεδιαστής είναι άγνωστος, καθώς και η ημερομηνία κατασκευής τους.

Χάρτης της Πελοποννήσου με την ονομασία: "Αρχαία Ελλάδα,Νοτιότερο τμήμα". Σχεδιασμένος το 1829 από τους J. & C. Walker.

"Πελοπόννησος και Ελλάδα", Meridionalis. Χάρτης του 1827 από τον Sidney Hall, που δημοσιεύτηκε στο "Ένας γενικότερος άτλαντας με στοιχεία αρχαίας και σύγχρονης γεωγραφίας".

ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ένας χάρτης με την Ελλάδα σχεδιασμένος το 1853 για τη δημοσίευσή του στον Άτλαντα του Tallis "The Illustrated Atlas". H κορνίζα διακοσμείται με σχέδια από το ναό του Δία στην Αθήνα, από αρχαίο πολεμικό άρμα και από Έλληνες πειρατές στην Κέρκυρα.

Ο χάρτης της "Ελλάδας και των Ιονίων Νήσων" το 1847 σχεδιασμένος από τον J.Wilson Lowry. Δημοσιεύτηκε στο: "Sharpe's corresponding maps".

Χάρτης κατά την πρώτη διοικητική διαίρεση. Χρονολογία 1837, σχεδιαστής Μ. Ουαίς. Μεταφρασμένος στα ελληνικά.

Αριστεία για τη συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση 1821

2010-03-21T18:27:00.009+02:00

Η απονομή αριστείων αποτέλεσε μια ανέξοδη ηθική ικανοποίηση για την επιβράβευση των αγώνων και θυσιών του λαού.
Το Βασιλικό Διάταγμα της 20ής Μαΐου 1834, που δημοσιεύθηκε στο φύλλο
αρ. 20 της «Εφημερίδας της Κυβερνήσεως» της 3 Ιουνίου 1834, προέβλεπε:
• Αργυρό αριστείο για τους αξιωματικούς
• Χάλκινο αριστείο για τους υπαξιωματικούς
• Σιδηρούν αριστείο για τους στρατιώτες και ναύτες.
Με νεότερο Βασιλικό Διάταγμα του Φεβρουαρίου του 1835 προβλεπόταν να χορηγηθεί αριστείο και σε όλους τους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και στρατιώτες των τότε ενόπλων δυνάμεων, εφόσον είχαν λάβει μέρος στην επανάσταση.
Τα αριστεία θα δίνονταν μόνο στους επιζώντες αγωνιστές, ενώ δεν προβλεπόταν κάποια διάκριση για τους πεσόντες κατά την διάρκεια της επανάστασης ούτε για τους ήδη αποβιώσαντες.
Ξεκινώντας, αναφέρουμε ότι ο νυν Δήμος Πηνείας αρχικά εντάσσονταν χωρικά στο Δήμο Σελληεντίας με Βασιλικό Διάταγμα το 1835. Ο Δήμος ονομάζονταν έτσι μέχρι το 1841. Ο Δήμος Σελληεντίας υπάγονταν στην Επαρχία Ηλείας, η οποία με τη σειρά της ανήκε διοικητικά στο Νομό Αχαΐας και Ήλιδος.
Αναζητούμε χειρόγραφα των ετών 1839 και 1840, που διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: α) Ατομικές Αιτήσεις Απονομής από τους Δημότες Σελληεντίας και β) Έγγραφα Υπηρεσιακής Αλληλογραφίας.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΩΝ
Οι δημότες αρχικά απευθύνονταν εγγράφως στο Δήμαρχο Σελληεντίας, ο οποίος ενέκρινε την εκάστοτε αίτηση και δρομολογούνταν οι χορηγήσεις εθνοσήμων για τη συμμετοχή στον πόλεμο της ανεξαρτησίας.
Στις 24 Μαΐου 1839, Αίτηση του Νικόλαου Μπαλάσκα προς τον Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 26 Μαΐου 1839, Αίτηση του Κανέλλου Κουτζομητρόπουλου προς το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 26 Μαΐου 1839, Αίτηση του Δημήτρη Παναγιωτόπουλου από το χωριό Σάλι προς το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 26 Μαΐου 1839, Αίτηση του Σπύρου Κουτζοδημητρόπουλου προς το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 29 Μαΐου 1839, Αίτηση του Ευσταθίου Τσαφοπούλου, κατοίκου του χωριού Σκλίβα, της το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 8 Ιουνίου 1839, Αίτηση περί αριστείου του Γεωργίου Γιαννοπούλου, κατοίκου του χωριού Σκλίβα, του δήμου Πηνειΐων, προς το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 19 Ιουλίου 1839, Επιστολή του Φώτη Κυριαζόπουλου προς το Δήμαρχο Σελληεντίας με την οποία ζητά ζητά εκ νέου να του απονεμηθεί αριστείο ως ανταμοιβή για της υπηρεσίες που προσέφερε στον αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας της Ελλάδας.

ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ
Στην υπηρεσιακή αλληλογραφία εντοπίζουμε τρία έγγραφα με τα οποία διαβιβάζονται οι αιτήσεις απονομής αριστείων των ανωτέρω Δημοτών. Συγκεκριμένα:
Στη 1 Ιουνίου 1839, έγγραφο αποστέλλεται από τη Διοίκηση Ηλείας προς τη Γραμματεία των Στρατιωτικών, προκειμένου να διαβιβαστούν αιτήσεις για αριστείο δημοτών Σελληεντίας.
Στις 31 Ιουλίου 1839, έγγραφο της Διοικήσεως Ηλείας προς την "Επί των Στρατιωτικών" Γραμματεία με το οποίο της διαβιβάζει την αίτηση περί απονομής αριστείου του Φώτη Κυριαζόπουλου, δημότη Σελληεντίας επισημαίνοντας ότι δεν υπάρχει άλλο άτομο στον ανωτέρω Δήμο που να φέρει όνομα ίδιο με αυτό του αιτούντα και ότι αυτός δεν έχει κατηγορηθεί ούτε έχει καταδικαστεί ποτέ για κάποιο πλημμέλημα.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1840, έγγραφο το οποίο αποστέλλεται από τη Γραμματεία των Στρατιωτικών προς τη Διοίκηση Ηλείας προκειμένου να διαβιβαστεί το αργυρό αριστείο με την αντίστοιχη ταινία και το δίπλωμα στον δημότη Σελληεντίας Νικόλαο Μπαλάσκα.

Πηγή: Γενικά Αρχεία του Κράτους, Συλλογή "Αριστεία"

Αναφορά των Καπελησίων προς τον έκλαμπρον κύριον Ανδρέαν Ζαΐμην δια τας καταχρήσεις όπου δοκιμάζουν από τον Γεώργιο Σισίνην

2010-03-11T23:49:00.005+02:00

Η επιστολή που στέλνουν οι Καπελήσιοι προς τον Ανδρέα Ζαίμη, περί ζητήματος Γεωργίου Σισίνη, είναι γραμμένη σε απλή κατανοητή γλώσσα. Δηλώνουν την άκρα υποταγή τους στον αγώνα για την πατρίδα και ύστερα με αναφορά τους ζητούν να επέμβει η Διοίκηση και να κάνει κάτι για την περίπτωση του «τερατώδη τυρράνου», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν. Ο ίδιος είναι κατηγορούμενος για τους βανδαλισμούς των Καραμεραίων στα χωριά της Κάπελης, οι οποίοι επικαλούνται το όνομα της Διοικήσεως για ό,τι κάνουν.
Εδώ παραθέτουμε ακριβώς το αυθεντικό περιεχόμενο αυτής:

«Προς το έκλαμπρον μέλος του Εκτελεστικού Σώματος, Κύριον Ανδρέαν Ζαΐμην.

Αναφερόμεθα δια της παρούσης μας ταπεινώς οι υπογεγραμμένοι προς την εκλαμπρότητά σας. Ημείς, απ’ αρχής του ιερού τούτου αγώνος γνωρίσαντες καλώς το προς την πατρίδα χρέος μας, εστάθημεν με άκρον ζήλον και ενθουσιασμόν και ετρέξαμεν εναντίον του εχθρού με πολλούς στρατιώτας των χωρίων μας με έξοδα ιδικά μας.
Αντεπαρετάχθημεν εις πόλεμον προκρίνοντας να θυσιάσωμεν και την ιδίαν ζωήν μας δια την διαυθέντευσιν της πατρίδος, καθώς είναι γνωστόν και μαρτυρημένον από πολλούς. Αφού ασυστήθη η Διοίκησις, εστάθημεν υπήκοοι εις τας σεβαστάς διαταγάς της, ετρέξαμεν εις την Ρούμελην εναντίον των εχθρών. Δεν ελείψαμεν ποτέ από το χρέος όπου ανήκει εις κάθε ειλικρινή πατριώτην, καταξωδεύθημεν υπέρ τη δύναμίν μας, απρακινούμενοι από μόνον ειλικρινή πατριωτισμόν προς το κοινόν όφελος. Ερχάμενος ο απεσταλμένος έπαρχος παρά της Διοικήσεως εις την επαρχίαν μας, εφάνημεν εις αυτόν ευπειθείς, τον εβοηθήσαμεν καθ’ όλα, θέλοντες μίαν κοινήν ευταξίαν εις την επαρχίαν μας, καθότι γνωρίζομεν, χωρίς Διοίκησιν κανένα πράγμα δεν λαμβάνει καλόν τέλος. Τώρα δε εσχάτως, βλέποντες με πόνον της ψυχής μας μίαν αδιαφορίαν της επαρχίας μας κατά του εχθρού και καθ’ ημέραν τους εχθρούς να καταπατούν την επαρχίαν μας και να κατασκλαβώνουν τους αδελφούς μας χριστιανούς και να τους κατασφάττουν, απεφασίσαμεν να εκστρατεύσωμεν με αρκετούς στρατιώτες. Επιάσαμεν τας αναγκαίας θέσεις δια να προφυλάξωμεν την επαρχίαν μας και να αντιπαραχθώμεν κατά των εχθρών, αν ήθελε τολμήσουν και άλλην φοράν εναντίον του τόπου μας. Εις τούτο παρεκινήθημεν, καθώς και εξ’ αρχής, όχι από άλλο ειμή από καθαρόν πατριωτισμόν˙ αφήσαμεν οπίσω εις την επαρχίαν μας τον καπ. Γεωργάκην Κρασάκη, δια να μας στέλνη τον αναγκαίον ζαερέ εις το στράτευμα.
Ο κύριος Γεώργιος Σισίνης, από τι παρακινούμενος (αυτό το αφίνομεν εις την κρίσιν της Σεβαστής Διοικήσεως), στέλνει τους Καραμεραίους ανθρώπους, γνωστούς εις όλους δια την κακίαν τους, εις το χωρίον Μπουχιώτης και θανατώνουν αιφνιδίως αυτόν τον μακαρίτην, μαζεύουν τους κατοίκους του κάμπου, άλλους με βία και άλλους με ταξίματα, και κατατρέχουν τα χωρία της Κάπελης, φωνάζοντες ότι έχουν εντολή της Διοικήσεως εις τούτο. Κατάρπαξαν το πράγμα όλον του Κρασάκη και, δια να φανερώσουν το πραγμά του, έκαψαν τη μητέρα του με λάδι, εκρέμασαν τον παπά του χωρίου του, επίασαν τον Παναγιωτάκην Βελανιδιώτην, τον εκρέμασαν, του έκαυσαν τρία σπίτγια του, κατηφάνισαν όλα τα χωρία, κατάρπασαν το πραγμά τους, καθώς του παπα- Στάθη από Ταράταλη του επήραν όλο το πραγμά του, έτι και μετρητά εικοσιδύο πουγγία, ομοίως και του Παπαλαγανιώτη κατάρπασαν το πραγμά του.
Αφίνομεν πόσα άλλα κακά επροξένησαν εις την επαρχία μας, τα οποία δεν ήθελε τα κάμουν ούτε οι άγριοι Αφρικανοί. Είναι γνωστόν έτι και ο θάνατος του Λάμπρου από του Καρδιακαύτη όπου δια συνεργίας του κυρίου Γεώργιου Σισίνη ηκολούθησεν, ομοίως και του καπετάν Ιωάννη από Βαρθαλαμιό. Αφίνομεν και άλλων πατριωτών τον θάνατον. Αυτά ας τα στοχασθή η Σεβαστή Διοίκησις και ας κρίνη τα καλά έργα του κυρίου Σισίνη, όστις δεν αποβλέπει εις άλλο ειμή να γένει ένας τερατώδης τύραννος. Ημείς, ευρισκόμενοι εις την πολιορκίαν Πατρών δια την προφύλαξιν της επαρχίας μας, μανθάνοντας αιφνιδίως τον θάνατον του Κρασάκη, τα ειρημένα κακά εις τα χωρία μας, ελύσαμεν την πολιορκίαν και ήλθομεν να ιδούμεν ποία είναι τα αίτια αυτών των βαρβαρικών αταξιών και να διαυθεντεύσωμεν τον τόπον μας από κάθε κακόν εναντίον. Ακούομεν από τους εναντίους ότι όλοι αυτοί οι κατατρεγμοί εις τα χωρία μας είναι με διαταγή της Διοικήσεως.
Ημείς ετραβήχθημεν εις τα χωρία μας, δια να μην ανάψωμεν μεγαλύτερα κακά, ακούγοντες ότι είναι διαταγή της Διοικήσεως να κατατρεχθώμεν, και απεφασίσαμεν να κριθώμεν εις την Διοίκησιν και, αν είμεθα πταίσται, να παιδευθώμεν, ειδεμή να παιδευθούν οι εναντίοι, κατά το δίκαιον, και να διαυθεντευθούν οι αδικημένοι. Αυτά τα αναφέρομεν εις την εκλαμπρότητά σας και παρακαλούμεν να τα φανερώσετε όπου ανήκει, επειδή απορούμεν μεγάλων δια ποίαν αιτίαν να κατατρεχώμεθα ημείς όπου απ’ αρχής εθυσιάσαμεν την ζωήν μας, την κατάστασήν μας και όλα μας δια την πατρίδα και να θριαμβεύουν άλλοι οι οποίοι κοιτάζουν μόνο τα νιτερέσα τους. Παρακαλούμεν την Σεβαστήν Διοίκησιν να λάβη μεγάλα μέτρα δια την επαρχίαν μας, να στοχασθή ότι ευρισκόμεθα εις μεγάλον κίνδυνον, επειδή και οι εχθροί είναι πλησίον μας. Παρακαλούμεν να βάλη μίαν ευταξίαν εις τα άρματα της επαρχίας μας, καθώς είναι και εις πολλάς άλλας, δια να την διαυθεντεύσωμεν από τους εχθρούς. Εις το εναντίον δε, οπού ποτέ δεν ελπίζομεν, να μην λάβη πρόνοια η Διοίκησις, θέλουν ακολουθήσει μεγάλες σύγχυσες και ανιάτρευτα κακά, διατί ο εχθρός θέλει εύρει καιρόν να καταφανίση την επαρχίαν και ο λαός θα κατατρώγεται, με το να παραβλέπωνται τα δίκαιά του. Είμεθα εις χρηστάς ελπίδας ότι η Διοίκησις θέλει λάβει μεγάλην προμήθειαν δια ταύτην την επαρχίαν και άμποτε να ιδούμεν και το καλόν τέλος.
Μένομεν με όλον το σέβας.»
Η επιστολή αυτή συντάχθηκε και υπεγράφη στην Ανδραβίδα την 30ή Οκτωβρίου 1823. Οι Επαρχιώτες Γαστούνης και Καπεταναίοι που υπογράφουν είναι: «Στάθης Ταταραλιώτης, Αναγνώστης Παλιοπολίτης, Θεοχάρης, Δημητράκης Ρούβαλης, Φώτης Λουκαβιτζώτης, Αποστολάκος Λουκαβιτζώτης, Βασίλης Μαυροειδής, Νικολάκης Αντρονιώτης, Γιώργο από Χαλαβρέζα, Νικολός από Σινούζι, Φίλιππος Καλοπηδιώτης, Δημήτρης Λιβανός, Σπήλιος Κουμανιώτης, Ζώης Λαγανιώτης, Δημήτρης Κατζαλιάρης, Κυριακούλης Κουμανιώτης, Σηλάντος Τζαούσης Κουμανιώτης, Θανάσης Καρκούλας Κουμανιώτης, Αγγελής Γιαρμενίτης, Χρύσατος Γιαρμενίτης, Γερ- Αναστάση από Κάλφα, Γιάννη Πανουτζόπλου, Ρόδη Καρατζά από Ντζιπιανά, Θόδωρο από του Πέτα, Νάνος Κουμανιώτης, Θανάσης Διβριώτης, Πάνος Αντρονιώτης, Κώστας Κουμανιώτης, Αντράκος Παλάσκας, Κωνσταντής, Νικολός, Χριστόδουλος ούλα τ’ αδέρφια, Κωστάκης Καρσάκης, Κυργιάκος Ποπόλης, Δημητράκης Πόπας, Κώστας Πουρτανίτης, Γιώργος Βερβινιώτης, Παναγιώτης Βερβι(νιώτης), Παλ. Κάμος, Τζιαουσάκης Κανελής, Αδάμης Λαγός, Παναγιωτάκης Βελανιδιώτης».
Από τα ονόματα που οι ίδιοι γράφουν καταλαβαίνουμε την καταγωγή τους, από αρκετά χωριά της ορεινής Ηλείας. Λίγοι είναι αυτοί που υπογράφουν με το ονοματεπώνυμο, οι περισσότεροι καπεταναίοι προτιμούν να δηλώσουν όπως ακριβώς είναι γνωστοί στους υπόλοιπους. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο Νικολός από το Σινούζι.

Πηγή: Βουλή των Ελλήνων, Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας.

Στον κάδο αρχεία της εκπαίδευσης

2010-02-17T09:30:00.007+02:00

Μια βόλτα στην επαρχία μας γέμισε λύπη όταν εντοπίσαμε στο προαύλιο ενός σχολείου που έχει κλείσει εδώ και χρόνια το αρχειακό υλικό αυτού να βρίσκεται μουσκεμένο σε κάδο απορριμάτων. Εκεί μαζί με ξύλα από σπασμένα θρανία και άλλα σκουπίδια κοσμούσαν χώρο της αυλής. Ανασύραμε κάποια από τα χειρόγραφα μέσα από τον κάδο και παρά την κακή κατάσταση αυτών η χρονολογία τους φαινόταν καθαρά. Ήταν έγγραφα από τις αρχές του 20ού αιώνα, τα οποία χρησίμευαν για την εγγραφή μαθητών στο δημοτικό σχολείο. Χαρακτηριστική ήταν μια Αιτήση για χορήγηση πιστοποιητικού γέννησης από κάτοικο της κοινότητας για το γιο του, υπογεγραμμένο το 1939, προς τον Ληξιάρχη της κοινότητας. Τα ξεθωριασμένα γράμματα δεν μας εμπόδισαν να διαβάσουμε και κάνοντας υπολογισμό να μάθουμε ότι για πρώτη φορά γράφτηκε στο σχολείο ο γιος αυτού σε ηλικία 15 ετών. Αποτελεί ενδιαφέρον στοιχείο. Ανάμεσα σε άλλα βρέθηκαν και εγκύκλιοι από το Υπουργείο και λοιπά εισερχόμενα έγγραφα της μονάδας. Όλα μαζί κουρελιασμένα και σκισμένα.
Ένα άλλο ζήτημα είναι ο κατεστραμένος εξοπλισμός ενός παλιού σχολείου που αποτελείται από ξύλινα θρανία, τα πρώτα θρανία που κάθισαν οι μαθητές. Σχολικές μνήμες τόσο βίαια σβήνουν. Θα μπορούσαν να φτιάξουν ένα χώρο που θα εκθέτονται αντικείμενα από το σχολείο μέσα στο χρόνο. Σίγουρα κάθε περιοχή στην επαρχία, έχει ιστορία στην εκπαίδευση. Σχολεία που κλεινουν το ένα μετά το άλλο λόγω έλλειψης μαθητικού δυναμικού είναι αυτά τα οποία ιδρύθηκαν πρωτα, είναι αυτά που μάζευαν στις αυλές τους πλήθος παιδιών... Αποτελούν τεκμήρια για την ιστορία μας και ο υλικός εξοπλισμός αλλά πολύ περισσότερο ιστορικά έγγραφα που θα αποθηκεύονταν και θα μελετούνταν στο αρχείο από ερευνητές.

Τοπικά έθιμα Απόκρεων

2010-02-12T11:43:00.004+02:00

Από το Λαογραφικό Αρχείο του Πανεπιστημίου Αθηνών αντλούμε περιγραφές εθίμων από το Τριώδιο. Παραθέτουμε αποσπάσματα έτσι ακριβώς όπως εντοπίστηκαν σε εργασίες το 1968 και το 1970 από περιοχές της Πηνείας αλλά και από το χωριό Καρυά, στην ορεινή Ηλεία.
Από προφορική μαρτυρία κατοίκου της Πηνείας μαθαίνουμε ότι την Καθαρά Δευτέρα οι ανύπαντρες κοπέλες ζύμωναν αλμυροκουλούρα την οποία και την έτρωγαν το βράδυ. Κατά τον ύπνο τους, όποιον έβλεπαν στα όνειρά τους να τους δίνει νερό αυτόν και θα παντρεύονταν. Όταν φώναζε πέρδικα ή κουκουβάγια στην αυλή του σπιτιού τους, τότε σήμαινε ότι κάποιος θα πεθάνει.
Μια παραλλαγή του εθίμου αυτού είναι από την Καρυά: «Το βράδυ της Τυρινής τα αγόρια και τα κορίτσια βάζουν κρυφά στο στόμα τους την πρώτη χαψιά του φαγητού. Αυτή τη χαψιά δεν την καταπίνουν αλλά κρυφά απ’ όλους θα την βγάλουν από το στόμα τους και θα τη διπλώσουν σ’ ένα άσπρο καθαρό μαντήλι, το οποίο κατόπιν θα το βάλουν κάτω από το προσκέφαλο που θα κοιμηθούν. Πιστεύουν ότι η πρώτη χαψιά θα παρουσιάσει στ’ όνειρό τους το πρόσωπο που θα παντρευτούν.»
Στην Πηνεία ξανά, όπως και στα περισσότερα χωριά της Πελοποννήσου, τις Απόκριες όλοι οι χωρικοί έπρεπε να σφάξουν το χοιρινό τους. Αφού το ετοίμαζαν και το κρεμούσαν σ’ ένα πάτερο (ξύλινο δοκάρι) του σπιτιού, καλούσαν τον ιερέα να το εξετάσει εάν ήταν βρώσιμο. Ο ιερέας προσερχόμενος εάν δεν του έβρισκε ψεγάδι, έδινε εντολή να το φάνε. Σε ανταμοιβή έπαιρνε τη «σπάλα». Από αυτό το σημείο γίνεται ορατό το στοιχείο των προλήψεων αναμεμειγμένο με τη χριστιανική παράδοση. Η παρουσία του ιερέα σε τέτοιου είδους παραδόσεις ήταν «απαραίτητη» στις κλειστές κοινωνίες. Αποτελούσε μέρος του τελετουργικού.
Τα αυγά στη θράκα- Καρυά: «Κάθε οικογένεια το βράδυ της Τυρινής θα βάλει τα αυγά στη θράκα. Παίρνουν δηλαδή τόσα αυγά όσα είναι τα μέλη της οικογένειας και τα τοποθετούν κυκλικά γύρω από τη φωτιά πάνω στη στάχτη. Τα τοποθετούν στη σειρά ανάλογα με την ηλικία καθενός. Το πρώτο της γιαγιάς, του πατέρα, της μητέρας κοκ. έτσι ώστε καθένας να γνωρίζει τ’ αυγό του. Τ’ αυγά από τη φωτιά σκάζουν μία ή περισσότερες φορές προκαλώντας δυνατό κρότο. Πιστεύουν ότι όταν σκάζουν τ’ αυγά σκάζουν και οι εχθροί. Αυτού που το αυγό θα σκάσει πιο πολλές φορές και πιο δυνατά θα σκάσουν και οι εχθροί του.»
Το ψήσιμο των καταραμένων ζώων- Καρυά: «Αργά το βράδυ γίνεται το ψήσιμο των καταραμένων ζώων. Κόβουν ένα κομμάτι τυρί, το τοποθετούν πάνω στη θράκα και το ψήνουν σιγά- σιγά. Κάποιος απ’ όλους ρωτά εκείνον που ψήνει το τυρί: «Τι ψήνεις;», κι εκείνος του απαντά: «Ψήνω το λύκο, την αλεπού, τη νυφίτσα, κι όλα τα καταραμένα ζώα». Από αυτό το τυρί για να μην πάθει κανένα κακό τρώει όλη η οικογένεια. Το υπόλοιπο το βάζουν στα εικονίσματα και το πετούν στα σπαρμένα χωράφια χωρίς να τους δει κανείς την ίδια ημέρα, το Πάσχα.»

Ο εορτασμός της Τσικνοπέμπτης στα Άγναντα

2010-02-07T14:42:00.003+02:00

Με το που φτάσαμε το πρωί στο σχολείο είδαμε έξω από την πόρτα μας μια ψησταριά! Την είχε φέρει ο Πρόεδρος Σχολικής Επιτροπής που φρόντισε να προμηθευθεί χοιρινά σουβλάκια και μπριζόλες, προσφορά του Δήμου Πηνείας σε όλα τα σχολεία του. Μετά το πρώτο δίωρο, συγκεντρώθηκαν χωριανοί και ξεκινήσαμε να ψήνουμε. Με την ανάλογη διάθεση τσικνήσαμε και ευχηθήκαμε "και του χρόνου"!

Επίσκεψη στο Μουσείο Παιδείας και στο Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας στην Πάτρα

2010-02-07T12:13:00.016+02:00

Με το Δημοτικό Σχολείο Πανόπουλου οργανώσαμε από κοινού εκπαιδευτική επίσκεψη στην Πάτρα με προορισμό τα Μουσεία: α) Παιδείας και β) Επιστημών και Τεχνολογίας. Λειτουργούν υπό την αιγίδα Πανεπιστημιακών Τμημάτων και εδρεύουν στην Πανεπιστημιούπολη Ρίου. Η εκδρομή πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου.

Φτάνοντας στην Πάτρα κατευθυνθήκαμε στο χώρο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης, εκεί όπου θα κάναμε μια αναδρομή στο σχολικό παρελθόν μέσα από το αρχειακό υλικό και τα εκθέματα του Μουσείου Παιδείας. Το Μουσείο Παιδείας λειτουργεί από το 1998, με την ιδιότητα του Εργαστηρίου Ιστορικού Αρχείου Νεολελληνικής και Διεθνούς Εκπαίδευσης. Επιμελείται για αυτό ο καθηγητής Ιστορίας Εκπαίδευσης κος Μπουζάκης Σήφης.
Σκοπός της επίσκεψης ήταν οι μαθητές να συμμετάσχουν σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα με δραστηριότητα τη διδασκαλία με την παραδοσιακή μέθοδο (μετωπική διδασκαλία με παλιά σχολικά βιβλία, σε ξύλινα θρανία) και κάνοντας περιήγηση στο χώρο που είναι γεμάτος με εποπτικό υλικό που χρησιμοποιούνταν άλλοτε στα σχολεία να κατανοήσουν τις διαφορές της σχολικής πραγματικότητας τότε με σήμερα, να αντιληφθούν την εξέλιξη αυτή στο χρόνο, να συνδέσουν το σχολείο των παππούδων με το σχολείο των γονιών και το σχολείο των ίδιων. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν αλλά και ο διευθυντής του Δ.Σ. Πανόπουλου συγκινήθηκε γιατί θυμήθηκε τα δικά του σχολικά χρόνια κι άρχισε να αφηγείται ιστορίες από τους δασκάλους στο χωριό.Παρακάτω παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες από το χώρο.

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας όπου όλα τα παιδιά παρακολούθησαν ξενάγηση από τις υπεύθυνες και περιηγήθηκαν στο χώρο με ενθουσιασμό.
Το Μουσείο αυτό θεσμοθετήθηκε το 2001 ως εργαστήριο της Σχολής Θετικών Επιστημών.
Η θεματική έκθεση του Μουσείου έχει τίτλο «Οι Τηλεπικοινωνίες στη ζωή μας», στα πλαίσια της οποίας παρουσιάζονται 3 Βασικές Θεματικές Ενότητες: α) Ιστορική εξέλιξη των Τηλεπικοινωνιών που περιλαμβάνει: Προβολή Βιντεοταινίας «από τις φρυκτωρίες στο Internet», Χρονολόγιο των Τηλεπικοινωνιών από τα μέσα του 17ου αιώνα μέχρι σήμερα, Αρχαίες Τηλεπικοινωνίες, Προβολή σκηνών από τον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο, με τη χρήση του τηλεφώνου, Διαδραστική Εφαρμογή για την Ιστορία των Τηλεπικοινωνιών.
β) Αρχές της Φυσικής οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση για την εξέλιξη των Τηλεπικοινωνιών, που περιλαμβάνει επιδείξεις πειραμάτων Ηλεκτρομαγνητισμού, Κυματικής- Οπτικής.
Και γ) Τηλεπικοινωνίες παλιές και σύγχρονες, που περιλαμβάνει μουσειακό, φωτογραφικό, οπτικοακουστικό και διαδραστικό υλικό και πληροφορίες για την Ενσύρματη, Ασύρματη, Δορυφορική Επικοινωνία. Γίνεται Επίδειξη Εφαρμογής Σύγχρονου Τρόπου Επικοινωνίας και Πρωτότυπων Εκπαιδευτικών Υπηρεσιών, που αναπτύχθηκε από Εργαστήρια του Πανεπιστημίου Πατρών. Παρουσιάζονται Τηλεφωνικά Κέντρα, διαφορετικών τύπων και επιδεικνύεται η λειτουργία του Τηλεφωνικού Κέντρου ATZ-65.

Περίπατος στη ρεματιά και στην παλιά βρύση

2010-02-06T00:16:00.014+02:00

Με τα παιδιά κάναμε το τελευταίο δίωρο έναν περίπατο στις πλαγιές και στη ρεματιά του χωριού. Δυστυχώς, έκανε λίγο κρύο εκείνη την ώρα αλλά αυτό δεν μας πτόησε. Είχαμε προορισμό την παλιά βρύση. Περάσαμε από την εκκλησία και πίσω στο χωματόδρομο. Κατηφορίσαμε προσεκτικά και βλέπαμε δεξιά και αριστερά καμμένα δέντρα. Είχαμε και ένα απρόοπτο.. όταν ένα τσοπανόσκυλο ξεκίνησε να μας γαβγίζει και να πλησιάζει. Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας αλλά κάποια στιγμή δασκάλα και μαθητές άρχισαν να τρέχουν! Αρματωθήκαμε και με ξύλα και "όπου φύγει φύγει"!
Φτάνοντας στη ρεματιά αντικρίσαμε από μακρυά τη βρύση. Παλιά, πέτρινη και ακόμα έτρεχε νερό. Τώρα πια χρησιμεύει για να πίνουν νερό τα ζωντανά, λένε τα παιδιά. Η κυρά- Θοδώρα, γειτόνισσα της δασκάλας, είπε ότι υπήρχαν κι άλλες τέτοιες βρύσες στο χωριό αλλά "τα μηχανήματα της γκρεμίσανε". Εκεί παλιά, έπαιρναν οι χωριανοί νερό. Δεν υπήρχε τότε το υδραγωγείο, όπως σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα στο χώρο αυτό υπάρχουν και πεζούλια. Ξαποστάζανε οι διαβάτες, έπιαναν κουβέντα, οι γυναίκες έπλεναν τα ρούχα τους. Η ερημιά του σημείου αυτού ακόμα και την ημέρα είναι λίγο ανησυχητική.. Μια απόλυτη σιγή επικρατεί, αφού το μόνο που περνάει τώρα από κει είναι κοπάδια προβάτων με τσοπάνηδες. Δεν υπάρχει λόγος να πλησιάζουν οι άνθρωποι σε αυτό το μέρος. Τα καλοκαίρια που έρχονται στο χωριό για διακοπές οι Αγναντιώτες εξ Αθηνών κάνουν τα δροσερά απογευματάκια ένα περίπατο στη φύση.. Το τοπίο, παρά τα καμμένα του, θυμίζει κάτι από παρελθόν.. Μέσα στη σιγαλιά και στο εναπομείναν πράσινο αφουγκραζόμαστε φωνές και γέλια από το παρελθόν. Ιστορίες και βόλτες που θα γίνονταν στο σημείο, η φαντασία μας είναι πιο εύκολο να καλπάζει εδώ και κει! Η βρύση ξέρει πολλά μυστικά και σωπαίνοντας προσπαθούμε να την ακούσουμε να μιλάει! Να λέει τι είδε όσα χρόνια την έφτιαξαν εκεί. Στέκει περήφανη σε κείνη τη γωνιά.
Φεύγοντας, σκαρφαλώσαμε σε κάτι ανηφορικά μονοπάτια για να φτάσουμε στο δρόμο που οδηγεί στο σχολείο. Ιδιαίτερα κουραστικό για όλους, που όμως δε μας ένοιαζε ακόμα κι αν λαχανιάσαμε και γεμίσαμε λάσπες. Το θλιβερό γεγονός ήταν ότι περάσαμε από το δέντρο στο οποίο δίπλα είχε χάσει τη ζωή του ο κυρ Βασίλης από τη φωτιά. Κοντοσταθήκαμε, είπαμε "Θεός σχωρέσ' τον" και συνεχίσαμε.

Η περιοχή μας μέσα από αεροφωτογραφίες

2010-02-05T20:29:00.010+02:00

Με χαρά εντοπίσαμε στο διαδίκτυο αεροφωτογραφίες από μηχανοκίνητο αετό στην περιοχή προς Πανόπουλο. Από ψηλά διακρίνονται οι τρεις δρόμοι (111, Πανόπουλου- Πύργου, Πανόπουλου- Άγναντα) και το δάσος της Κάπελης.
Ταξιδεύοντας από Πηνεία και βγαίνοντας από το δάσος, ο φωτογράφος μάς αφήνει να απολαύσουμε αυτή την υπέροχη θέα.. Είναι το δυτικό σύνορο του Δήμου Λασιώνος...

Από αυτή τη φωτογραφία αγναντεύουμε τα βουνά Αχαΐας. Ο δρόμος δεξιά οδηγεί στο χωριό Ροδιά και στη μέση φαίνεται από ψηλά ο δρόμος μέσα από το δάσος που οδηγεί από Άγναντα στο Πανόπουλο.

Η όμορφη αυτή φωτογραφία μας δείχνει τη δυτική πλευρά του χωριού Πανόπουλου. Διακρίνεται η εκκλησία, τα σχολεία και οι τρεις δρόμοι που ενώνονται με σημείο τομής το Χάνι Πανόπουλου. Είναι φανερό ότι η γεωγραφική του θέση ευνοεί την ανάπτυξη της περιοχής. Βόρεια στα 70 χμ είναι η Πάτρα, δυτικά στα 45 χμ η Αμαλιάδα, νοτιοδυτικά στα 40 χμ ο Πύργος. Είναι αλήθεια ότι αισθανόμαστε και δικό μας χωριό το Πανόπουλο!
Ο Δήμος Λασιώνος συνορεύει με το Δήμο Πηνείας και ευελπιστούμε να ενωθούν στην ενιαία περιφέρεια της ορεινής Ηλείας, σύμφωνα με την εφαρμογή του Καλλικράτη. Οι δήμοι αυτοί που περιβάλλουν το δρυοδάσος της Κάπελης έχουν πολλές γεωμορφολογικές ομοιότητες και η συνένωσή τους μαζί με άλλους δήμους της ορεινής- ημιορεινής Ηλείας θα έχει αποτέλεσμα την εφαρμογή κοινών επιχειρησιακών πολιτικών.

Πηγή: www.airphotos.gr

Κυνηγός που κυνηγούσε εις τα δάση μια φορά!

2010-01-30T16:57:00.008+02:00

Στα πλαίσια του προγράμματος «Μονοπάτι στο δάσος» μελετούμε και το κυνήγι στην ορεινή Ηλεία μέσα από την ιστορία του. Πριν αναφερθούμε στο υλικό που στηριζόμαστε είναι απαραίτητο να αναφέρουμε σχετικά για το ξακουστό δάσος της Φολόης- Κάπελης.
Το δρυοδάσος της Φολόης – Κάπελης: Βρίσκεται στην ορεινή Ηλεία στα σύνορα της Αρκαδίας με την Αχαΐα και στους ΝΔ πρόποδες του όρους Ερυμάνθου. Έχει υψόμετρο 600 - 630 μέτρα και καλύπτει έκταση 218.000 στρεμμάτων. Πήρε το όνομα του Φολόη από τη Μυθολογία και τον βασιλιά των Κενταύρων Φόλο, φίλο του Ηρακλή. Σε όλο το οροπέδιο κυριαρχεί η ευθύκορμη βελανιδιά (δρυς), την οποία οι κάτοικοι της περιοχής ονόμασαν Κάπελη που σημαίνει πυκνό δάσος ή άφθονο δάσος. Η Κάπελη λέγεται και «μπαλκόνι της Ηλείας». Από τα ψηλότερα βουνά το βελανοδάσος μοιάζει σαν μεγάλο αλώνι με ακτίνα 10 χιλιομέτρων ενώ, από τα χαμηλότερα βουνά φαίνεται σαν δρεπάνι. Στην Φολόη - Κάπελη πηγάζει ο Πηνειός ποταμός ή Πηνειακός Λάδωνας και σχηματίζεται το φαράγγι γύρω από το χωριό Αντρώνι, που χαρακτηρίζεται ως οικότοπος μεγάλης ιστορικής και οικολογικής αξίας. Είναι ένα από τα σπανιότερα δάση και μοναδικό στα Βαλκάνια. Τα δένδρα της βελανιδιάς φτάνουν σε πολύ μεγάλο ύψος, είναι ευθύκορμα με πλάγια διακλάδωση και φύλλωμα σκούρο πράσινου χρώματος. Στον πλούσιο ίσκιο των δένδρων φυτρώνουν και ευδοκιμούν μόνο η φτέρη και τα σφερδούκλια. Την χλωρίδα της ευρύτερης περιοχής του δάσους αποτελούν οι καστανιές, τα πλατάνια, τα πουρνάρια, οι κουμαριές, τα σπάρτα, τα ρείκια καθώς και μερικά οπωροφόρα δένδρα. Η πανίδα της περιοχής από την αρχαιότητα και μέχρι το 1950 αποτελείτο κυρίως από αγριογούρουνα, ζαρκάδια, ελάφια. Σήμερα υπάρχουν πολλές χελώνες, καθώς και λαγούς, αλεπούδες, τσακάλια, κουνάβια, νυφίτσες και σκαντζόχοιρους. Η ορνιθοπανίδα αποτελείται από αετούς, πέρδικες, μπεκάτσες, φάσες, κίσσες, τρυγόνια, τσαλαπετεινούς, κούκους και κουκουβάγιες. Το βελανοδάσος είναι άνυδρο κατά την περίοδο του καλοκαιριού, επομένως διατηρείται μόνο από την υγρασία που έχει το έδαφος. Η συγκράτηση υγρασίας από το βρόχινο νερό στο έδαφος βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα λόγω των πολλών και ψηλών δένδρων βελανιδιάς σε μικρή απόσταση μεταξύ τους (1 με 1,5 μέτρα), της πυκνής χαμηλής βλάστησης κυρίως με φτέρη στα 50-60 εκατοστά και του φυλλοτάπητα που δημιουργείται από την πτώση των φύλλων της βελανιδιάς.
Ανιχνεύσαμε μελέτες λαογραφικού ενδιαφέροντος από τρεις περιοχές της ημιορεινής- ορεινής Ηλείας κι εκεί είδαμε οι συγγραφείς σε ξεχωριστή ενότητα να αναφέρουν παλιές μεθόδους κυνηγιού αλλά και ήθη κι έθιμα γύρω από τη δραστηριότητα αυτή των ανθρώπων, η οποία ανέκαθεν προσέλκυε τους φυσιολάτρες και ξεκινούσαν για "τα όρη, τ’ άγρια βουνά"! Παραθέτουμε τους τρόπους κυνηγιού σε ελεύθερη απόδοση για καλύτερη κατανόηση, ενώ τα αποσπάσματα από τα ήθη κι έθιμα έτσι όπως έχουν γραφεί. Οι εκθέσεις συντάχθηκα από τα τέλη δεκαετίας του 1960 μέχρι και τις αρχές δεκαετίας του 1970. Πρόκειται για προφορικές μαρτυρίες από κατοίκους των χωριών που εντάχθηκαν σε αυστηρά δομημένες ενότητες. Η ενότητα «Κυνήγι» εμφανιζόταν μόνο σε εργασίες που είχαν να κάνουν με τη συλλογή λαογραφικής ύλης από ορεινούς- ημιορεινούς οικισμούς.
Μεθοδολογία κυνηγιού στην Πηνεία: «Το κυνήγι ανέκαθεν για τους κατοίκους της Πηνείας αποτελούσε προσφιλή απασχόληση βιοτική και ψυχαγωγική. Τα θηράματα κατά την ορολογία των κυνηγών διακρίνονται σε λαγούς, πέρδικες, μπεκάτσες, ορτύκια. Σήμερα (1970) χρησιμοποιούνται όλα τα εν χρήσει μέσα. Κατά το παρελθόν χρησιμοποιούνταν εκτός των κυνηγετικών όπλων και οι «θηλιές», οι «πλακοπαγίδες» και οι «γαλοπούλες». Οι θηλιές κατασκευάζονταν από τρίχες ουράς αλόγου. Το ένα άκρο προσδενόταν με στέρεο τρόπο σε ένα θάμνο, το δε άλλο σχημάτιζε βρόγχο. Εντός του αθέατου βρόγχου, τοποθετούνταν ένα δεμένο σκουλήκι. Το πτηνό όταν πήγαινε να αρπάξει το σκουλήκι, το κατάπινε με το βρόγχο. Ο βρόγχος κοκάλωνε στο λαιμό του πουλιού κι έτσι το πουλί συλλαμβανόταν.
Η πλακοπαγίδα είναι πλέγμα από ξύλα. Τοποθετείται επικλινώς προς το έδαφος ώστε να σχηματίζει οξεία γωνία. Στο ανοιχτό μέρος στηρίζεται ελαφρώς σε κάθετο λεπτό ξύλο, πάνω στο οποίο τοποθετείται ένα σκουλήκι. Πάνω από την παγίδα υπάρχει χώμα. Το πτηνό προσπαθεί να αρπάξει το σκουλήκι και στην προσπάθεια αυτή κινεί το στήριγμα μέχρι να καταπλακωθεί από το χώμα.
Τους λαγούς συλλαμβάνουν οι χωρικοί με τις γαλοπούλες. Οι χωρικοί αφήνουν τα πτηνά γύρω από φωλιές τις οποίες υποπτεύονται. Ο θόρυβος των πτηνών τρομάζει τους λαγούς, οι οποίοι βλέποντας τον κυνηγό εγκαταλείπουν την προσπάθεια διαφυγής και τότε ο κτηνοτρόφος με ένα χτύπημα ακινητοποιεί τον λαγό.
Οι κυνηγοί διακατέχονται από ορισμένες προλήψεις. Διαδεδομένη πολύ είναι η εξής: Κατά την 1ην του έτους πρέπει απαραιτήτως να κυνηγήσουν και να βάψουν το τουφέκι τους. Σε κάθε χωριό υπάρχουν πρόσωπα «γούρικα» και πρόσωπα «γρουσούζικα». Ο κυνηγός εξετάζει το πρόσωπο το οποίο πρώτο θα δει το πρωί. Αν δει «γούρικο» , συνεχίζει την πορεία του για το κυνήγι. Σε αντίθετη περίπτωση, επιστρέφει στο σπίτι του και δεν επιχειρεί ξανά να βγει από αυτό όλη την ημέρα.»

Ήθη κι έθιμα κυνηγιού από τα Κρέστενα και από την Αγία Άννα:

«Ωραία ήσαντε τα έθιμα του κυνηγιού εκείνα τα χρόνια. Τώρα πια δεν τηράνε τίποτα από τούτα. Ο κυνηγός που θα πήγαινε για πρώτη φορά κυνήγι έπρεπε να βάνει μέσα στο τουφέκι του ένα σπειρί λιβάνι. Από τα πουλιά που θα πρωτοσκότωνε έβγανε λίγα πούπουλα και τα κρέμαγε στα εικονίσματα, άλλα έκαιγε στη φωτιά του παραγωνιού. Τα πούπουλα τα υπόλοιπα τα χωνε στη γη. Την ώρα που τηγανίζανε το πρώτο κυνήγι δεν έπρεπε να μιλάει κανείς. Αν την πρώτη φορά δεν σκότωνε κανένα πουλί, δεν έβγανε τσιμουδιά στους άλλους για να φύγει η γρουσουζιά! Αν έστενε θηλιές, για να πιάνε πολλά πουλιά, το πρώτο που θα βρισκε στη θηλιά το πέρναγε στο λαιμό του. Προσέχανε πάντα να μη σκοτώσουνε κουνάβι με πέτρες διότι διαφορετικά θα γιομίζανε τα χέρια τους σκαρναβίτσες. Σαν ματιαστεί το όπλο του κυνηγού, αδρασκελά τρεις φορές γδυτός, με το τουφέκι του αστείρευτη πηγή.»
«Πρώτα, παιδάκι μου, οι άντρες εκυνηγάγανε όποτε ηθέλανε λαγούς, κοτσύφια, ορτύκια ή άλλα πουλιά με το δίκανό τους. Τώρα όμως δεν τους αφήνουμε ουλοένα, αλλά οπότε είπει η αστυνομία. Τα παιδιά στήνουνε δόκανα σιδερένια ή θηλιές από βέργα σκίντσου μ’ ένα σκουληκάκι, που άμα πάνε να το φάνε κλείνει η θηλιά που ναι με τρίχα από ουρά αλόγου και τα πιάνει.»
Τέλος, παραθέτουμε ένα τραγούδι που τραγουδιόταν άλλοτε στο σχολείο και είχε να κάνει με το κυνήγι του ελαφιού. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό, όχι μόνο για τα παιδιά να ακούνε αλλά και οι μεγάλοι τραγουδώντας να τους αφήνει μια μελαγχολική γεύση. Θίγει με τον καλύτερο τρόπο ένα πολύ ευαίσθητο ζήτημα... το κυνήγι μέσα από τη ματιά των ζώων.

Η 'λαφίνα

Όλα τα 'λαφια βόσκουνε κι όλα δροσολογούνται
μα μια 'λαφίνα ταπεινή δεν πάει κοντά με τ' άλλα.
Μόνο τ' απόσκια περπατεί, τ' απόζερβα αγναντεύει,
κι όπου έβρει γάργαρο νερό, θολώνει εις το και πίνει...

Ο ήλιος τη ρώτησε κι ο ήλιος τη ρωτάει:
"Γιατί, 'λαφίνα ταπεινή, δεν πας κοντά με τ' άλλα;
Μόνο τ' απόσκια περπατείς, τ' απόζερβα αγναντεύεις,
κι όπου έβρεις γάργαρο νερό, θολώνεις εις το και πίνεις;"

"Ήλιε μου, σαν με ρώτησες θα σου τ' ομολογήσω.
Δώδεκα χρόνους έμεινα στείρα χωρίς ελάφι.
Κι από τους δώδεκα κι εμπρός απέκτησα 'λαφάκι.
Μα κει που βγήκε ο βασιλιάς να ελαφοκυνηγήσει,
το βρίσκει που 'πινε νερό και το διπλοσκοτώνει..."

Ο ήλιος εδάκρυσε κι εχάθη το φεγγάρι,
κι οι λαγκαδιές κι οι ρεματιές βαθιά αναστενάξαν.

"Κλάψε με, μάνα, κλάψε με, με ήλιο με φεγγάρι.
Κλάψε με, μάνα, κλάψε με, με ήλιο με φεγγάρι"

Ξεχασμένα σχολικά τραγούδια

2010-01-25T23:55:00.009+02:00

Το παρελθόν είναι και παρόν. Καθετί ξεχασμένο που παρουσιάζει έκδηλα στοιχεία κοινά με το παρόν, όταν το ανασύρουμε στη μνήμη μας γεμίζει συγκίνηση. Έτσι γίνεται και με τα τραγούδια που κάποτε οι παιδικές φωνούλες γλυκά τραγουδούσαν, και οι δάσκαλοι της επαρχίας δεν παραμελούσαν να ετοιμάζουν για τις γιορτές. Κάποτε υπήρχε και η μουσική σαν μάθημα υποχρεωτικό στα σχολειά και το «σχολικό τραγούδι» αποτελούσε μια ενότητα που συνεχώς εμπλουτιζόταν με νέα άσματα.
Μπορεί η αγροτική κοινωνία να έχει συρρικνωθεί κατά πολύ, μπορεί τα σχολεία στα χωριά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο επειδή δεν υπάρχουν πια μαθητές εκεί αλλά, μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν ακόμη κάποιες αγροτικές παραδοσιακές οικογένειες σε μικρά χωριά.
Στα Άγναντα, τέως Σινούζι, που άλλοτε έσφυζε από ζωή, από παιδιά- αγροτόπαιδα να ακούγονται απ’ άκρη σ’ άκρη του χωριού έχουν μείνει ελάχιστες οικογένειες που οι γονείς είναι τσοπάνηδες. Τα παιδιά συχνά- πυκνά βόσκουν τα πρόβατα της οικογένειας από το μεσημέρι και μετά. Τι ωραίο συναίσθημα να έρχονται τα παιδιά στο σχολείο και να λένε εμπειρίες από το άρμεγμα, τη βοσκή, τη σφαγή. Παιδιά που δουλεύουν, συνάμα έχουν τέτοια λάμψη στο πρόσωπό τους όταν έρχονται στο σχολείο! Ο Παναγιώτης, μαθητής της Β’ Τάξης, με μια παιδική αθωότητα και αφέλεια δικαιολογείται όταν δεν έκανε μια εργασία: «Κυρία, είχα δουλειές.. φύλαγα τις μπερνάκες και δεν πρόλαβα!» Τι να του πεις, απλά χαμογελάς.
Από το προσωπικό αρχείο της συνταξιούχου δασκάλας Σπ. Γεωργοπούλου αντλήσαμε και χρησιμοποιήσαμε παλαιά σχολικά τραγούδια φυσιολατρικά. Τραγούδια με θέμα τους βοσκόπουλα, ρεματιές και δάση. Φτιάχτηκαν με σκοπό να τραγουδηθούν από αγνές ψυχούλες που όνειρό τους ήταν να γίνουν μεγαλοβοσκοί. Παιδιά που επρόκειτο να ακολουθήσουν το επάγγελμα του πατέρα τους, άσχετα αν μάθαιναν πολλά ή λίγα γράμματα. Η αγροτιά θα ήταν για αυτά ο τρόπος για να βγάλουν τίμια το ψωμί τους. Αναβιώνουμε με τη φαντασία μας σχολικές στιγμές του παρελθόντος, όταν δάσκαλοι και μαθητές τραγουδούσαν τέτοια τραγούδια και μας γεμίζει μια νοσταλγία. Εδώ παραθέτουμε μερικά από τραγούδια τέτοιου είδους σε στίχους, που θα ηχογραφηθούν από τους σημερινούς μαθητές οσονούπω και θα συμπληρώσουν την παρούσα εργασία.

ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ

Για ιδές, χαράζει στο βουνό,
η νύχτα χαιρετάει.
Κοντεύουν τ’ άστρα να σβηστούν,
κι ο ουρανός γελάει.

Γλυκιά η φλογέρα του βοσκού,
από τη ράχη πέρα.
Στέλνει γλυκούς χαιρετισμούς,
στο φως και στην ημέρα.

Άκου τραγούδι τ’ αηδονιού,
σμίγει με τη φλογέρα.
Τι συναυλίες είν’ αυτές,
στον κάμπο στον αέρα.

Όλα μιλούν για το Θεό,
ο ήλιος το φεγγάρι.
Κι εγώ στον κόσμο όσο ζω,
θα Τον υμνώ με χάρη.

ΤΟ ΤΣΟΠΑΝΟΠΟΥΛΟ

Να ‘μουνα τσοπανόπουλο
Με τη γλυκιά φλογέρα
Να ζήσω πότε στα βουνά
Πότε στον κάμπο πέρα
Να χω κοπάδια πρόβατα
Σκυλιά να τα φυλάνε
Και στη δική τους συντροφιά
Οι μέρες να περνάνε

Το καλοκαίρι στα βουνά
Στις ράχες στα λαγκάδια
Με το χειμώνα το βαρύ
Στους κάμπους στα χειμάδια
Να πέφτω με την κάπα μου
Στα χόρτα και στα φύλλα
Να φτιάχνω γκλίτσες όμορφες
Να πελεκώ τα φύλλα

Απάνω στις ψηλές κορφές
Να παίζω τη φλογέρα
Να αντιλαλάει ως το χωριό
Κι εκει στον κάμπο πέρα
Να τρώω μπομπότα και τυρί
Νερό να πίνω χιόνι
Ως που να γίνω γέροντας
Και να διαβούν οι χρόνοι

ΒΑΘΙΑ ΜΕΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ

Βαθιά μες το δάσος
και στη σιγαλιά
Ακούω τι λέει η χλόη στ’ αργό το ποτάμι
Και του ψιθυρίζει γλυκά

Άκου τον άνεμο
που σφυρίζει
Περνώντας μες απ’ τα πυκνά τα κλαδιά
Και κάτι σιγοτραγουδά.

Για έλα στο δάσος κι εσύ μια φορά
με τη φύση
Προσπάθησε να την πλησιάσεις
Και τότε κοντά της θα βρεις τη χαρά

Για έλα στο δάσος κι εσύ να χαρείς
Να νιώσεις το κάθε πουλάκι
Τ’ αγνό λουλουδάκι
Γλυκά το Θεό να υμνεί.

Παλαιά αντικείμενα- Μέρος Α'

2010-01-24T12:49:00.011+02:00

(Ευχαριστούμε τον κο Αχιλλεόπουλο Βασίλη για τις φωτογραφίες στην παρούσα ανάρτηση)
Σε όλα τα χωριά της Ελλάδας, που όσο μεγάλη ή μικρή ιστορία έχει το καθένα μέσα στο χρόνο, βρίσκουμε ομοιότητες πολλές στα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν στην καθημερινή τους ζωή. Έτσι λοιπόν και στα Άγναντα. Έχει σημασία να κατανοήσουμε το ρόλο τους στη ζωή των κατοίκων και να μην τα βλέπουμε αποκομμένα από το πλαίσιο στο οποίο κάποτε ήταν χρήσιμα. Οι παλιοί χωριανοί ήταν και αυτοί άνθρωποι, είχαν ανάγκες. Έκαναν οι νοικοκυρές τις δουλειές τους, οι άντρες είχαν άλλα μέσα προς εξυπηρέτησή τους.Δε θα θέλαμε σε καμία περίπτωση να παραθέσουμε φωτογραφίες στη σειρά χωρίς σχόλια και επεξηγήσεις. Οι παρούσες αποτελούν την αφορμή για την πραγματοποίηση των έργων.

Η εικαστική απεικόνιση μιας εικόνας από το παρελθόν όπου κάποιοι χρησιμοποιούν ή σχετίζονται με το καθένα από τα παρακάτω εκθέματα είναι θέμα εργασίας των μαθητών που θα παρουσιαστεί στη συνέχεια, στην ενότητα της Λαογραφίας.

Το κάψιμο. . . των παλιών βιβλίων και φακέλων: μια μόδα που σκοτώνει την ιστορία!

2010-01-23T21:51:00.004+02:00

Πολύ συχνό φαινόμενο στη χώρα μας αποτελεί η καταστροφή του αρχείου των υπηρεσιών γενικά αλλά και των σχολικών μονάδων ιδιαίτερα. Η εξάλειψη των πρωτογενών πηγών στα σχολεία επιτυγχάνεται με πολλούς τρόπους όπως, κάψιμο παλαιών σχολικών βιβλίων περασμένων δεκατιών αλλά και του περασμένου αιώνα.
Δεν είναι λίγα τα δημοτικά σχολεία που μετρούν χρόνο λειτουργίας πάνω από 100 έτη.
Με μια σύντομη αναδρομή θυμόμαστε ότι το Δημοτικό Σχολείο (του λαού σχολείον) θεσμοθετήθηκε με το διάταγμα της 6ης/18ης Φεβρουαρίου 1834 για την οργάνωση των δημοτικών σχολείων. Από τότε κι ύστερα ιδρύονται τα πρώτα δημοτικά σχολεία στην Ελλάδα, των οποίων οι χρηματικοί πόροι θα προέρχονταν από τον εκάστοτε δήμο. Το 1881 με διάταγμα "Περί συστάσεως δημοτικών σχολείων εν ταις νέαις επαρχίαις" πολλά σχολεία ιδρύονται σε όλη την επικράτεια. Βρίσκονται υπό την αιγίδα των δήμων οι οποίοι, με κάποια οικονομική ενίσχυση από το Κράτος, φροντίζουν για τις λειτουργικές δαπάνες αυτών και κανονίζουν τη μισθοδοσία των δημοδιδασκάλων.
Κάθε χωριουδάκι είχε και το σχολείο του που αποτελούσε ζωντανό κύτταρο πολιτισμού. Πριν τη μαζική συγκέντρωση του πληθυσμού στις πόλεις τα σχολεία της επαρχίας είχαν αυξημένο μαθητικό δυναμικό, το οποίο για τα σημερινά δεδομένα θα δικαιολογούσε 6 θέσεις δασκάλων! Ακόμα και το δικό μας σχολείο πριν από μισό αιώνα είχε μαθητές 80! Τι δυνατότητες θα είχε ο δάσκαλος τότε να κάνει δραστηριότητες, όπως οι γυμναστικές επιδείξεις!
Τα Βιβλία που κρατούσε το σχολείο στο αρχείο του, όπως Μαθητολόγια, Βιβλίο Ελέγχου και Προόδου κ.α., αποτελούν τη βασική πηγή μέσα από τη μελέτη της οποίας γυρίζουμε πίσω και βλέπουμε ενδιαφέροντα στοιχεία που καταγράφονταν εκεί. Η ηλικία των παιδιών κατά τη φοίτησή τους, οι οικογένειες που προέρχονταν οι μαθητές. . . Οι ιδιαιτερότητες της τοπικής κοινωνίας διαφαίνονται μέσα από τέτοιο υλικό.
Για τους ερευνητές χρήσιμοι θα ήταν και οι φάκελοι (νόμιμοι ή άτυποι) που κρατούσαν οι διευθυντές στο αρχείο του σχολείου με την αλληλογραφία, καθώς και με τα κάθε είδους έγγραφα που αφορούσαν τη λειτουργία της μονάδας. Είναι σημαντικό να πούμε ότι ακριβώς για το λόγο ότι ο διορισμός του δασκάλου στο παρελθόν γινόταν σύμφωνα με κάποια κριτήρια, σύνηθες ήταν το "φακέλωμα" του δασκάλου από τους Επιθεωρητές αλλά και το "φακέλωμα" των οικογενειών των μαθητών από τους δασκάλους έδινε κι έπαιρνε σε μια κλειστή κοινωνία!
Τέτοιες γραπτές μαρτυρίες που μπορεί να υπάρχουν σε ξεχασμένα βιβλία, σκονισμένα ράφια, ανάμεσα σε άλλα σκουπίδια σε υπόγεια και αποθήκες σχολείων, ή και σε παλιά κτίρια που λειτουργούσαν κάποτε σχολεία και τώρα έχουν κλείσει, καλό θα ήταν εμείς ως λειτουργοί της εκπαίδευσης να μην αφήνουμε να πάνε χαμένα! Ας ενδιαφερθούμε να προστατευτεί πολύτιμο υλικό μέσα από το οποίο μελετώντας έχουμε τη δυνατότητα να ανασύρουμε άγνωστα στοιχεία της τότε κοινωνίας! Ενδιαφέρει εμάς πρωτίστως τους λειτουργούς της εκπαίδευσης, βλέποντας τη δουλειά του δασκάλου μέσα στο χρόνο αλλά και αγαπώντας τον τόπο όπου υπηρετούμε μέσα από την ιστορία του σχολείου του.

Παραδοσιακό Φαγητό ορεινής Πηνείας

2010-01-23T14:42:00.001+02:00

Η συνταγή είναι παρμένη από το βιβλίο "Παραδοσιακή Κουζίνα Αγροτικών Περιοχών Πελοποννήσου- Δυτικής Στερεάς Ελλάδας". Η διερεύνηση για την παραδοσιακή κουζίνα των αγροτικών περιοχών πραγματοποιήθηκε τα έτη 1976 και 1977 από υπαλλήλους Αγροτικής Οικιακής Οικονομίας των Διευθύνσεων Γεωργίας της Περιφερειακής Διεύθυνσης Γεωργικής Ανάπτυξης Πελοποννήσου και Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Η συγκεκριμένη χρονολογείται πριν το 1900. Ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται πολύ από τις αγροτικές οικογένειες που έχουν παράδοση.
Ορεινά Χωριά της Πηνείας "Τραχανάς με μπλιγούρι"
Μουσκεύουμε με νερό, σκληρό σιτάρι και το ντριβαλίζουμε ή χοντροκόβουμε σε ειδικούς μύλους. Αφήνουμε γάλα πρόβειο 7-8 ημέρες να ξυνίσει. Η αναλογία είναι 1 κιλό σιτάρι, μία φλυτζάνα αλεύρι, 1 κιλό γάλα και λίγο αλάτι. Αφού ξυνίσει το γάλα, ζυμώνουμε το σιτάρι και αλεύρι, προσθέτοντας λίγο- λίγο το γάλα μέχρι να γίνει ένας αραιός χυλός. Βράζουμε όλο αυτό το μείγμα 2 περίπου ώρες σε σιγανή φωτιά μέχρι να πήξει. Μετά το απλώνουμε σε δροσερό μέρος να μισοστεγνώσει. Τον τρίβουμε ελαφρά με τις παλάμες, για να σχηματισθούν μικρά- μικρά κομματάκια, τα οποία τα απλώνουμε πάλι, για να ξεραθεί τελείως ο τραχανάς.
Είναι γευστικό και θρεπτικό παρασκεύασμα. Μαγειρεύεται σκέτος με φρέσκια ντομάτα, άσπρο πιλάφι με χοιρινό κρέας. Τρώγεται επίσης νωπός, πριν απλωθεί για στέγνωμα σαν κρέμα.

Οικολογική καταστροφή

2010-01-23T00:23:00.005+02:00

Λαμβάνοντας αφορμή από τις φωτιές του 2007 στην Πελοπόννησο αλλά και στο χωριό μας ιδιαίτερα ξεκινήσαμε το σχέδιο εργασίας με θέμα: "Μονοπάτι στο δάσος". Για να κατανοηθεί ο ρόλος των δέντρων στη φύση, κατασκευάσαμε ένα πόστερ με τα δέντρα προσωποποιημένα και ζωντανά πριν τη φωτιά, δίπλα τις ώρες της κόλασης όταν παντού όλα φλέγονταν και, τέλος, το μαύρο τοπίο που απλώθηκε παντού. Πέρα από το αισθητικό, το οποίο φέρνει μόνο λύπη στην καρδιά, απεικονίζεται το δάσος νεκρό. Η φύση είναι νεκρή. Το περιβάλλον πια αλλάζει.

Από το αρχείο του σχολείου μας

2010-01-21T00:20:00.011+02:00

Μπορεί το σχολικό αρχείο μας να μην είναι πλούσιο αλλά σίγουρα ανοίγοντας το μοναδικό εναπομείναν Βιβλίο Πιστοποιητικών Σπουδής από το έτος 1964 μπορούμε να αντλήσουμε αρκετά στοιχεία που συνθέτουν την εκπαιδευτική πραγματικότητα της κοινότητας Αγνάντων εκείνη την περίοδο.
Στις φωτογραφίες φαίνονται τα ονόματα των μαθητών το σχολικό έτος 1963- 64, ο τόπος καταγωγής, η ηλικία φοίτησης, το επάγγελμα του γονέα, ο τελικός βαθμός που έλαβαν, η διαγωγή "Κοσμιωτάτη" για άπαντες και ο χαρακτηρισμός "Προήχθη" και "Απελύθη". Σημειώνουμε ότι το σχολείο τότε ήταν διθέσιο.
Οι παρατηρήσεις που κάναμε:
α) Όλοι οι μαθητές ήταν Αγναντιώτες, 45 στον αριθμό. Η αναλογία στο φύλο ήταν: 17 κορίτσια και 28 αγόρια. Τα πιο σύνηθη ονόματα ήταν Αχιλλεόπουλος, Βγενόπουλος, Δανίκας, Ντέλης, Θεοδωρόπουλος και Μπούρλας. Και οι σημερινοί μαθητές είναι απόγονοι αυτών.
β) Φοιτούσαν ανά τάξη: 5 στην Α', 7 στη Β', 12 στη Γ', 5 στη Δ', 9 στην Ε' και 7 στην ΣΤ'.
Η φοίτηση στην Α' Τάξη ξεκινούσε σε ηλικία 7 ή 8 χρόνων. Πολλές φορές οι μαθητές "απορρίπτονταν" και διδάσκονταν ξανά την επόμενη σχολική περίοδο την ύλη της προηγούμενης. Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί η προσθήκη στη λίστα των μαθητών και δύο ακόμα, η ηλικία των οποίων αυτό το σχολικό έτος ήταν 22 και 31. Κατά το δεύτερο τρίμηνο του ιδίου έτους πήραν πιστοποιητικό ότι τελείωσαν τις τάξεις Γ' και Ε' με βαθμούς 9 και 8 αντίστοιχα. Κάτι ανάλογο έγινε στο τέλος της λίστας, στην οποία προστέθηκαν επιπλέον τρεις μαθητές όχι συνηθισμένης ηλικίας για μαθητές δημοτικού. Η συνέχιση της λίστας έγινε από τον επόμενο δάσκαλο και οι ηλικίες των μαθητών ήταν 38, 22 και 23. Απολύθηκαν από το Δημοτικό Σχολείο Αγνάντων οι δύο εξ αυτών με 7 και ο τρίτος προήχθη με 8. Η χρονολογία που καταγράφεται είναι το 1965 και οι λόγοι που κατετάγησαν στις σελίδες του σχολικού έτους 1963- 64 είναι άγνωστοι.
Παρατηρείται αρκετά συχνά η επιστροφή των μαθητών στα θρανία. Οι λόγοι διακοπής φοίτησης δεν αποτελούν κατασταλτικό παράγοντα στο να επιχειρήσουν να πάρουν το "Απολυτήριο" το οποίο τότε έπαιζε ρόλο όχι μόνο στην εξεύρεση εργασίας αλλά και στην αποδοχή τους από τους υπόλοιπους κατοίκους του χωριού ως "άξιους". Από αυτό το σημείο διαφαίνεται ότι η τοπική κοινωνία ασκούσε μια επιρροή καθοριστικής σημασίας στους ανθρώπους.
γ) Το επάγγελμα των γονέων ήταν το ίδιο, δηλαδή "γεωργός". Ο πληθυσμός ήταν αμιγώς αγροτικός. Οι οικογένειες συντηρούνταν από την κτηνοτροφία η οποία άκμαζε στην περιοχή λόγο της πλούσιας χλωρίδας και εκτρέφονταν από τους κατοίκους αιγοπρόβατα.
δ) Η τελευταία και πιο ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι οι βαθμολογίες των μαθητών.
Εμφανίζονται οι παρακάτω βαθμοί στις εξής συχνότητες: 2 μαθητές βαθμό 10, 3 μαθητές βαθμό 9, 15 μαθητές βαθμό 8, 9 μαθητές βαθμό 7, 14 μαθητές βαθμό 6, 7 μαθητές βαθμό 5. Σαφώς οι δάσκαλοι ήταν αυστηρότεροι όχι μόνο στην αξιολόγηση των μαθητών αλλά και στις τιμωρίες που επέβαλαν σχεδόν καθημερινά. Η μη προετοιμασία από το σπίτι για το σχολείο συνεπάγονταν τις ραβδιές την επόμενη μέρα από το δάσκαλο που όλοι τον έτρεμαν. Πολλά από τα παιδιά διάβαζαν στην ύπαιθρο όπου μετά το μεσημέρι βοσκούσαν τα ζώα της οικογένειας. Βοήθεια από τα μεγαλύτερα αδέλφια ήταν πιο συνηθισμένη (κι αυτή όχι πάντοτε) απ' ό,τι από τους ίδιους τους γονείς, που όντας πολύτεκνοι οι περισσότεροι είχαν πλήθος άλλων υποχρεώσεων.
Μέσα από τη μελέτη ενδεικτικά τις λίστες του σχολικού έτους 1963- 64 στο Βιβλίο Πιστοποιητικών Σπουδής, μεταφερόμαστε σε μιαν εποχή πιο δύσκολη λόγω της συντηρητικής ιδεολογίας που κυριαρχούσε σε όλη την Ελλάδα. Εκεί οι συνθήκες διαβίωσης πολύ χειρότερες από σήμερα στα χωριά, οι δάσκαλοι αυθεντίες και φόβητρο για τους μαθητές αλλά η εκτίμηση του σχολείου πολύ μεγαλύτερη από τους γονείς και μαθητές του 2010.

Περί υπόστασης του μονοθέσιου σχολείου στην Ελλάδα (Μέρος Πρώτο)

2010-01-08T23:26:00.003+02:00

Αφορμή για την ανάρτηση αυτή υπήρξε η έρευνα για άλλα μονοθέσια σχολεία στην Πελοπόννησο αλλά και στην Ελλάδα γενικότερα. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της διοικητικής μεταρρύθμισης Καποδίστριας ΙΙ που αναμφισβήτητα θα επηρεάσει και την εκπαιδευτική πραγματικότητα. Στο όνομα της αποκέντρωσης η λειτουργία του σχολείου θα καθορίζεται από τις επιχειρηματικές κλίσεις της κάθε περιφέρειας. Από τη μία, το σχολείο θα συνδεθεί με την τοπική κοινωνία και με τα «θέλω» της (αστικό σχολείο) αλλά από την άλλη με την κατάργηση πολλών μονοθέσιων σχολικών μονάδων οι μαθητές προσπαθούν να υιοθετήσουν ξένη ταυτότητα. Την ταυτότητα των πολυθέσιων σχολείων που φοιτούν στα αστικά κέντρα ή στις έδρες δήμων.
Η Ελλάδα εφαρμόζει ετεροχρονισμένα αυτό που είχαν κάνει άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία, η οποία ως παραδοσιακά συγκεντρωτική χώρα προωθεί τη συρρίκνωση των σχολικών μονάδων και την κατάργηση αυτών της υπαίθρου. Τώρα πια τα μονοθέσια σχολεία δεν κλείνουν μόνο για λόγους έλλειψης μαθητικού δυναμικού αλλά και με νομοθετική ρύθμιση. Επιχείρημα δεν αποτελεί η σχολική αποτυχία αφού μέσα από τη διαφωτιστική έρευνα του Γιάννη Φυκάρη «Τα ολιγοθέσια δημοτικά σχολεία στην ελληνική εκπαίδευση» διαφαίνεται μεν μια ελαφριά υπεροχή των μαθητών που φοιτούσαν σε πολυθέσια σχολεία αλλά η στατιστική συσχέτιση μεταξύ οργανικότητας και επίδοσης που βαίνει ευθέως ανάλογα εμφανίζεται ασήμαντη.
Η γαλλική κοινωνία διαπίστωσε την ανυπαρξία κοινωνικής συνοχής και προσπάθησε να επαναφέρει στη λειτουργία πολλά μονοθέσια και ολιγοθέσια σχολεία τα οποία όχι μόνο υπάρχουν αλλά λειτουργούν ως πολιτιστικά κέντρα της περιοχής που βρίσκονται. Σε αντίθεση με την πολιτική περιθωριοποίησης μονοθέσιων και ολιγοθέσιων σχολείων στην Ελλάδα, εκεί το ωρολόγιο πρόγραμμα εμπλουτίζεται με διδασκαλία ξένης γλώσσας και πληροφορικής ενώ εφαρμόζεται και η μέθοδος τηλεδιάσκεψης στην εκπαιδευτική πράξη.
Ο Κολοβός Στέφανος, σχολικός σύμβουλος, στο άρθρο του «Για το ζήτημα των μονοθέσιων και των άλλων ολιγοθέσιων σχολείων» αναφέρει ότι: «για να αρχίσουμε ως κοινωνία να σκεφτόμαστε διαφορετικά πρέπει να κατανοήσουμε ότι η κατάργηση σχολείων και η ίδρυση σχολικών κέντρων δεν λύνει αλλά μεταθέτει το πρόβλημα. Ότι η μεταφορά των μαθητών δεν συνάδει με τη φύση της στοιχειώδους εκπαίδευσης, ότι η βασική μόρφωση ατροφεί όταν το σχολείο παύει να επεξεργάζεται τα ερεθίσματα του οικείου περιβάλλοντος, και αντίστροφα ότι η μικρή τοπική κοινωνία αργοπεθαίνει καθώς δεν αναζωογονείται από τις καθημερινές δραστηριότητες της σχολικής κοινότητας…».

Διοριστήριο στα Άγναντα, προστασία από τη Νέα Γρίπη!

2009-12-16T22:09:00.001+02:00

Τους τελευταίους μήνες όλοι ασχολούνται με το φαινόμενο «Νέας Γρίπης». . . Τα ΜΜΕ σκορπούν πανικό γύρω από το όνομα του ιού της γρίπης αυτής. Τα μέτρα πρόληψης και προστασίας έχουν καταντήσει αστεία υπόθεση, πλέον φοβόμαστε ακόμα και τη σκιά μας. Στις πόλεις κυκλοφορούν στους δρόμους οι άνθρωποι με μάσκες και οι γονείς τρομοκρατούν τα παιδιά τους όταν τα φωνάζουν να μην πιάνουν αντικείμενα. Είναι εφικτό αυτό; Κρίνεται μάλλον αναπόφευκτο να μεταδοθεί ο ιός. Στον τομέα της παιδείας οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί προσπαθούν να εφαρμόσουν πιστά τις εγκυκλίους. . . Κι όμως, τα κρούσματα όλο και αυξάνονται! Ο συνωστισμός να φταίει άραγε; Σχολικές Μονάδες κλείνουν για μία εβδομάδα, σχολικές εορτές αναβάλλονται για το φετινό έτος, εκδρομές παύουν να πραγματοποιούνται, τυπικός εκκλησιασμός ούτε καν γίνεται και όλοι πια μιλάμε όσο ποτέ άλλοτε για τη δουλειά της καθαρίστριας! Με τη λήξη των μαθημάτων στο σχολείο, όλα επιτρέπονται! Και θέτουμε το ερώτημα: Μπορούμε ως κοινωνικά όντα να απέχουμε από κάθε είδους δραστηριότητα που μας φέρνει σε επαφή με άλλους ανθρώπους οι οποίοι αν και μπορεί να μην έχουν εμφανίσει τα συμπτώματα να είναι φορείς αυτής της διαβόητης γρίπης και να μας τη μεταδώσουν; ; ;
Η λύση είναι μία: συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, στο εξής δηλώνετε δυσπρόσιτα σχολεία! Μακριά από κάθε είδους επαφή με τον κόσμο είστε πλέον προστατευμένοι! Το μόνο που θα βλέπετε σε ορεινά χωριά όπως τα Άγναντα είναι τα κοπάδια προβάτων και κατσικιών! Κάθε μέρα θα σας καλημερίζουν οι τσοπάνηδες- και αυτό από μακριά, γιατί φυσικά θα μετακινήστε με τα αυτοκίνητά σας εντός και εκτός χωριού. . . Βέβαια, ένα μικρό πρόβλημα θα είναι τα υπολείμματα των ζώων στους δρόμους και η ασυνήθιστη για τους «πολιτισμένους» ευωδία από τους στάβλους, αλλά τι προτιμάτε; Να μυρίζετε τις πλέον ανθυγιεινές και μολυσμένες μυρωδιές της ατμόσφαιρας των πόλεων; Η αγορά προφανώς στα Άγναντα έχει μερικές ελλείψεις. Ας πούμε, το Χόντος Σέντερ και το υποκατάστημα Τσάμπιον Μαρινόπουλος στο χωριό να μην έχουν τόσο μεγάλη ποικιλία, αλλά μπαίνοντας στο ίντερνετ δυνάμεθα να παραγγείλουμε τα υπόλοιπα και τα παραλαμβάνουμε ταχυδρομικώς με κούριερ. Έτσι, αποφεύγουμε την επικίνδυνη και ύποπτη επαφή με το ανθρώπινο είδος και δε σπαταλούμε χρήματα να αγοράσουμε τις μάσκες.
Οι λίγοι μαθητές σας δεν θα έχουν πολλές πιθανότητες να κολλήσουν τον Ιό, γιατί μιας και εκτρέφουν χοίρους και έρχονται σε επαφή με αυτούς, αφήνουν τα παιδιά των πολυπληθών πόλεων να νοσήσουν από τη Γρίπη των Χοίρων. . .

Υλικό από τις γιορτούλες μας

2009-11-17T19:31:00.014+02:00

Οι λαμπάδες της Ανάστασης, χειροποίητες για τα παιδιά μας. Χριστός Ανέστη!

Η 25η Μαρτίου από το Δημοτικό Σχολείο Αγνάντων

Η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας στις 20 Ιανουαρίου 2010.

Ο στολισμός των Χριστουγέννων

Η γιορτή του Πολυτεχνείου

Το σκηνικό της 28ης Οκτωβρίου.
Η επέτειος του ΟΧΙ εορτάστηκε στο δαφνοστολισμένο βήμα της αίθουσας.