Οδοιπορικό στην Πηνεία και ορεινή Ηλεία του 1993, Α' Μέρος

ΓΕΝΙΚΑ

Στην ανάρτηση αυτή επιχειρείται η επιλεκτική απομαγνητοφώνηση των λεγομένων και ανάλυση του περιεχομένου των συνεντεύξεων του δημοσιογράφου από το πατρινό κανάλι ACHAIA channel. Παράλληλα παρουσιάζεται η σειρά από τα δώδεκα βίντεο, όπως τα έχει αναρτήσει στο you tube ο Αποστολόπουλος Παναγιώτης το Φθινόπωρο του 2009.
Το ρεπορτάζ που πραγματοποιήθηκε είχε τίτλο "Οδοιπορικό στην Πηνεία" και περιλαμβάνει έξι σταθμούς. Στην πραγματικότητα επισκέφτηκε και χωριά που ανήκουν μέχρι τώρα διοικητικά στο Δήμο Λασιώνος, τα οποία είναι στους πρόποδες του οροπεδίου της Φολόης. Αγία Τριάδα- Κακοτάρι- Πανόπουλο- Άγναντα- Σιμόπουλο, ως κεφαλοχώρι και έδρα του πολυσυζητημένου Κέντρου Υγείας- και τέλος στο χωριό Οινόη.

Τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα μετά από επεξεργασία των συνεντεύξεων είναι τα παρακάτω:

• ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ

Κυρίως είναι η κτηνοτροφία. Όσοι παραμένουν στα χωριά ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Στον τομέα της γεωργίας δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάπτυξη, καλλιεργούνται μόνο σιτηρά. Ο λόγος είναι η μη εκμετάλλευση των πηγών που διαθέτει η ορεινή Ηλεία.
Τα οικονομικά των αγροτών είναι πενιχρά. Υπάρχει πρόβλημα με τη χορήγηση συντάξεων. Ο μπάρμπα Ντίνος από τα Άγναντα δουλεύει ακόμα, αν και συνταξιούχος, για να βοηθήσει το γιο του πουλώντας ντομάτα με το γαϊδουράκι του.

• ΚΟΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ

α) Το κακό οδικό δίκτυο: Οι δρόμοι την περίοδο αυτή δεν είναι ασφαλτοστρωμένοι και όλοι οι κάτοικοι διαμαρτύρονται έντονα για την εγκατάλειψη από τη Νομαρχία Ηλείας, που είναι η αρμόδια. Χαρακτηριστικά τίθεται άμεσης προτεραιότητας το ζήτημα ασφαλτόστρωσης στο δρόμο που οδηγεί από τα Άγναντα στο Πανόπουλο γιατί κινδυνεύει η ζωή των ανθρώπων που μετακινούνται
β) Το νερό: Ενώ οι κάτοικοι "έχουν νεράκι να πιούνε", όπως λέει ένας ηλικιωμένος από το Πανόπουλο, κάνουν παράπονα για την άρδευση Δεν είναι ποτιστικές οι καλλιέργειες, όταν η φύση τους διαθέτει τόσο πλούσιες πηγές. Οι πηγές της ορεινής Ηλείας υδρεύουν την Αμαλιάδα και επιχειρούν την ύδρευση της ευρύτερης περιοχής της Πηνείας. Για το ζήτημα της άρδευσης, ο καθηγητής γεωλογίας τονίζει ότι πρέπει η περιοχή να ποτιστεί και επιχειρούνται γεωτρήσεις στην Κάπελη. Εκτιμά ότι θα λυθεί το πρόβλημα της Κοινότητας Αγνάντων και του συνοικισμού Αμπελακίων. Δημιουργούνται προϋποθέσεις να έχει το χωριό τα δικά του νερά.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν τα Άγναντα. Στα δύο βίντεο που παρουσιάζεται η συνέντευξη και συζήτηση με τον τότε πρόεδρο της κοινότητας Αγνάντων κο Ντέλη δημοσιοποιείται το εξής γεγονός: Η γειτονική κοινότητα Ανθώνα αγόρασε από κάποιον ιδιώτη, όχι κάτοικο Αγνάντων, το νερό από το οποίο αρδευόταν το μεγαλύτερο κομμάτι αρδρευόμενης γης των Αγνάντων. Το νερό αυτό το είχαν εναλλακτική πηγή, "ρεζέρβα" όπως λένε, και για πόσιμο. Η διαδικασία αυτή έγινε παράνομα. "Ούτε να το στερνιάσουν δεν έπρεπε" λένει οι κάτοικοι. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος κίνησε διαδικασίες ο κύριος Ντέλης να πάει η υπόθεση στα δικαστήρια. Τώρα που το δικό τους νερό στερεύει η απογοήτευση των κατοίκων της κοινότητας Αγνάντων είναι τεράστια και φαίνεται έκδηλη στα πρόσωπα των συνεντευξιαζόμενων. Απειλούνται οι καλλιέργειές τους να γίνουν "ξερικά". Ελπίζουν στις πηγές της Κερέσοβας.
γ) Το τηλέφωνο: Η επικοινωνία πραγματοποιούνταν από το τηλέφωνο που υπήρχε κοινό σε όλη την κοινότητα. Όλες, όμως, οι οικογένειες ήταν αδύνατο να εξυπηρετηθούν Στα Άγναντα λειτουργεί μόνο λίγες ώρες την ημέρα το μοναδικό τηλέφωνο της κοινότητας.
δ) Η συγκοινωνία: "Μόνο επί χούντας είδαμε λεωφορείο. Ακούσαμε μια μέρα κόρνα και πεταχτήκαμε έξω περίεργοι! Από τότε τίποτες άλλο, βοήθεια θέλουμε μόνο. Δεν είμαστε χουντικοί αλλά μας έχουν ξεχάσει όλοι", λέει ο μπάρμπα Ντίνος. Ο κύριος Ντέλης συμφωνεί και επαυξάνει. Και οι υπόλοιποι πρόεδροι παραπονιούνται για αυτό.
ε) Ιατρική περίθαλψη δεν υπάρχει. Γιατρός έχει σταματήσει να επισκέπτεται εδώ και χρόνια τα χωριά. Δεν μπορούν να γράψουν συνταγές οι κάτοικοι και πληρώνουν αρκετά χρήματα με το ΤΑΞΙ για να πάνε στο Κέντρο Υγείας στο Σιμόπουλο. Όλοι τους προτιμούν να κατέβουν στην Πάτρα γιατί όχι μόνο είναι πιο οικονομικό αλλά έχει και τους κατάλληλους γιατρούς. Φαρμακείο υπήρχε στο Σιμόπουλο.
Σημειώνουμε ότι σε κάθε χωριό ο δημοσιογράφος ρωτούσε αν υπάρχει σχολείο και πόσοι είναι οι μαθητές. Σε όλα τα χωριά λειτουργούσε 1/θ ή 2/θ δημοτικό σχολείο, ενώ στο Σιμόπουλο υπήρχε γυμνάσιο- λύκειο και στο Πανόπουλο μόνο γυμνάσιο.
Διαβάστε εδώ το Β' Μέρος του άρθρου!

Το παλιό Σινούζι από τα πέτρινα σπίτια του

Τα παλιά πέτρινα σπίτια στο χωριό δηλώνουν εκ πρώτης την ιστορικότητα του χωριού. Λίγα από αυτά είναι εγκαταλελειμμένα, κυρίως από το μεγάλο σεισμό του 2008. Αυτά που παρέμειναν όρθια μέχρι και σήμερα έχουν επισκευαστεί ή ακόμα επισκευάζονται με σκοπό τη λειτουργικότητά τους. Για να κατοικούνται ακόμη έχουν ανακαινιστεί και εξωτερικά ασβεστωθεί.
Είναι εντυπωσιακό που οι γέροντες κάτοικοι το θεωρούν φυσιολογικό να μένουν σε πέτρινα σπίτια. Κάτι το οποίο εμάς τους πολιτισμένους μας ξενίζει, έχοντας στο μυαλό ότι "τα παλιά είναι και μουσειακά- μνημειακά και δεν αγγίζονται".
Όλα τα χαρακτηριστικά των παλιών πέτρινων σπιτιών είναι ορατά και προσεγγίσιμα. Ξύλινες πόρτες και παράθυρα, παλιά κεραμίδια και μια καμινάδα πολύ γραφική να στέκει περήφανα πάνω από το κάθε σπίτι. Σε μικρά ορεινά χωριά, όπως τα Άγναντα, δεν φοβόμαστε μήπως ο τουρισμός ή η ανάπτυξη της περιοχής είναι η αιτία να χάσουμε πολύτιμα ιστορικής σημασίας τεκμήρια.. Επιγραμματικά αναφέρουμε ότι μετά την Απελευθέρωση αρχίζουν να χτίζονται στα ορεινά χωριά δίπατα σπίτια στον τύπο του μακρυναριού και αισθητά ευρύτερα και ψηλότερα και με απομόνωση στο κατώι των ζώων.

Το αρχαιότερο σπίτι ευρίσκεται στο μέσο του χωριού, δίπλα στο καφενείο της κυρά Τασίας. Στην ουσία είναι δύο σπίτια και δεν έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη. Είναι δίπατο και υπό κατάρρευση.

Το ίδιο σπίτι στο κέντρο του χωριού από διαφορετικές γωνίες.

Η χαλασμένη στέγη με τα παλιά κεραμίδια παραμένει. Το σπίτι δεν κατοικείται.

Το πιο όμορφο πέτρινο σπίτι των Αγνάντων, πλήρως ανακαινισμένο βρίσκεται στο νότιο μέρους του χωριού και έχει θέα όλη την Πηνεία.

Ένα από τα κατοικίσιμα παλιά σπίτια.

Πριν από μερικές μέρες ξεκίνησε η επισκευή ενός πέτρινου σπιτιού.

Η βόλτα στο μικρό χωριό μας με τη φωτογραφική μηχανή αποδείχθηκε ευχάριστη. Εκεί με ένα τρόπο μαγευτικό ταξιδέψαμε στο χτες, μιλήσαμε σιωπηλά με τους κατοίκους που άλλοτε κατοίκησαν στα κτίσματα αυτά. Ερευνήσαμε τα εναπομείναντα πέτρινα κτίσματα από κοινωνική άποψη, κομμάτι της ιστορίας της περιοχής. Και αυτό γιατί δεν είμαστε σχετικοί και ειδήμονες στην αρχιτεκτονική των πέτρινων σπιτιών. Ούτε πιστεύουμε ότι τα συγκεκριμένα τα έφτιαξαν ξακουστοί μαστόροι της Πελοποννήσου. Αλήθεια πάντως, το παλιό Σινούζι δεν πιστεύουμε ότι είχε την πολιτιστική δραστηριότητα που είχαν άλλα χωριά αλλά αν μη τι άλλο έχει κι αυτό τη δικιά του θέση στην ιστορία της περιοχής.

Παλαιοί χάρτες

Σε αυτή την ανάρτηση θα παρουσιάσουμε μερικούς παλαιούς χάρτες σχεδιασμένους από ξένους περιηγητές από το 19ο αιώνα κυρίως. Αποτελούσε συχνό φαινόμενο ξένοι λόγιοι που αγαπούσαν τη χώρα μας να την επισκέπτονται και να γράφουν τις εντυπώσεις τους σαν σε ημερολόγιο. Τις σελίδες αυτές τις κοσμούσαν οι χάρτες ή οι γκραβούρες που οι ίδιοι σχεδίαζαν. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν την ακρίβεια και την ευκρίνεια που έχουν οι σύγχρονοι χάρτες- που πλέον έχουμε βοήθεια δορυφόρων- αλλά για την εποχή τους αποτελούσαν χρήσιμα εργαλεία στη γεωγραφία και στην ιστορία. Τώρα αποτελούν μνημειακό υλικό το οποίο συλλέκτες αρέσκονται να εντοπίζουν και να κρατούν στη συλλογή τους. Μαθαίνουμε από πρωτογενές υλικό (απευθείας μελέτη χαρτών) για το οδικό δίκτυο που υπήρχε, για τους κύριους οικισμούς, για τα παλαιά ονόματα χωριών, για τις πρώτες διοικητικές διαιρέσεις της χώρας.

ΗΛΙΔΑ- ΤΡΙΦΥΛΛΙΑ- ΟΛΥΜΠΙΑ

Ξεκινώντας, παρουσιάζουμε το χάρτη όπου απεικονίζεται η Ήλιδα και η Τριφυλλία. Χαραγμένος από τον T. Cook το 1793.



















Τοπογραφικός χάρτης της Ολυμπίας το 1825. Σχεδιασμένος από το Γάλλο A.Tardieu και δημοσιευμένος μαζί με τον προηγούμενο στο έργο "Περιήγηση του Ανάχαρσις του νέου στην Ελλάδα".










Χάρτης από τις περιοχές της σύγχρονης Αχαίας και Κορινθίας. Σχεδιάστηκε από τον ίδιο Γάλλο περιηγητή το 1825.

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Χάρτες για το Μοριά. Είναι ιδιαίτερα αναλυτικοί και διακρίνονται πολλά από τα ονόματα των οικισμών. Ο σχεδιαστής είναι άγνωστος, καθώς και η ημερομηνία κατασκευής τους.





























Χάρτης της Πελοποννήσου με την ονομασία: "Αρχαία Ελλάδα,Νοτιότερο τμήμα". Σχεδιασμένος το 1829 από τους J. & C. Walker.











"Πελοπόννησος και Ελλάδα", Meridionalis. Χάρτης του 1827 από τον Sidney Hall, που δημοσιεύτηκε στο "Ένας γενικότερος άτλαντας με στοιχεία αρχαίας και σύγχρονης γεωγραφίας".

ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ένας χάρτης με την Ελλάδα σχεδιασμένος το 1853 για τη δημοσίευσή του στον Άτλαντα του Tallis "The Illustrated Atlas". H κορνίζα διακοσμείται με σχέδια από το ναό του Δία στην Αθήνα, από αρχαίο πολεμικό άρμα και από Έλληνες πειρατές στην Κέρκυρα.

Ο χάρτης της "Ελλάδας και των Ιονίων Νήσων" το 1847 σχεδιασμένος από τον J.Wilson Lowry. Δημοσιεύτηκε στο: "Sharpe's corresponding maps".













Χάρτης κατά την πρώτη διοικητική διαίρεση. Χρονολογία 1837, σχεδιαστής Μ. Ουαίς. Μεταφρασμένος στα ελληνικά.

Αριστεία για τη συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση 1821

Η απονομή αριστείων αποτέλεσε μια ανέξοδη ηθική ικανοποίηση για την επιβράβευση των αγώνων και θυσιών του λαού.
Το Βασιλικό Διάταγμα της 20ής Μαΐου 1834, που δημοσιεύθηκε στο φύλλο
αρ. 20 της «Εφημερίδας της Κυβερνήσεως» της 3 Ιουνίου 1834, προέβλεπε:
• Αργυρό αριστείο για τους αξιωματικούς
• Χάλκινο αριστείο για τους υπαξιωματικούς
• Σιδηρούν αριστείο για τους στρατιώτες και ναύτες.
Με νεότερο Βασιλικό Διάταγμα του Φεβρουαρίου του 1835 προβλεπόταν να χορηγηθεί αριστείο και σε όλους τους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και στρατιώτες των τότε ενόπλων δυνάμεων, εφόσον είχαν λάβει μέρος στην επανάσταση.
Τα αριστεία θα δίνονταν μόνο στους επιζώντες αγωνιστές, ενώ δεν προβλεπόταν κάποια διάκριση για τους πεσόντες κατά την διάρκεια της επανάστασης ούτε για τους ήδη αποβιώσαντες.
Ξεκινώντας, αναφέρουμε ότι ο νυν Δήμος Πηνείας αρχικά εντάσσονταν χωρικά στο Δήμο Σελληεντίας με Βασιλικό Διάταγμα το 1835. Ο Δήμος ονομάζονταν έτσι μέχρι το 1841. Ο Δήμος Σελληεντίας υπάγονταν στην Επαρχία Ηλείας, η οποία με τη σειρά της ανήκε διοικητικά στο Νομό Αχαΐας και Ήλιδος.
Αναζητούμε χειρόγραφα των ετών 1839 και 1840, που διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: α) Ατομικές Αιτήσεις Απονομής από τους Δημότες Σελληεντίας και β) Έγγραφα Υπηρεσιακής Αλληλογραφίας.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΩΝ
Οι δημότες αρχικά απευθύνονταν εγγράφως στο Δήμαρχο Σελληεντίας, ο οποίος ενέκρινε την εκάστοτε αίτηση και δρομολογούνταν οι χορηγήσεις εθνοσήμων για τη συμμετοχή στον πόλεμο της ανεξαρτησίας.
Στις 24 Μαΐου 1839, Αίτηση του Νικόλαου Μπαλάσκα προς τον Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 26 Μαΐου 1839, Αίτηση του Κανέλλου Κουτζομητρόπουλου προς το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 26 Μαΐου 1839, Αίτηση του Δημήτρη Παναγιωτόπουλου από το χωριό Σάλι προς το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 26 Μαΐου 1839, Αίτηση του Σπύρου Κουτζοδημητρόπουλου προς το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 29 Μαΐου 1839, Αίτηση του Ευσταθίου Τσαφοπούλου, κατοίκου του χωριού Σκλίβα, της το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 8 Ιουνίου 1839, Αίτηση περί αριστείου του Γεωργίου Γιαννοπούλου, κατοίκου του χωριού Σκλίβα, του δήμου Πηνειΐων, προς το Δήμαρχο Σελληεντίας.
Στις 19 Ιουλίου 1839, Επιστολή του Φώτη Κυριαζόπουλου προς το Δήμαρχο Σελληεντίας με την οποία ζητά ζητά εκ νέου να του απονεμηθεί αριστείο ως ανταμοιβή για της υπηρεσίες που προσέφερε στον αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας της Ελλάδας.

ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ
Στην υπηρεσιακή αλληλογραφία εντοπίζουμε τρία έγγραφα με τα οποία διαβιβάζονται οι αιτήσεις απονομής αριστείων των ανωτέρω Δημοτών. Συγκεκριμένα:
Στη 1 Ιουνίου 1839, έγγραφο αποστέλλεται από τη Διοίκηση Ηλείας προς τη Γραμματεία των Στρατιωτικών, προκειμένου να διαβιβαστούν αιτήσεις για αριστείο δημοτών Σελληεντίας.
Στις 31 Ιουλίου 1839, έγγραφο της Διοικήσεως Ηλείας προς την "Επί των Στρατιωτικών" Γραμματεία με το οποίο της διαβιβάζει την αίτηση περί απονομής αριστείου του Φώτη Κυριαζόπουλου, δημότη Σελληεντίας επισημαίνοντας ότι δεν υπάρχει άλλο άτομο στον ανωτέρω Δήμο που να φέρει όνομα ίδιο με αυτό του αιτούντα και ότι αυτός δεν έχει κατηγορηθεί ούτε έχει καταδικαστεί ποτέ για κάποιο πλημμέλημα.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1840, έγγραφο το οποίο αποστέλλεται από τη Γραμματεία των Στρατιωτικών προς τη Διοίκηση Ηλείας προκειμένου να διαβιβαστεί το αργυρό αριστείο με την αντίστοιχη ταινία και το δίπλωμα στον δημότη Σελληεντίας Νικόλαο Μπαλάσκα.

Πηγή: Γενικά Αρχεία του Κράτους, Συλλογή "Αριστεία"

Αναφορά των Καπελησίων προς τον έκλαμπρον κύριον Ανδρέαν Ζαΐμην δια τας καταχρήσεις όπου δοκιμάζουν από τον Γεώργιο Σισίνην

Η επιστολή που στέλνουν οι Καπελήσιοι προς τον Ανδρέα Ζαίμη, περί ζητήματος Γεωργίου Σισίνη, είναι γραμμένη σε απλή κατανοητή γλώσσα. Δηλώνουν την άκρα υποταγή τους στον αγώνα για την πατρίδα και ύστερα με αναφορά τους ζητούν να επέμβει η Διοίκηση και να κάνει κάτι για την περίπτωση του «τερατώδη τυρράνου», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν. Ο ίδιος είναι κατηγορούμενος για τους βανδαλισμούς των Καραμεραίων στα χωριά της Κάπελης, οι οποίοι επικαλούνται το όνομα της Διοικήσεως για ό,τι κάνουν.
Εδώ παραθέτουμε ακριβώς το αυθεντικό περιεχόμενο αυτής:

«Προς το έκλαμπρον μέλος του Εκτελεστικού Σώματος, Κύριον Ανδρέαν Ζαΐμην.

Αναφερόμεθα δια της παρούσης μας ταπεινώς οι υπογεγραμμένοι προς την εκλαμπρότητά σας. Ημείς, απ’ αρχής του ιερού τούτου αγώνος γνωρίσαντες καλώς το προς την πατρίδα χρέος μας, εστάθημεν με άκρον ζήλον και ενθουσιασμόν και ετρέξαμεν εναντίον του εχθρού με πολλούς στρατιώτας των χωρίων μας με έξοδα ιδικά μας.
Αντεπαρετάχθημεν εις πόλεμον προκρίνοντας να θυσιάσωμεν και την ιδίαν ζωήν μας δια την διαυθέντευσιν της πατρίδος, καθώς είναι γνωστόν και μαρτυρημένον από πολλούς. Αφού ασυστήθη η Διοίκησις, εστάθημεν υπήκοοι εις τας σεβαστάς διαταγάς της, ετρέξαμεν εις την Ρούμελην εναντίον των εχθρών. Δεν ελείψαμεν ποτέ από το χρέος όπου ανήκει εις κάθε ειλικρινή πατριώτην, καταξωδεύθημεν υπέρ τη δύναμίν μας, απρακινούμενοι από μόνον ειλικρινή πατριωτισμόν προς το κοινόν όφελος. Ερχάμενος ο απεσταλμένος έπαρχος παρά της Διοικήσεως εις την επαρχίαν μας, εφάνημεν εις αυτόν ευπειθείς, τον εβοηθήσαμεν καθ’ όλα, θέλοντες μίαν κοινήν ευταξίαν εις την επαρχίαν μας, καθότι γνωρίζομεν, χωρίς Διοίκησιν κανένα πράγμα δεν λαμβάνει καλόν τέλος. Τώρα δε εσχάτως, βλέποντες με πόνον της ψυχής μας μίαν αδιαφορίαν της επαρχίας μας κατά του εχθρού και καθ’ ημέραν τους εχθρούς να καταπατούν την επαρχίαν μας και να κατασκλαβώνουν τους αδελφούς μας χριστιανούς και να τους κατασφάττουν, απεφασίσαμεν να εκστρατεύσωμεν με αρκετούς στρατιώτες. Επιάσαμεν τας αναγκαίας θέσεις δια να προφυλάξωμεν την επαρχίαν μας και να αντιπαραχθώμεν κατά των εχθρών, αν ήθελε τολμήσουν και άλλην φοράν εναντίον του τόπου μας. Εις τούτο παρεκινήθημεν, καθώς και εξ’ αρχής, όχι από άλλο ειμή από καθαρόν πατριωτισμόν˙ αφήσαμεν οπίσω εις την επαρχίαν μας τον καπ. Γεωργάκην Κρασάκη, δια να μας στέλνη τον αναγκαίον ζαερέ εις το στράτευμα.
Ο κύριος Γεώργιος Σισίνης, από τι παρακινούμενος (αυτό το αφίνομεν εις την κρίσιν της Σεβαστής Διοικήσεως), στέλνει τους Καραμεραίους ανθρώπους, γνωστούς εις όλους δια την κακίαν τους, εις το χωρίον Μπουχιώτης και θανατώνουν αιφνιδίως αυτόν τον μακαρίτην, μαζεύουν τους κατοίκους του κάμπου, άλλους με βία και άλλους με ταξίματα, και κατατρέχουν τα χωρία της Κάπελης, φωνάζοντες ότι έχουν εντολή της Διοικήσεως εις τούτο. Κατάρπαξαν το πράγμα όλον του Κρασάκη και, δια να φανερώσουν το πραγμά του, έκαψαν τη μητέρα του με λάδι, εκρέμασαν τον παπά του χωρίου του, επίασαν τον Παναγιωτάκην Βελανιδιώτην, τον εκρέμασαν, του έκαυσαν τρία σπίτγια του, κατηφάνισαν όλα τα χωρία, κατάρπασαν το πραγμά τους, καθώς του παπα- Στάθη από Ταράταλη του επήραν όλο το πραγμά του, έτι και μετρητά εικοσιδύο πουγγία, ομοίως και του Παπαλαγανιώτη κατάρπασαν το πραγμά του.
Αφίνομεν πόσα άλλα κακά επροξένησαν εις την επαρχία μας, τα οποία δεν ήθελε τα κάμουν ούτε οι άγριοι Αφρικανοί. Είναι γνωστόν έτι και ο θάνατος του Λάμπρου από του Καρδιακαύτη όπου δια συνεργίας του κυρίου Γεώργιου Σισίνη ηκολούθησεν, ομοίως και του καπετάν Ιωάννη από Βαρθαλαμιό. Αφίνομεν και άλλων πατριωτών τον θάνατον. Αυτά ας τα στοχασθή η Σεβαστή Διοίκησις και ας κρίνη τα καλά έργα του κυρίου Σισίνη, όστις δεν αποβλέπει εις άλλο ειμή να γένει ένας τερατώδης τύραννος. Ημείς, ευρισκόμενοι εις την πολιορκίαν Πατρών δια την προφύλαξιν της επαρχίας μας, μανθάνοντας αιφνιδίως τον θάνατον του Κρασάκη, τα ειρημένα κακά εις τα χωρία μας, ελύσαμεν την πολιορκίαν και ήλθομεν να ιδούμεν ποία είναι τα αίτια αυτών των βαρβαρικών αταξιών και να διαυθεντεύσωμεν τον τόπον μας από κάθε κακόν εναντίον. Ακούομεν από τους εναντίους ότι όλοι αυτοί οι κατατρεγμοί εις τα χωρία μας είναι με διαταγή της Διοικήσεως.
Ημείς ετραβήχθημεν εις τα χωρία μας, δια να μην ανάψωμεν μεγαλύτερα κακά, ακούγοντες ότι είναι διαταγή της Διοικήσεως να κατατρεχθώμεν, και απεφασίσαμεν να κριθώμεν εις την Διοίκησιν και, αν είμεθα πταίσται, να παιδευθώμεν, ειδεμή να παιδευθούν οι εναντίοι, κατά το δίκαιον, και να διαυθεντευθούν οι αδικημένοι. Αυτά τα αναφέρομεν εις την εκλαμπρότητά σας και παρακαλούμεν να τα φανερώσετε όπου ανήκει, επειδή απορούμεν μεγάλων δια ποίαν αιτίαν να κατατρεχώμεθα ημείς όπου απ’ αρχής εθυσιάσαμεν την ζωήν μας, την κατάστασήν μας και όλα μας δια την πατρίδα και να θριαμβεύουν άλλοι οι οποίοι κοιτάζουν μόνο τα νιτερέσα τους. Παρακαλούμεν την Σεβαστήν Διοίκησιν να λάβη μεγάλα μέτρα δια την επαρχίαν μας, να στοχασθή ότι ευρισκόμεθα εις μεγάλον κίνδυνον, επειδή και οι εχθροί είναι πλησίον μας. Παρακαλούμεν να βάλη μίαν ευταξίαν εις τα άρματα της επαρχίας μας, καθώς είναι και εις πολλάς άλλας, δια να την διαυθεντεύσωμεν από τους εχθρούς. Εις το εναντίον δε, οπού ποτέ δεν ελπίζομεν, να μην λάβη πρόνοια η Διοίκησις, θέλουν ακολουθήσει μεγάλες σύγχυσες και ανιάτρευτα κακά, διατί ο εχθρός θέλει εύρει καιρόν να καταφανίση την επαρχίαν και ο λαός θα κατατρώγεται, με το να παραβλέπωνται τα δίκαιά του. Είμεθα εις χρηστάς ελπίδας ότι η Διοίκησις θέλει λάβει μεγάλην προμήθειαν δια ταύτην την επαρχίαν και άμποτε να ιδούμεν και το καλόν τέλος.
Μένομεν με όλον το σέβας.»
Η επιστολή αυτή συντάχθηκε και υπεγράφη στην Ανδραβίδα την 30ή Οκτωβρίου 1823. Οι Επαρχιώτες Γαστούνης και Καπεταναίοι που υπογράφουν είναι: «Στάθης Ταταραλιώτης, Αναγνώστης Παλιοπολίτης, Θεοχάρης, Δημητράκης Ρούβαλης, Φώτης Λουκαβιτζώτης, Αποστολάκος Λουκαβιτζώτης, Βασίλης Μαυροειδής, Νικολάκης Αντρονιώτης, Γιώργο από Χαλαβρέζα, Νικολός από Σινούζι, Φίλιππος Καλοπηδιώτης, Δημήτρης Λιβανός, Σπήλιος Κουμανιώτης, Ζώης Λαγανιώτης, Δημήτρης Κατζαλιάρης, Κυριακούλης Κουμανιώτης, Σηλάντος Τζαούσης Κουμανιώτης, Θανάσης Καρκούλας Κουμανιώτης, Αγγελής Γιαρμενίτης, Χρύσατος Γιαρμενίτης, Γερ- Αναστάση από Κάλφα, Γιάννη Πανουτζόπλου, Ρόδη Καρατζά από Ντζιπιανά, Θόδωρο από του Πέτα, Νάνος Κουμανιώτης, Θανάσης Διβριώτης, Πάνος Αντρονιώτης, Κώστας Κουμανιώτης, Αντράκος Παλάσκας, Κωνσταντής, Νικολός, Χριστόδουλος ούλα τ’ αδέρφια, Κωστάκης Καρσάκης, Κυργιάκος Ποπόλης, Δημητράκης Πόπας, Κώστας Πουρτανίτης, Γιώργος Βερβινιώτης, Παναγιώτης Βερβι(νιώτης), Παλ. Κάμος, Τζιαουσάκης Κανελής, Αδάμης Λαγός, Παναγιωτάκης Βελανιδιώτης».
Από τα ονόματα που οι ίδιοι γράφουν καταλαβαίνουμε την καταγωγή τους, από αρκετά χωριά της ορεινής Ηλείας. Λίγοι είναι αυτοί που υπογράφουν με το ονοματεπώνυμο, οι περισσότεροι καπεταναίοι προτιμούν να δηλώσουν όπως ακριβώς είναι γνωστοί στους υπόλοιπους. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο Νικολός από το Σινούζι.

Πηγή: Βουλή των Ελλήνων, Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας.

Τα Άγναντα από την ίδρυσή τους

4 Οκτωβρίου 2009
Το 1835 με Βασιλικό Διάταγμα, η απελευθερωμένη Πηνεία αρχίζει να παίρνει διοικητικά την μορφή της και μεταξύ των δήμων που δημιουργούνται, είναι και αυτός της Σελληεντίας (Τατάραλης). Περιλαμβάνει εκτός των άλλων οικισμών και το Σινούζι.
Το 1841 οι Δήμοι συγχωνεύονται σε έναν με Βασιλικό Διάταγμα της 22ας Ιανουαρίου 1841 "Περί συγχωνεύσεως των Δήμων της Επαρχίας Ηλείας" σε 8 από 22 που δημοσιεύθηκαν στο Φ. Ε. Κ. 5/ 8 / 1841.
Δήμος Πηνιειαίων (Πηνείας) με έδρα τον οικισμό Λουκάβιτσα και αποτελείται από τους οικισμούς:
α) Μπαλί, Αλιάδες, Μπεζαϊτη, Δάμιζα, Καλαθά, Κολοκυθά, Σκληρού, Μαρινάκι, Ιμάμτσαούση, Μονή Αγίου Βλάση και Υπεραγία Θεοτόκος.
β) Απάνου Λουκάβιτσα, Μουσουλή, Δελήμπαλη, Κάτου Λουκάβιτσα, Πυρί, Καραλή, Βελανίδι, Ρουπακιά, Σούλι.
γ) Κούλουγλι, Κλεισούρα, Μουζίκα, Δαφνιώτισσα (Δαφνίτσα), Μπεσερέ, Λόπεσι, Νιοχώρι, Κοκλάκι.
δ)Τατάραλη, Σκλήβα, Σιμόπουλου, Λαγανά, Καλού Παιδιού, Σισόζι (Σινούζι), Μπονδάναι (Μπουρντάνου), Καραγκιαζάκι ( Καραγκιούζι), Λουκά, Δάρα, Αναζήρι, Μπέχρου, Γερουπέτρου, Καρυά, Καρακασίμι, Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος.
Με Βασιλικό Διάταγμα της 5ης Δεκεμβρίου 1845 δημοσιεύθηκε στο αρ. 34/ 20 – 12 – 1845 "Περί προσδιορισμού των εδρών των Νομαρχιών και Επαρχιών". Έδρα του νομού Ηλείας ο Πύργος. Ο δε Δήμος Πηνιείων ως εξής: Μπαλί, Σούλι, Αηλιάδες, Μπεζαϊτη, Δάμιζα, Καλαθά, Κολοκυθά, Σκληρού, Μαρινάκι, Ιμάμ – Τσαούση, Μονή Αγίου Βλάση, Υπεραγία Θεοτόκος, Απάνου Λουκάβιτσα, Δελήμπαλη, Κάτου Λουκάβιτσα, Πυρί, Καραλή, Βελανίδι, Ρουπακιά, Σούλι, Μπαλί, Κούλουγλι, Μπεσερέ, Λόπεσι, Νιοχώρι, Κοκλάκι, Μουζίκα, Σκλήβα, Σιμόπουλου, Λαγανά, Καλού Παιδιού, Σινούζι.
Ο Δήμος Πηνιείων διαιρέθηκε σε κοινότητες με Βασιλικό Διάταγμα στις 18 – 8– 1912 "Περί συστάσεως Δήμων και κοινοτήτων", και μεταξύ άλλων είναι και η κοινότης Σινούζι.
Το Βασιλικό Διάταγμα που εκδόθηκε στις 28 – 8 – 1912 "Περί αναγνωρίσεως κοινοτήτων εν τω νομό Αχαΐας και Ήλιδος" που δημοσιεύθηκε στο αρ.256/ 28 – 8 – 1912 Φ.Ε.Κ. Αναγνωρίζονται οι κοινότητες και οικισμοί με λιγότερους από τριακόσιους κατοίκους αλλά που έχουν και σχολεία, όπως στο Σινούζι.
Με Νομοθετικό Διάταγμα της 17 – 9 – 1926 "Περί μετονομασίας κοινοτήτων και συνοικισμών", έχουμε και στην Πηνεία τη μετονομασία του χωριού Σινούζι σε Άγναντα.
ΠΗΓΗ: Ηλίας Π. Τουτούνης, Ο δήμος Πηνείας,
efyra.blogspot.com