"Το μικρό σχολειό μας"- Καλό καλοκαίρι! ! !

Καλοί μας αναγνώστες,
Eυχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας αυτούς που μας στήριξαν, μας διάβαζαν, μας χάρηκαν! Ήμασταν τρία παιδάκια και μία δασκάλα σε ένα μονοθέσιο σχολείο, μόνοι μας. Κάναμε ό,τι κάναμε από αγάπη, αυτοί είναι οι κόποι μας. Τόσες βόλτες, τόσες κουβέντες, τόσα πολλά που μάθαμε τα οφείλουμε στο ιστολόγιο αυτό! Ήταν το κίνητρο να μάθουμε! Να πιεστούμε να μελετήσουμε και να σας παρουσιάσουμε τις δουλειές μας!

Το Μικρό Σχολειό μας (τραγούδι)
Αφιερώνεται στους μαθητες μου. Το τραγούδι αυτό βρίσκεται γραμμένο στην πρώτη σελίδα από το φωτογραφικο άλμπουμ που χάρισα στο καθένα. Μέσα εκεί θα βρίσκονται πάντα φωτογραφίες από όλη τη σχολική χρονιά, από όλες μας τις στιγμές. Τα παιδιά χάρηκαν ιδιαίτερα, αλλά κι εγώ η ίδια όταν με περισσή αγάπη επέλεγα τις πιο όμορφες να εκτυπώσω. Πόσο σας αγάπησα, παιδιά μου. Εύχομαι να γραφτεί και στην ψυχή σας η αγάπη της δασκάλας σας.









Ημέρα Τρίτη, 15 Ιουνίου, η τελευταία μέρα που είμαστε μαζί σε αυτή την αίθουσα.













Ημέρα Δευτέρα, 14 Ιουνίου. Το μικρό μαύρο αλογάκι και η λευκή μανούλα του. Ο φωτογράφος είναι ο μικρός Παναγιώτης.












Μπορεί να μην κάναμε γιορτή λήξης με τραγούδια και χορούς, με σκετσάκια και γυμναστικές επιδείξεις όπως γινόταν άλλοτε στα πολύβουα σχολεία της επαρχίας, αλλά και όπως γίνεται σήμερα στα πολυθέσια σχολεία στην Ελλάδα, αλλά την Παρασκευή 11 Ιουνίου μας επισκέφτηκαν παλιοί μαθητές και χαρήκαμε παίζοντας και γελώντας! Η Νικολίτσα Ντέλη, η Βάσω Φράγκου και ο Αντώνης Βγενόπουλος, μαθητές τώρα γυμνασίου και λυκείου μας έκαναν συντροφιά και βγάλαμε τις τελευταίες μας αναμνηστικές φωτογραφίες.

Πανόπουλο - Σιμόπουλο 3 - 0

Ο τίτλος θα σας παραξενέψει και θα αναρωτηθείτε εάν πρόκειται η σελίδα μας να ασχολείται πλέον με την τοπική αθλητική επικαιρότητα. Στην πραγματικότητα παίχτηκε τον τελευταίο καιρό ένα "ντέρμπι" με τους μαθητές μας. Η επιλογή του επόμενου δημοτικού σχολείου θα ήταν ανάμεσα σε αυτό του Πανόπουλου και σε αυτό το Σιμόπουλου. Αλλά και ο Γιώργος έπρεπε να αποφασίσει για το αντίστοιχο γυμνάσιο.
Τα παιδιά δίσταζαν να αποφασίσουν, γιατί θα εξαρτιόταν από κάποιους παράγοντες, λιγάκι μπερδεμένους.
6/θ Δημοτικό Σχολείο Σιμόπουλου: Βρίσκεται στην έδρα του Δήμου Πηνείας. Σύγχρονες εγκαταστάσεις, πολλοί οι μαθητές. Εκεί λειτουργούν και το γυμνάσιο και λύκειο του Δήμου. Κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι βάζει λεωφορείο για τη μεταφορά των μαθητών από τα χωριά του. Το λεωφορείο περνάει από τα Άγναντα στις 07.30 για τις 2 μαθήτριες Λυκείου - Γυμνασίου και τον 1 μαθητή Λυκείου στο συνοικισμό Αμπελάκια, και αφήνει κατά την επιστροφή τους μαθητές στις 14.30. Η απόσταση είναι 15 χμ αλλά ο δρόμος έχει όλο στροφές, είναι πολύ κακής κατασκευής και περνάει μέσα από χωριά. Το ωράριο δε θα βόλευε τους μικρούς μαθητές του Δημοτικού μας.
6/θ Δημοτικό Σχολείο Πανόπουλου: Το χωριό βρίσκεται πλησίον του χωριού Άγναντα, 6,5 χμ. Είναι το πρώτο χωριό που συναντάμε ανατολικά. Βρίσκεται βέβαια στο διπλανό Δήμο, Δήμο Λασιώνος. Άλλος δήμος αλλά με πολλά κοινά χαρακτηριστικά, γιατί τα Άγναντα είναι το πιο ορεινό σημείο του δήμου Πηνείας. Η αλήθεια είναι ότι οι κάτοικοι των Αγνάντων εξυπηρετούνται καθημερινώς από την αγορά του Πανόπουλου. Φούρνος, Φαρμακείο, Σούπερ Μάρκετ, Βενζινάδικα. Το Δημοτικό Σχολείο είναι πιο οικείο σε εμάς γιατί είχαμε διοργανώσει από κοινού εκδρομή στην Πάτρα και οι μαθητές γνωρίστηκαν και έπαιξαν μαζί. Ο διευθυντής, κος Κλεάνθης Παπαδόπουλος, προσωπικά με βοήθησε με τον οικονομικό απολογισμό της Σχολικής Επιτροπής, κάτι για το οποίο τον ευχαριστώ μιας και ήταν η πρώτη μου εμπειρία σε 1/θ σχολείο. Το μειονέκτημα είναι ότι το Πανόπουλο δε διαθέτει Λύκειο κι έτσι θα αναγκαστούν ούτως ή άλλως κάποια στιγμή να πάνε στο Σιμόπουλο.
Οι γονείς ύστερα από πολλές συζητήσεις κατέληξαν ότι θα ήταν καλύτερα τα παιδιά τους να φοιτήσουν στο Δημοτικό Σχολείο Πανόπουλου, και στο Γυμνάσιο Πανόπουλου ο Γιώργης, γιατί ίσως βάλουν δρομολόγιο για ταξί για τη μεταφορά τους από το επόμενο σχολείο. Τη νέα χρονιά θα πάει και στο νηπιαγωγείο και ένα άλλο παιδάκι από το χωριό μας.
Όπως και να έχει, εύχομαι σε εσάς, μαθητές μου, καλή σας πρόοδο! Ελπίζω να σας μείνει κάτι από εμένα σαν τελευταία δασκάλα του πολυαγαπημένου σας σχολείου να θυμάστε. Εσείς θα μου αφήσετε πολλές ευχάριστες εντυπώσεις.
Κι εσείς, φίλοι αναγνώστες, για να τους γνωρίσετε έχω γράψει δυο λόγια για τον καθέναν. Καμαρώστε τους νεαρούς Σινουζαίους και απολαύστε τις περιγραφές!

Ο Γιώργος, μαθητής της ΣΤ Τάξης. Παιδί που προσπαθεί, κάνει ασκησούλες και γενικά αγαπάει να διαβάζει γενικού ενδιαφέροντος κείμενα. Στο Γιώργο οφείλω ό,τι έμαθα για τα κοινωνικά του χωριού. Αυτό το παιδί είναι εκπληκτικό! Ξέρει απέξω και ανακατωτά καθετί που συμβαίνει στο χωριό αυτό αλλά και στα πέριξ. Κάναμε πολύωρες συζητήσεις για τα υπόλοιπα χωριά κι έτσι γνώρισα και εγώ τον τόπο. Και όταν έκανα βόλτες με το αυτοκίνητο ύστερα έλεγα τις εντυπώσεις μου στο Γιώργο και μιλάγαμε. Μάθαινε κι από μένα για τα μέρη που δεν έχει πάει, αλλά κυρίως για τα αξιοθέατα που δεν έχει επισκεφτεί. Για παράδειγμα, ποτέ δεν είχε διαβάσει ή επισκεφτεί τη Δρακότρυπα στην ορεινή Ηλεία ούτε γνώριζε για τους μύθους που ακούγονταν γι’ αυτή. Τα μάτια του κάθε φορά έλαμπαν και ξέρω πως αυτό το παιδί αγαπά την Ηλεία και τον τόπο του. Εύχομαι να την τιμήσει μεγαλώνοντας.
Ο Δημήτρης, μαθητής της Δ Τάξης. Το παιδί αυτό δε μοιάζει καθόλου με τον αδερφό του. Είναι πολύ χαλαρός γενικά. Δεν έχει ποτέ μα ποτέ άγχος. Ικανός να τρελάνει οποιονδήποτε αλλά τον αγαπάμε και το δεχόμαστε, γιατί έχει κι αυτό τα μοναδικά χαρακτηριστικά του.. Κάποια ημέρα, τρομερά θυμωμένη και απελπισμένη, γυρίζω, τον κοιτάζω και χαμογελώντας του λέω: «Ρε Μήτσο, άνθρωπο σαν κι εσένα δε γνώρισα ποτέ στη ζωή μου. Είσαι μοναδικός! Θα με σκάσεις μωρέ παιδάκι μου.. Αν κάνεις αυτή τη διαίρεση, θα σου δώσω ένα… λουκούμι!» Όλοι έβαλαν τα γέλια και ο Μήτσος μου απάντησε ότι δε θα την κάνει γιατί δεν του αρέσουν τα λουκούμια. Υπομονή έκανα και κάνω… Του αρέσει, όμως, η τάξη..Ήθελε πάντα να είναι όλα τα τακτοποιημένα, κάθε φορά πριν τελειώσουμε το μάθημα κοίταζε αν όλα είναι εντάξει στα θρανία. Είναι το παιδί που με βοήθησε πιο πολύ σε όλες τις κατασκευές. Ό,τι του έλεγα έκανε, αλλά και έδινε ωραίες ιδέες. Για παράδειγμα, το πέτρινο μονοπάτι μέσα στο δάσος της μακετας ήταν έμπνευση του Μήτσου μου.
Ο Παναγιώτης, μαθητής της Β τάξης. Επιμελής μαθητής, με ευαισθησίες. Πάντα ήθελε να μάθει, έχει απορίες και ευχαριστήθηκα τις κουβέντες μαζί του. Το 8ο παιδί της οικογένειας έχει τα δικά του χαρίσματα. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η υπευθυνότητά του, και αυτό οφείλεται στο ότι το παιδί βοηθάει τον πατέρα του στη δουλειά. Φυλάει και αυτός τα πρόβατα για κάποιες ώρες από το μεσημέρι και μετά. Σε αυτόν οφείλω ό,τι έμαθα από την ορολογία των τσοπάνηδων. Η μεγάλη του αγάπη για τα ζώα και το ενδιαφέρον του δείχνουν έναν άνθρωπο συνειδητοποιημένο και παιδί με δυνατότητες. Ένα απόγευμα πήγαμε βόλτα στο δάσος της Φολόης, πλησίον του Κούμανι. Το παιδί δεν είχε πάει μέχρι εκεί και δεν ήξερε ότι υπάρχει και αλλού Κάπελη εκτός από τη γειτονική σε εμάς. Τον ξεναγούσα και αυτό έκανε συνεχώς ερωτήσεις. Το χάρηκε τόσο πολύ! Κι εγώ έκανα ερωτήσεις. Μου έμαθε ότι δεν πρέπει να με ξεγελάει ο αριθμός των ζώων που έχει ένας βοσκός, γιατί μπορεί ακόμα κι αν είναι πολλά να μην "κατεβάζουν γάλα". "Κυρία, μου λέει, αυτές δεν είναι γαλάρες. Δεν έχουν γάλα." Με λίγα λόγια, ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Ύστερα, περάσαμε και από τη Λαμπεία και είδε τον όμορφο παραδοσιακό οικισμό και τα πανύψηλα πλατάνια δεξιά και αριστερά. Εκείνο το απόγευμα είχα κανονίσει και με τους τρεις να πάμε στο δάσος για να συζητήσουμε και να κάνουμε κάτι με το ντοκιμαντέρ που επρόκειτο να φτιάξουμε.. Οι άλλοι δύο είχαν δουλειές, κι έτσι και το βίντεο πήγε περίπατο. Ο Παναγιωτάκος πιστεύω πως στη ζωή του θα προκόψει και με ό,τι κι αν ασχοληθεί θα γίνει ένας άνθρωπος τίμιος. Στον Παναγιώτη αφιερώνω το τραγούδι "Το τσοπανόπουλο", είναι σαν να γράφτηκε για το παιδί αυτό.

Ο προστάτης των Αγνάντων- Άγιος Νικόλαος

Στις 10 Μαίου 2010, ημέρα Δευτέρα, το χωριό μας είχε την τιμητική του. Τη μέρα αυτή εορτάζεται πανηγυρικά σε πολλά χωριά, αλλά κυρίως στη Ζάκυνθο, η πάροδος του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού το 1087 προς στο Μπάρι της Ιταλίας. Ο παλιός ναός των Αγνάντων είναι αφιερωμένος στον Άγιο αυτό, αλλά μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2008 η εκκλησία έπαθε σοβαρές ζημιές. Έτσι, στο παλιό προκατασκευασμένο κτίριο του σχολείου βρήκε το χώρο της η νέα εκκλησία. Μετατράπηκε σε ιερό ναό όπου πια λειτουργούνται οι πιστοί.
Την ημέρα αυτή από παλιά γινόταν το πανηγύρι του χωριού. Μαζεύονταν και από τα γειτονικά χωριά και γλεντάγανε με ψήσιμο γουρουνοπούλων. Φέτος, λόγω οικονομικής κρίσης μάλλον.., δεν έγιναν σχετικές εκδηλώσεις. Πραγματοποιήθηκε, όμως, η παρακολούθηση της Θείας Λειτουργίας με αρτοκλασία και η περιφορά της εικόνας στους δρόμους του χωριού από αρκετό κόσμο. Η εκκλησία γέμισε από κατοίκους και από συγγενείς των γερόντων κάθε ηλικίας. Όλες οι γυναίκες είχαν φτιάξει τα γλυκά τους και ο κόσμος στο καφενείο της κυρά Τασίας κράτησε μέχρι αργά..
Μαζί με το δικό μας χωριό γιορτάζουν και άλλα χωριά της Πηνείας, όπως Ανθώνας και Σιμόπουλο. Η μέρα αυτή θεωρείται τοπική αργία και εμείς, σαν σχολείο, παρακολουθήσαμε τη Λειτουργία και δεν κάναμε μάθημα. Ευχόμαστε ο Άγιος να είναι πάντα βοηθός σε αυτούς που τον τιμούν ιδιαιτέρως και να εορτάζεται πάντα με λαμπρότητα!

Ένα τραγούδι για τη γιορτή της μανούλας στις 9 Μαίου 2010

Κάθε χρόνο, τη 2η Κυριακή του Μάη, τιμάμε τη μητέρα. Όλες οι μανούλες του κόσμου δέχονται ευχές και καρτούλες από τα παιδιά τους. Το σχολείο δε θα μπορούσε παρά να στηρίξει αυτό το "θεσμό" της παγκόσμιας ημέρας της μητέρας και είναι άγραφος κανόνας πια όλες οι δασκάλες να προετοιμάζουν σχετικές δραστηριότητες για τους μαθητές τους. Πλέον έχουμε κάρτες σχεδιασμένες από τα παιδιά που έχουν συμπληρωθεί με διάφορα έξυπνα στιχάκια από τις δασκάλες. Ζωγραφιές δίνουν και παίρνουν για το στολισμό των καρτών. Δε θα μπορούσαν να λείπουν και τα σχολικά τραγούδια με θέμα τη μάνα από φιλόμουσες εκπαιδευτικούς.

Η ΜΑΝΟΥΛΑ

Κι αν μου χτίστε και παλάτια
και μου πείτε "κάτσε δω",
δε γυρνώ τα δυο μου μάτια
μια στιγμούλα να τα ιδώ.

Κι αν μου χτίστε κι ένα θρόνο
με χρυσάφι πλουμιστό,
μητε αυτόν σας βεβαιώνω
δε θα τονε λιμπιστώ.

Καθενού πουλιού τ' αρέσει
μόνο η ίδια του φωλιά,
μένα μονάχα μ' αρέσει
της μανούλας μου η αγκαλιά!

Η περιφορά της εικόνας του Αγίου Γεωργίου στα Άγναντα

Στις 23 Απριλίου, εορτή του Αγίου Γεωργίου, εκκλησιαστήκαμε στο ναό του χωριού. Ακόμα κι αν δεν είναι προστάτης μας, τον τιμάμε με μεγάλη ευλάβεια. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού μαζεύτηκαν στην εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία. Πριν την απόλυση, ο ιερέας μαζί με τους επιτρόπους ξεκίνησαν για την περιφορά της εικόνας του Αγίου Γεωργίου στους δρόμους του χωριού. Σε όλη τη διαδρομή ψάλλονταν το απολυτίκιο του Αγίου. Οι επίτροποι βαστάζοντας την εικόνα σταματούσαν έξω από κάθε σπίτι και η νοικοκυρά αφού προσκυνούσε έλεγε στον παπά τα ονόματα της οικογένειας για να διαβαστούν υπερ υγείας. Ο παπάς έδινε ευχή, ευλογούσε και συνέχιζε μέχρι την επόμενη αυλή. Ο μαθητής της ΣΤ' Τάξης, Γιώργης, κρατούσε το δίσκο για να μαζεύει ό,τι έδιναν οι πιστοί. Όλες οι νοικοκυρές είχαν βγάλει ένα χαλάκι στο δρόμο για την περιφορά, όπως και στον Επιτάφιο.
Αυτό αποτελεί μια μικρή εθιμική παράδοση, που την έχουν στο χωριό από παλιά. Το να έρθει η εικόνα του Αγίου Γεωργίου έξω από το σπίτι το θεωρούσαν και το θεωρούν μεγάλη ευλογία. Χαρακτηριστικά μου είπε ένας μεσήλικας Αγναντιώτης: "Εμείς έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τ' αφήσουμε". Μετά την περιφορά επιστρέψαμε στο ναό για την απόλυση και το αντίδωρο.

Ο επίτροπος κι αυτός με τη σειρά του ρίχνει τον όβολο στο δίσκο.

Η κυρά Θοδώρα (χήρα) και η κυρία Αρετή με το σύζυγο.

Όταν επιστρέφοντας κοντοσταθήκαμε στην πόρτα πριν μπουμε μέσα για την απόλυση.

Η Διαδρομή μας προς την Αγία Παρασκευή, το μοναστήρι της ορεινής Πηνείας

Στολίδι του τόπου μας είναι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής. Ευρίσκεται νοτιοδυτικά από το χωριό Άγναντα, κάτω από την περιοχή Αμπελάκια. Με το αυτοκίνητο κατεβαίνουμε από ένα δρομάκι στο αγρόκτημα που έχει κτιστεί το μοναστήρι. Αλλά εμείς προχωρήσαμε από τους χωματόδρομους πίσω από το χωριό με τα πόδια. Περπατήσαμε αρκετά το δρόμο που άλλοτε ήταν γεμάτος από λάσπη (εκεί έχουν κολλήσει τρία αυτοκίνητα φέτος κι έχουν έρθει ενισχύσεις με 4επί4 από το χωριό), άλλοτε πολλή ανηφόρα- κατηφόρα κι άλλοτε γεμάτος από χορτάρια μιας και είναι άνοιξη. Περάσαμε κι από την πέτρινη βρύση, ξεκουραστήκαμε και προχωρήσαμε. Στη ρεματιά και στο Καλντερίμι υπάρχουν πολλοί γέρικοι πλάτανοι. Άλλοι στέκουν περήφανοι δίπλα στο ποταμάκι, άλλοι έχουν πέσει και άλλοι είναι καμμένοι. Τα παιδιά ξεναγούν τη δασκάλα στα βοσκοτόπια. Τίνος είναι ποιο και πότε έρχονται με τα πρόβατα. Ευτυχώς που είχαμε φορέσει τα αθλητικά μας και οι τέσσερις και περπατούσαμε άνετα.
Ο ναός κτίστηκε με έξοδα του Βασιλείου Ντέλη, κατοίκου Αγνάντων. Χαρακτηριστικό είναι ότι το μνήμα του βρίσκεται στο χώρο του μοναστηριού και όχι στο κοιμητήριο του χωριού. Αυτό αποδεικνύει πόσο πολύ αγαπούσε το μοναστήρι και ότι είχε δώσει όχι μόνο χρήματα για την ανέγερσή του αλλά και όλη του την ψυχή για να στηθεί και να λειτουργήσει. Ο θεοσεβής αυτός κύριος απεβίωσε το 1974 σε ηλικία 57 ετών.

Το μοναστήρι τώρα δεν κατοικείται μόνιμα από τις λίγες μοναχές για άγνωστο σε εμάς λόγο. Έρχονται την καλοκαιρινή περίοδο και κάθονται μερικές μέρες μπρος πίσω στη μνήμη της Αγίας. Τότε είναι που όλα τα ετοιμάζουν για τη γιορτή και το πανηγύρι. Έρχονται πιστοί όχι μόνο από τα Άγναντα να προσκυνήσουν αλλά και κάτοικοι από τα γύρω χωριά: τον Ανθώνα, το Καλό Παιδί, τη Βουλιαγμένη, το Σιμόπουλο, το Πανόπουλο..
Φτάνοντας στο μοναστήρι περιηγηθήκαμε στο χώρο μόνοι μας. Το κτίριο στο οποίο μένουν οι καλόγριες φαίνεται καθαρό και περιποιημένο. Έξω φρόντιζαν και τον κηπάκο τους με τα διάφορα λουλούδια. Υπάρχει και βρυσούλα που φέρνει νερό κατευθείαν από το βουνό. Η εκκλησία μέσα λάμπει. Προσκυνήσαμε και την παλιά εικόνα της Αγίας Παρασκευής, φτιαγμένη το 1937.
Ο χώρος της κουζίνας δίπλα από το ναό. Ο φούρνος του μοναστηριού.

Στη ρεματιά πάνω από το ποτάμι.

Η όψη του χωριού όπως φαίνεται από το μοναστήρι.Η δασκάλα στη βρύση ξαποσταίνει.

Επίσκεψη στα ξωκλήσσια των Αγνάντων

Ημέρα Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010: Σήμερα το τελευταίο δίωρο πραγματοποίησαμε ολιγόωρη επίσκεψη σε δύο ξωκκλήσια του δ.δ. Αγνάντων.

ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΓΝΑΝΤΩΝ

Ξωκλήσσι που βρίσκεται δυτικά από το χωριό, επάνω σε σταυροδρόμι του δήμου Πηνείας. Λέγεται ότι στην τοποθεσία αυτή έγινε μια μικρή μάχη μεταξύ των κατοίκων των γύρω οικισμών και κάποιου τούρκικου αποσπάσματος, που είχε βγει για πλιάτσικο. Η τοποθεσία είναι πέρασμα και ιδανικός τόπος για στήσιμο ενέδρας. Αφού νίκησαν τους Τούρκους, τους σκότωσαν όλους και τους έθαψαν σε ομαδικό τάφο. Δεν ανέφεραν τίποτα, ώστε να μη μάθουν οι Τούρκοι πως εξαφανίστηκε το απόσπασμα αυτό. Λέγεται, επίσης, ότι τους έθαψαν στα γαλάρια κάτω από τα φουσκιά (κοπριές) για να μη φαίνεται το σκάψιμο. Σε ένδειξη ευχαριστίας προς την Αγία Βαρβάρα που τους βοήθησε να νικήσουν τον εχθρό και που γλίτωσαν το πλιατσικολόγημα, έφτιαξαν ένα εικονοστάσι που υπάρχει ακόμη και σήμερα. Τελευταία, οι κάτοικοι ανήγειραν ναΐσκο στη μνήμη της αγίας. Πριν από λίγα χρόνια, σύμφωνα πάλι με μαρτυρίες των κατοίκων, βρίσκανε και κόκκαλα εκεί όπου υπετίθετο ότι ήταν ο ομαδικός τάφος. (Τουτούνης Ηλ., 2008)
Εδώ παραθέτουμε κι ένα δημοτικό τραγούδι που έχει γραφτεί και διασωθεί για την Αγιά Βαρβάρα.

ΚΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ

Κάτου στην Αγιά Βαρβάρα- γεια σας, παιδιά- κάτου στην Αγιά Βαρβάρα
ακούγεται βουή κι αντάρα.
Πολεμάν- γεια σας, παιδιά- πολεμάν οι Σινουζαίοι,
πολεμάν κ' οι Ταταραλαίοι.
Πολεμάν- γεια σας, παιδιά- πολεμάν τους Αρβανίτες
και μαζί τους Καπελίτες.
Στην Παλιό- γεια σας, παιδιά- στην Παλιόστρουγκα από κά'
κι ένας παπάς πάει μπροστά.
Κι ο Νικολός- γεια σας, παιδιά- κι ο Νικολός φωνάζει,
τα παλληκάρια του συνάζει.
Κι ο Παπαστά- γεια σας, παιδιά- κι ο Παπαστάθης τα μετράει
και τα διπλοβλογάει.
Δεν τους λεί- γεια σας, παιδιά- δεν τους λείπεται κανένα,
μόνο δυο είναι λαβωμένα.
Οι Καπελίτες ήταν οι κάτοικοι των χωριών του δρυοδάσους μεταξύ των ορίων των δήμων Πηνείας και Λασιώνος. Παλιόστουγκα απολετεί τοπωνύμιο, βρίσκεται ανατολικά της Αγιά Βαρβάρας. Ο Νικολός ήταν πρόκριτος και καπετάνιος από τα Άγναντα. Όπως έχουμε ξαναδεί, υπογράφει ως Νικολός από το Σινούζι στην επιστολή προς τον Ανδρ. Ζαΐμη για τον Γεώργιο Σισίνη. Ο Παπαστάθης ήταν παπάς και μπρόκριτος του Ανθώνα (Τατάραλη). Το τραγούδι αυτό ιστορικά χρησιμοποιείται ως απόδειξη ότι Τούρκοι και Αρβανίτες ζούσαν στις παρυφές της Κάπελης. (Τουτούνης Ηλ., 2008)

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΓΝΑΝΤΩΝ
Ο Άγιος Δημήτριος από ψηλά.

Εικόνες ντροπής.

Όταν φεύγοντας κλείσαμε την πόρτα.

Τα παιδιά σας χαιρετούν από τον Άγιο Δημήτριο. Ψηλά φαίνεται ο παλιός ενοριακός ναός του χωριού, Άγιος Νικόλαος. Αρχίζουμε να ανηφορίζουμε.

Ο Άγιος Δημήτριος ευρίσκεται χαμηλότερα από την Αγιά Βαρβάρα, ακολουθώντας τον χωματόδρομο πίσω από ττο χωριό που οδηγεί στο Λουκά και Ροδιά. Είναι κι αυτό ξωκλήσσι του χωριού το οποίο άνοιγε μία φορά το χρόνο, στη μνήμη του Αγίου, για να λειτουργηθούν οι χωριανοί. Μόνο φέτος δεν εκκλησιαστήκαμε σε αυτό το εκκλησάκι. Όταν κατεβήκαμε το λόφο και πλησιάσαμε προς την είσοδο, είδαμε την πόρτα διάπλατα ανοιγμένη. Με λύπη καθώς μπήκαμε μέσα είδαμε τις κοπριές των προβάτων σε όλο το χώρο. Ακόμα και στο ιερό είχαν μπει τα ζώα. Κάποιος ασυνείδητος τσοπάνης άνοιξε την πόρτα του ναού που ήταν καλά κλειστή και χρησιμοποίησε την εκκλησία ως στάβλο! Ντροπή νιώσαμε και φύγαμε απογοητευμένοι. Αναρωτιώμασταν πού μπορεί να φτάσει η ιεροσυλία κάποιων ανθρώπων. Απλά προσκυνήσαμε την εικόνα του Αγίου Δημητρίου που βρισκόταν χάμω, κάναμε το σταυρό μας και φεύγοντας κλείσαμε την πόρτα. Αποχαιρετώντας τον εγκαταλελειμμένο αυτό ναΐσκο ανηφορίσαμε για το χωριό.

Χρησιμοποιησαμε ως πηγή για την Αγία Βαρβάρα: Τουτούνης, Ηλ. "Η Ηλεία στο Δημοτικό Τραγούδι", Εκδόσεις Βιβλιοπανόραμα 2008

Ο εορτασμός της Τσικνοπέμπτης στα Άγναντα

Με το που φτάσαμε το πρωί στο σχολείο είδαμε έξω από την πόρτα μας μια ψησταριά! Την είχε φέρει ο Πρόεδρος Σχολικής Επιτροπής που φρόντισε να προμηθευθεί χοιρινά σουβλάκια και μπριζόλες, προσφορά του Δήμου Πηνείας σε όλα τα σχολεία του. Μετά το πρώτο δίωρο, συγκεντρώθηκαν χωριανοί και ξεκινήσαμε να ψήνουμε. Με την ανάλογη διάθεση τσικνήσαμε και ευχηθήκαμε "και του χρόνου"!

Επίσκεψη στο Μουσείο Παιδείας και στο Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας στην Πάτρα

Με το Δημοτικό Σχολείο Πανόπουλου οργανώσαμε από κοινού εκπαιδευτική επίσκεψη στην Πάτρα με προορισμό τα Μουσεία: α) Παιδείας και β) Επιστημών και Τεχνολογίας. Λειτουργούν υπό την αιγίδα Πανεπιστημιακών Τμημάτων και εδρεύουν στην Πανεπιστημιούπολη Ρίου. Η εκδρομή πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου.

Φτάνοντας στην Πάτρα κατευθυνθήκαμε στο χώρο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης, εκεί όπου θα κάναμε μια αναδρομή στο σχολικό παρελθόν μέσα από το αρχειακό υλικό και τα εκθέματα του Μουσείου Παιδείας. Το Μουσείο Παιδείας λειτουργεί από το 1998, με την ιδιότητα του Εργαστηρίου Ιστορικού Αρχείου Νεολελληνικής και Διεθνούς Εκπαίδευσης. Επιμελείται για αυτό ο καθηγητής Ιστορίας Εκπαίδευσης κος Μπουζάκης Σήφης.
Σκοπός της επίσκεψης ήταν οι μαθητές να συμμετάσχουν σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα με δραστηριότητα τη διδασκαλία με την παραδοσιακή μέθοδο (μετωπική διδασκαλία με παλιά σχολικά βιβλία, σε ξύλινα θρανία) και κάνοντας περιήγηση στο χώρο που είναι γεμάτος με εποπτικό υλικό που χρησιμοποιούνταν άλλοτε στα σχολεία να κατανοήσουν τις διαφορές της σχολικής πραγματικότητας τότε με σήμερα, να αντιληφθούν την εξέλιξη αυτή στο χρόνο, να συνδέσουν το σχολείο των παππούδων με το σχολείο των γονιών και το σχολείο των ίδιων. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν αλλά και ο διευθυντής του Δ.Σ. Πανόπουλου συγκινήθηκε γιατί θυμήθηκε τα δικά του σχολικά χρόνια κι άρχισε να αφηγείται ιστορίες από τους δασκάλους στο χωριό.Παρακάτω παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες από το χώρο.







































Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας όπου όλα τα παιδιά παρακολούθησαν ξενάγηση από τις υπεύθυνες και περιηγήθηκαν στο χώρο με ενθουσιασμό.
Το Μουσείο αυτό θεσμοθετήθηκε το 2001 ως εργαστήριο της Σχολής Θετικών Επιστημών.
Η θεματική έκθεση του Μουσείου έχει τίτλο «Οι Τηλεπικοινωνίες στη ζωή μας», στα πλαίσια της οποίας παρουσιάζονται 3 Βασικές Θεματικές Ενότητες: α) Ιστορική εξέλιξη των Τηλεπικοινωνιών που περιλαμβάνει: Προβολή Βιντεοταινίας «από τις φρυκτωρίες στο Internet», Χρονολόγιο των Τηλεπικοινωνιών από τα μέσα του 17ου αιώνα μέχρι σήμερα, Αρχαίες Τηλεπικοινωνίες, Προβολή σκηνών από τον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο, με τη χρήση του τηλεφώνου, Διαδραστική Εφαρμογή για την Ιστορία των Τηλεπικοινωνιών.
β) Αρχές της Φυσικής οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση για την εξέλιξη των Τηλεπικοινωνιών, που περιλαμβάνει επιδείξεις πειραμάτων Ηλεκτρομαγνητισμού, Κυματικής- Οπτικής.
Και γ) Τηλεπικοινωνίες παλιές και σύγχρονες, που περιλαμβάνει μουσειακό, φωτογραφικό, οπτικοακουστικό και διαδραστικό υλικό και πληροφορίες για την Ενσύρματη, Ασύρματη, Δορυφορική Επικοινωνία. Γίνεται Επίδειξη Εφαρμογής Σύγχρονου Τρόπου Επικοινωνίας και Πρωτότυπων Εκπαιδευτικών Υπηρεσιών, που αναπτύχθηκε από Εργαστήρια του Πανεπιστημίου Πατρών. Παρουσιάζονται Τηλεφωνικά Κέντρα, διαφορετικών τύπων και επιδεικνύεται η λειτουργία του Τηλεφωνικού Κέντρου ATZ-65.